VI SA/Wa 523/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę E. G. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 267), dalej też jako "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6, art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265), dalej też jako "u.t.d" oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] grudnia 2012 r. w W. przy ul. [...] funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji przeprowadził kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], którym kierował E. G., przedsiębiorca posiadający licencję nr [...] uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Gminy G. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...], który wraz z pozostałą dokumentacją został przekazany przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w W. do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. w załączeniu do pisma z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie.  Pismem z dnia [...] maja 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Strona powyższe zawiadomienie odebrała w dniu [...] maja 2013 r. jednak do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wypowiedziała się w sprawie. W dniu [...] maja 2013 r., organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta [...] W., Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń oraz Burmistrza Gminy i Miasta G. z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiada, bądź posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odpowiedzi na pisma skierowane przez organ do Urzędu Miasta [...] W., Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń oraz Burmistrza Gminy i Miasta G. z prośbą o udzielenie informacji: - Urząd Gminy i Miasta w G., Wydział Ewidencji Działalności Gospodarczej pismem z dnia [...] maja 2013 r. udzielił informacji, że przedsiębiorca - Pan E. G. posiada licencję [...] Nr [...] udzieloną przez Burmistrza Gminy i Miasta G. na obszar gminy G., na pojazd marki [...] o nr rej. [...], a ww. licencja ważna jest od [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2027 r. - Urząd Miasta [...] W., Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich udzieliło odpowiedzi, że przedsiębiorca Pan E. G., nie posiadał na dzień kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Poinformowano ponadto, że licencja na wykonywanie transportu drogowego na wskazany pojazd została udzielona [...] stycznia 2013 r. na wniosek z dnia [...] stycznia 2013 r. (dowód: pismo z dnia [...] maja 2013 r. w aktach sprawy). Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ podkreślił, że stosownie do treści art. 6 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto stołeczne W.. Wskazał, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką ma charakter podmiotowo-przedmiotowy tj. wydawana jest określonemu przedsiębiorcy spełniającemu warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2 u.t.d., a także wydawana jest na określony pojazd i obszar. Wykonywanie transportu drogowego na innym niż określonym w licencji obszarze narusza określone w ustawie warunki i jest równoznaczne z wykonywaniem transportu drogowego bez licencji. Wykonywanie transportu drogowego bez licencji obejmuje sytuacje, w których licencja na wykonywanie tego transportu nie była udzielona, wygasła lub została cofnięta, a także gdy transport drogowy taksówką wykonywany jest poza obszarem wymienionym w jej treści. Z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że w czasie kontrolowanego kursu jego początek i koniec kursu miał miejsce na terenie W., gdy skarżący w dniu kontroli nie posiadał jednakże licencji, która uprawniałaby go do świadczenia usługi transportu drogowego taksówką na terenie m. [...] W. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wniósł on o przesłuchanie strony na okoliczność, czy kurs zamówili pasażerowie znajdujący się poza obszarem określonym w jego licencji i gdzie kierowca znajdował się w chwili przyjęcia zamówienia. Pełnomocnik strony, zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności złożenia zamówienia przez pasażerów i przyjęcia tego zamówienia przez stronę oraz art. art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię stanowiącą, że przepis ten nie dopuszcza wykonania przewozu w całości poza obszarem określonym w licencji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł iż jego zdaniem w przypadkach wskazanych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, możliwe jest zgodne z prawem realizowanie kursu taksówką poza obszarem wskazanym w licencji. W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli, tj. [...] grudnia 2012 r. skarżący podjął się realizacji kursu po W.. Stwierdził, że zarówno z załącznika do protokołu kontroli jak i z notatki sporządzonej przez mł. asp. J. C. wynika, że w czasie kontroli Pan E. G. przewoził dwoje pasażerów z ul. [...] w W. na Dworzec W. Natomiast z udzielonej stronie licencji nr [...] wynika, że uprawniała go do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Gminy G. tj. miejscowości oddalonej o około 45 km od W.. Przedmiotowa licencja nie obejmowała natomiast obszaru prowadzenia przewozów na terenie W. Wskazał, że jako dowód wykonywanego przez stronę transportu drogowego taksówką na obszarze miasta W. kontrolujący załączyli do zebranego materiału dowodowego potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopie wydruku paragonu z kasy fiskalnej. Wynika z niego, że początek kursu wykonanego w dniu [...] grudnia 2012 r. pojazdem o nr rej. [...], rozpoczął się o godz. 11:03, a skończyło godz. 11:41. Przejechana w tym czasie odległość wyniosła 14,01 km. Organ odwoławczy uznał za niepoprawnie interpretowaną przez stronę treść art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten bowiem w drodze wyjątku dopuszcza się wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy. Z