VI SA/Wa 522/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Leszek Kobylski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego D. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosy [...] z dnia [...] września 2011 r. znak [...] o odmowie wydania skarżącemu uprawnienia do wykonywania badan technicznych pojazdów wydaną m.in. na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1998 r. prawo o ruchu drogowym. Na gruncie niniejszej sprawy ustalono, że Strona zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny przed Komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego oraz odbyła wymagane szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów. Powyższe okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że dwie z czterech przesłanek zapisanych w art. 84 ust. 2 Prawa o ruchy drogowym Kolegium uznaje za udowodnione. Kolegium jednak nie podziela stanowiska Strony, że skarżący spełniał wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania uprawnień diagnosty, bowiem nie spełniał z punktu widzenia Kolegium przesłanki odpowiedniego stażu pracy dla posiadanego wykształcenia. Zdaniem Kolegium, takiej oceny, nie zmieniłby także dowód w postaci Dyplomu Mistrzowskiego mistrza w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych, uzyskanego po wydaniu decyzji przez organ l instancji, gdyby został przez Stronę przedstawiony w sposób umożliwiający zbadanie przez Kolegium (przedstawiono jedynie kserokopię dokumentu). O powyższym stanowisku rozstrzyga zapis § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. z 2004 r. Nr 246, poz. 2469 ze zm.), zgodnie z którym diagnostą uprawnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów może być osoba, która spełnia jeden z następujących warunków: 1) posiada wyższe wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowane 2 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów; 2) posiada średnie wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów; 3) posiada wyższe wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów; 4) posiada średnie wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 8 lat praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów. Zdaniem organu skarżący posiada wykształcenie średnie o specjalności innej niż samochodowa, a mianowicie profilu zarządzanie informacją (świadectwo ukończenia Liceum profilowanego, k. 23, akta organu I instancji), oraz, wykształcenia średniego technicznego – po ukończeniu szkoły policealnej dla dorosłych (świadectwo ukończenia z okresem dwuletnim w zawodnie technik mechanik, k 25. akta organu I instancji.). W tym stanie rzeczy , w ocenie organu skarżący powinien wykazać się, 8 letnim stażem praktyki w stacii obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów. Tymczasem w sprawie za udowodnione należy uznać staż pracy w ilości 3 lat 8 miesięcy i 10 dni (świadectwo pracy, k. 33, akta organu I instancji). Brak jest w sprawie innych dowodów na podstawie, których można obliczyć staż pracy. Strona zamiast zaświadczenia o zatrudnieniu przedstawiła treść umowy o pracę z Okręgową Stacją Kontroli Pojazdów S. M., co uniemożliwia ustalenia dalszego stażu pracy. Nie mniej jednak, w związku z umową zawartą w dniu 13.06.2011 r. i udowodnionym dotychczas stażem pracy. Strona nie posiada 8 lat praktyki, o której mowa powyżej. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 84 ust. 2 Prawo o ruchu drogowym wnosząc o - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Do skargi dołączono m.in. zaświadczenia z 30 września 2007 r. wystawione przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w S. o odbytej przez skarżącego w tej sytuacji praktyce w okresie od dnia 2 lutego 203 r. do 30 września 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie SKO stwierdziło, że skarżący dopiero na etapie skargi do sądu przedłożył nowy dowód w postaci w/w zaświadczenia z 30 września 2007 r., który z oczywistych względów nie mógł być wzięty pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla rozstrzygniecie organu w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. w doktrynie prezentowany jest pogląd, że ogólna zasada orzekania przez sąd administracyjny na podstawie stanu istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przeszkody do uchylenia decyzji ze względu na podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego powstałe później, ale oczywiście przed momentem wyrokowania przez sąd, jeżeli przed tym dniem zostały ujawnione i stały się sądowi znane (v. T. Kiełkowski Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia.....PPP 2007). W niniejszej sprawie przedstawiony przez strony dowód w postaci zaświadczenia z dnia 30 września 2007 r. istniał przed wydaniem decyzji będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Treść tego zaświadczenia wskazuje na nowe okoliczności mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a) mianowicie wskazany w tym dokumencie okres praktyki skarżącego wynosi 4 lata 7 miesięcy, co w połączeniu z udowodnionym w niniejszym postępowaniu administracyjnym okresem praktyki w wymiarze 3 lata, 8 miesięcy i 10 dni wykracza ponad 8 lat praktyki wymaganej przepisem art. 84 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym w związku z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 listopada 2004 r. wedle stanowiska komentatorów, które znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "nowe okoliczności faktyczne:; "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (v. Komentarzu do art. 145 w "Kodeks postępowania administracyjnego" Barbara Adamiak/Janusz Borkowski Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 556). Jak wynika z przedstawionych wyżej rozważań zaświadczenie z dnia 30 września 2007 r. takich ważkich, z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, okoliczności dotyczy. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ oceni przedłożony dowód w aspekcie wymogów niezbędnych do uzyskania przez stronę wnioskowanego uprawnienia. Przy czym, co należy zaakcentować ewentualna weryfikacja powyższego zaświadczenia leży w gestii organu prowadzącego ponownie postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem strony z dnia 17 sierpnia 2011 r. (data wpływu do organu). Mając na uwadze powyższe skargę należało uwzględnić na podstawie powołanego art.145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.ps.a. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.