VI SA/Wa 530/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Wnioskiem z dnia 29 września 2006 r. Pan I. K. zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w W. o wydanie ponownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. E. w rejonie [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 4 m2 na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Zarząd Dróg Miejskich w W., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W., powołując się na art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086) oraz art. 104 k.p.a. odmówił Panu I. K. wydania zezwolenia na zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi powiatowej ul. E., rej. [...] w celu funkcjonowania w nim kiosku handlowego. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Rada Miasta W. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego otoczenia [...] w W.. Zgodnie z § 5 ust. 6 pkt 11 ww. uchwały "na obszarze planu zakazuje się sytuowania stoisk handlowych, kiosków, pawilonów itp.". Z tych to względów wniosek Pana I. K. nie mógł być uwzględniony. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie z dnia 20 grudnia 2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w którym podała, że działalność gospodarczą w zakresie małej gastronomii przy ul. E. prowadzi od 1989 r. W 1994 r. w ramach porządkowania handlu ulicznego przyłączono punkt gastronomiczny Pana I. K. do nowopowstałego targowiska [...]. W czasie siedemnastoletniej działalności spotkał się on z życzliwością klientów oraz z pozytywnymi reakcjami prasy. Zdaniem odwołującego się, art. 5 ust. 6 pkt 11 uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Rady Miasta W. mówi o obiektach nowosytuowanych, nie zaś już istniejących. Z tego względu decyzja wydana w I instancji jako bezzasadna podlega uchyleniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zaskarżoną decyzję w całości utrzymało w mocy, podzielając stanowisko zajęte w jej uzasadnieniu. Pan I. K. nie zgodził się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., składając nań skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W przekonaniu skarżącego postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym oparto decyzje, wydane przez organy obu instancji, nie dotyczy należącego do niego kiosku handlowego. Zakres obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może obejmować funkcjonującego już od kilkunastu lat kiosku, gdyż plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie stanowi, że zakazuje się sytuowania stoisk handlowych, kiosków, pawilonów itp. Odnosi się on zatem do obiektów jeszcze nieistniejących w pasie drogi, które dopiero miałyby być wybudowane, nie dotyczy natomiast obiektów usytuowanych wcześniej. Poza tym żaden z przepisów ustawy z dnia 21 marca 2005 r. o drogach publicznych nie traktuje postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako bezwzględnych przesłanek decydujących o treści decyzji w sprawie sytuowania obiektów handlowych na ulicy. W myśl art. 38 ustawy o drogach publicznych istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Kiosk handlowy należący do skarżącego funkcjonuje przy u. E. od kilkunastu lat i nigdy nie powodował zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego. Nie zakłóca on także żadnych prac związanych z zarządzaniem drogą. Na odcinku pasa ruchu drogowego, na którym usytuowany jest kiosk skarżącego nie są wykonywanie ani w najbliższym czasie przewidywane żadne prace na drodze w jej okolicach. Z tych względów, zdaniem skarżącego, zaskarżone decyzje naruszają prawo w przytoczonym przepisie ustawy o drogach publicznych oraz zacytowane postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, wskazując, że podniesione w niej argumenty były przedmiotem analizy i wypowiedzi pozwanego organu w kwestionowanej decyzji. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 31 maja 2007 r. skarżący w uzupełnieniu złożonej skargi dodatkowo podniósł, że Zarząd Dróg Miejskich przy wydawaniu decyzji w I instancji pominął § 5 ust. 4 Uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia [...] w W., który dopuszcza dotychczasowe formy korzystania z terenu dla obiektów tam istniejących "do czasu przystąpienia do realizacji inwestycji wynikających z ustaleń planu dla tego terenu". Obecnie nie są podejmowane żadne czynności, z których wynikałoby rozpoczęcie robót na ul. E.. Skarżącemu ponadto wiadomo jest, że w roku 2007 nie będą tam podejmowane żadne inwestycje drogowe, z którymi kolidowałby jego kiosk handlowy. W innej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. w analogicznej sprawie, jak skarżącego, nr [...] dotyczącej kiosku na rogu E. i Ś. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Zarządu Dróg Miejskich odmawiającą lokalizacji kiosku handlowego z uwagi na zakaz zawarty w Uchwale Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2006 r. i stwierdziło możliwość tymczasowej lokalizacji obiektu na podstawie § 5 ust. 4, który to przepis powinien mieć zastosowanie również w sprawie skarżącego. Z tych względów Pan I. K. ponownie wniósł o uchylenie bezprawnej i krzywdzącej go decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Według oceny Sądu organy obu instancji nie ustaliły i nie rozważyły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez co doszło do naruszenia prawa materialnego. Przede wszystkim należy przyznać rację skarżącemu, że organy odmawiając przedłużenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na rok 2007 powołały się na § 5 ust. 6 pkt 11 uchwały nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia [...] w W. zakazujący na obszarze planu sytuowania stoisk handlowych, kiosków, pawilonów itp. natomiast nie uwzględniły treści § 5 ust. 4 tej Uchwały, który dopuszcza dotychczasowe formy korzystania z terenu dla obiektów tam istniejących do czasu przystąpienia do realizacji inwestycji wynikających z ustaleń planu dla tego terenu. Pod tym kątem sprawa nie została wyjaśniona, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., jak również zarzut naruszenia postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zgodnie z zasadą wyrażoną w tym przepisie w takim samym stanie faktycznym i prawnym powinny być wydane jednakowe rozstrzygnięcia. Tymczasem, jak twierdzi skarżący decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie analogicznej do jego sprawy, oznaczonej nr [...] dotyczącej kiosku przy E. i Ś. Kolegium uchyliło decyzję Zarządu Dróg Miejskich odmawiającą lokalizacji kiosku handlowego z uwagi na zakaz zawarty w Uchwale Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2006 r. i stwierdziło możliwość tymczasowej lokalizacji obiektu na podstawie § 5 ust. 4 Uchwały. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. nie mogą się ostać i podlegają uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 wyroku Sąd oparł na art. 152 p.p.s.a.