brzmienia tego artykułu wynika jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Analiza tej normy prowadzi do wniosku, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami: jedynie gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Stwierdzić, że niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Oznacza to, że każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabrania on wykonywać przewozów taksówkowych "poza obszarem określonym w licencji", w sytuacji, gdy przepis wprost używa wyrazu "poza", 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń w prostej linii prowadzących do wymierzenia kary, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym mieszczących się w ramach drugiego z wyjątków przewidzianych art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, 3) naruszenie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niedostrzeżenie, że funkcjonariusz Policji nie mógł przesłuchać strony podczas kontroli drogowej, z ostrożności zarzucił: 4) błędne uznanie, że strona wykonywała przewóz drogowy taksówką bez wymaganej licencji, skoro w udzielonej stronie licencji - w pkt 1 objaśnień - stwierdza się, że licencja ta uprawnia do wykonywania przewozu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, czyli na obszarze całego kraju. Powołując się na powyższe, wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, 2) zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz E. G. zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zgodził się, że istota sprawy sprowadza się do interpretacji art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zarzucił, że przepis ten nie został przez organ przywołany. Zgodnie z nim "dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem: - przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub - w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru Od tej zasady zachodzą jednak wyjątki i ich formuła w pełni pozwala uznać, że możliwe jest wykonanie przewozu "poza" obszarem określonym w licencji. Istotne w tym wypadku słowo "poza" nie może być interpretowane w ten sposób, że przewóz w części ma być jednak w obszarze określonym w licencji. Owo "poza" oznacza, że w ramach wyjątków określonych ustawą przewóz może być wykonany w całości na obszarze innym niż określony w licencji. Jego zdaniem, w brzmieniu analizowanego przepisu całkowicie brak podstaw, by uznać, że pasażer zamawiający taksówkę spoza obszaru określonego w licencji, mógł ją zamówić wyłącznie na kurs do obszaru określonego w licencji. Przepis wymogu takiego nie stawia. Dostrzeżenia wymaga przy tym, że art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym posługuje się sformułowaniem "z obszaru określonego w licencji". Nie zawiera natomiast sformułowania "do obszaru określonego w licencji". Słowa "z" i "do" wyraźnie świadczyłyby, że wolą ustawodawcy jest ścisłe określenie początku i końca trasy przewozu. Tyle, że wymogu, aby przewóz był "do obszaru określonego w licencji", jednak nie ma. Skarżący podniósł, że ze skarżonej decyzji wynika niekorzystna dla strony interpretacja art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, pomijająca wyjątki określone w tym przepisie. Nie powinno to mieć miejsca w szczególności w odniesieniu do normy mającej skutki sankcyjne, gdzie sankcja jest pod względem finansowym bardzo surowa (a prawo nie przewiduje miarkowania sankcji). Organ administracji powinien stosować prawo w sposób ścisły. Wskazywał nadto, że funkcjonariusz Policji nie jest uprawniony do przesłuchiwania strony. Uprawniony jest jedynie do sporządzenia dokumentów kontroli. Przesłuchanie w charakterze strony nie jest zaś czynnością kontrolną. Nie jest dopuszczalne, aby organ niewłaściwy do prowadzenia postępowania, wykonywał w jego ramach czynności dowodowe, polegające zwłaszcza na przesłuchaniu strony. Nawet gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia, strona ma prawo być przesłuchana po wszczęciu postępowania administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne badają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę w tej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy pierwszoinstancyjna decyzja organu z [...] sierpnia 2013r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, który spełnia wymogi określone w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Z art. 6 ust. 4 u.t.d. wynika natomiast, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] W. Z kolei zakres korzystania z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określa art. 6 ust. 5 omawianej ustawy, stanowiąc, że: "Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru". Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję, co wynika z art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8.000 zł, na podstawie Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, kluczową kwestią dla jej rozstrzygnięcia, jest interpretacja przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., bowiem stan faktyczny sprawy pozostaje poza sporem: na dzień kontroli strona dysponowała licencją Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Burmistrza Gminy i Miasta G. ze wskazaniem obszaru prowadzenia przewozów: Gmina G. Na podstawie powołanych przez organy w sprawie dowodów: protokołu kontroli, notatki urzędowej funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę sporządzonej na podstawie wyjaśnień kierowcy oraz z oświadczeń przewożonych pasażerów, którzy wykonywali przejazd z ulicy [...] do D. o - w W. Zauważyć należy, że strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i pouczona o uprawnieniach do wypowiedzenia się ([...] maja 2013r.) i z uprawnień tych nie skorzystała - nie kwestionując ustalonego stanu faktycznego - ani w tym piśmie, ani po przeprowadzeniu postępowania, kiedy ponownie pismem z [...] lipca 2013r. organ zawiadomił ponownie o uprawnieniach strony wynikających z art. 10 i 77 k.p.a. i przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Ponadto podkreślić należy, że protokół kontroli jest podstawowym dowodem w sprawie. Co do zasady jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy zapewniając mu możliwość przedstawienia własnej wersji zdarzeń. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2012 r. wprawdzie kierowca odmówił jego podpisu, jak i złożenia zeznań, nie ma to jednak znaczenia dla wartości dowodowej tego dokumentu. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym, który sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VI Sa/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt. II GSK 50/08). Zagadnieniem stanowiącym istotę sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia art. 6 ust. 5 u.t.d., sprowadzająca się do oceny, czy skarżący posiadając w dacie kontroli [...] grudnia 2012 r. wyłącznie licencję do wykonywania transportu drogowego na obszar Gminy G. - był uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką na terenie m. [...] W. na trasie ul. [...] – D. Skoro spór dotyczy wykładni prawa - art. 6 ust. 5 u.t.d., to nie można zgodzić się z podniesionymi zarzutami procesowymi, bowiem ich skuteczność w wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji uzależniona jest od tego, czy naruszenia procesowe mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizując ustalony przez organ stan faktyczny należy wskazać, że organ prawidłowo ustalił, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w W. i zakończył się w W. i ta okoliczność jest poza sporem. W odwołaniu i w skardze skarżący zasadniczo podnosił błędną wykładnię art. 6 ust. 5 u.t.d. dokonana w sposób zawężający uprawnienia skarżącego, co nie może mieć miejsca w przypadku normy sankcyjnej. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, rozstrzygające w niniejszej sprawie, przyjęły wykładnię art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszczającą wykonywanie przewozu poza obszarem określonym w licencji, gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, z zastrzeżeniem jednak, że niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Zdaniem organów, dopuszczalne jest zatem przyjęcie zamówienia z innego obszaru niż obszar objęty licencją, jednak zlecenie to musi dotyczyć przewozu z innego obszaru na obszar objęty licencją. Z kolei wykładnia art. 6 ust. 5 u.t.d. prezentowana przez skarżącego dopuszcza w ramach wyjątku, możliwość wykonywanie przewozu poza obszarem określonym w licencji również w sytuacji w której przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Warunkiem zastosowania tego wyjątku jest jednak, aby w momencie przyjęcia zlecenia na dokonanie przewozu poza obszarem określonym w licencji, przyjmujący zlecenie znajdował się na obszarze objętym licencją. Skoro skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Burmistrza Miast i Gminy G., to jak twierdzi "klientem z innego obszaru", w rozumieniu art. 6 ust. 5 u.t.d., jest właśnie klient, który nie pochodzi z obszaru wskazanego w licencji, czyli - jeśli, chodzi o niniejszą sprawę - przykładowo klient z m. [...] W., który dokonuje zamówienia przewozu przez taksówkę z innego obszaru, która zgodnie z przepisami znalazła się na terenie tego innego obszaru, wykonując wcześniej "przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Wbrew twierdzeniom skargi Sąd podziela wykładnię art. 6 ust. 5 u.t.d. dokonaną przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Znajduje ona oparcie w orzecznictwie tut. Sądu, a w szczególności w wydanym na gruncie podobnego stanu faktycznego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2014r. sygn. akt II GSK 267/13, w którym skarżący posiadał licencję na obszar gminy M.. NSA wskazał, że "z treści przepisu wynika zatem, że kurs musi, co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest więc podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją, w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem. (...) Skoro bowiem licencja na transport drogowy taksówką została udzielona skarżącemu na obszar gminy M., to co do zasady mógł on wykonywać przewozy osób taksówką na terenie tej gminy M., a w drodze wyjątku - poza tym obszarem - jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar gminy M.. Przyjmując na obszarze M. zlecenie wykonania usługi przewozu mógł więc wyruszyć z pasażerem do W. i powrócić z W. bezpośrednio na obszar gminy M. z innym pasażerem lub bez niego, bądź też na wezwanie z poza obszaru przywieźć pasażera na teren gminy M. Przyjęcie prezentowanej przez skarżącego wykładni przepisu, iż znaczenie ma okoliczność, że otrzymane przez radio zlecenie pochodziło od pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji, prowadziłoby do obejścia generalnego zakazu świadczenia usług poza obszarem określonym w zezwoleniu, podważałoby celowość reglamentacji takich przewozów i czyniłoby de facto cały zapis bezprzedmiotowym. W sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, to jest uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, czyli narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym." (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/DCB4CBA06A). Podobnie jak w wyżej opisanym i analizowanym przez NSA stanie faktycznym, także i na gruncie sprawy niniejszej nie zaistniał opisany w art. 6 ust. 5 u.t.d. wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na określonym w licencji obszarze. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia pozostałych podnoszonych, ale szczegółowo nie uzasadnionych w skardze norm ustawy o transporcie drogowym: art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 4 pkt 22 i art. 6 ust. 5 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Art. 92a ust. 1 stanowi, że "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie". Ust. 6 przewiduje, że "Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy". Z kolei art. 4 pkt 22 u.t.d. odnosi się do zapisu, że "Użyte w ustawie określenia oznaczają: (...) 22) obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz" - wymienionych w pkt "a"-"y" aktów prawnych. Treść art. 6 ust. 5 u.t.d. została podana powyżej. Lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8000 złotych sankcjonuje naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Oznacza to, w ocenie Sądu, że skutkiem naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest kara pieniężna. W przedmiotowej sprawie było to wykonywanie transportu drogowego bez "wymaganej" licencji, skoro strona wykonywała transport drogowy taksówką poza obszarem oznaczonym w licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wynikająca z powyższego decyzja w sprawie wymierzenia kary pieniężnej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia sztywno określonej kary pieniężnej. Realizując ten obowiązek, organy administracji drogowej zasadnie zatem nałożyły na skarżącego karę administracyjną w wysokości określonej we wskazanych przepisach prawa. Oznacza to, że nie został także naruszony art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. i określona w tych normach zasada praworządności, bowiem powołane w skardze normy sformułowane są w sposób poprawny, precyzyjny i nie budzą wątpliwości co do ich stosowania. Wbrew poglądowi skarżącego, materiał dowodowy w niniejszej sprawie był zgromadzony w sposób wyczerpujący i wystarczający dla jej rozstrzygnięcia. Także wynikający z art. 7 i 8 k.p.a. obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia sprawy został zachowany. Organ administracji publicznej zebrał i ocenił dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie były istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. zebrał i rozpatrzył w całokształcie cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w: Komentarz, 1996, s. 371). Zgodnie także z art. 107 § 3 k.p.a. organ w uzasadnieniu wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia przesłanki faktyczne i podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ odniósł się także do faktów istotnych dla sprawy i przedstawił w sposób wyczerpujący wykładnię stosowanych przepisów prawa. W realiach rozpatrywanej sprawy, zebrany materiał dowodowy - przede wszystkim stanowisko skarżącego zajęte w odwołaniu - nie podważało ustaleń faktycznych, a jedynie ich ocenę prawną. Ustalenia faktyczne nie pozostawiają zatem wątpliwości co do prawidłowości ich oceny, że skarżący wykonywał transport drogowy na terenie W. bez wymaganej licencji, uprawniającej do działalności w tym obszarze. Wprawdzie licencja działania na obszarze Gminy G. dawała stronie w drodze wyjątku możliwość wykonywania transportu m.in z i do W., jednakże jedynie pod wskazanymi w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym warunkami: tj. w sytuacji, w której przewóz byłby wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Prawidłowa realizacja przepisu ustawy tym konkretnym przypadku kształtowałaby się zatem następująco: w pierwszej sytuacji wyjątek polegałby na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie G. do W., a następnie kontynuacji lub podjęcia nowego zlecenia z terenu W. na obszar G. W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w W. na przewóz na obszar G.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że przewóz miał miejsce jedynie na terenie W. W sytuacji, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 250/09 organ wskazuje, że "Pojęcie "wymagana licencja" obejmuje zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Niezgodność jednego z tych elementów z wykonywanym transportem drogowym taksówką stanowi naruszenie obowiązku posiadania wymaganej licencji". Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezsprzecznie, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w W. i zakończył się w W. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, iż strona wykonywała transport drogowy taksówką wypełniając dyspozycję art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 957/12, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2103/12 oraz z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2042/12 czy wyrok z 26 czerwca 2014r., w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 3275/13). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organ naruszył art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niedostrzeżenie, że funkcjonariusz Policji nie mógł przesłuchać strony podczas kontroli drogowej. Powadzenie postępowania co do zasady «-należy do organu, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jednak wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy naruszenie, za które komentowana ustawa przewiduje karę pieniężną, ujawni funkcjonariusz Policji. Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, który prowadzi postępowanie administracyjne i wydaje decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej. Funkcjonariusze Policji działają podczas przeprowadzania kontroli drogowych zgodnie z przyznanymi im kompetencjami, w tym posiadają uprawnienia do przesłuchiwania stron postępowania, tym samym zarzut skarżącego został uznany za bezzasadny. Dokonując analizy pozostałych merytorycznych argumentów skarżącego podniesionych w skardze należy stwierdzić, iż prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, które zapadło po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjnego, z poszanowaniem praw strony. Organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a kara pieniężna za powyższe naruszenie została wymierzona zgodnie z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.