VI SA/Wa 531/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii oleju z rzepaku i lnu nieodpowiadającej jakości handlowej oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1059, z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] października 2016 r. (nr akt sprawy: [...]) wymierzającą G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych 00/100), z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej partii oleju z [...] (15%) "[...]" a [...] ml o łącznej wartości [...] zł, nieodpowiadającego jakości handlowej. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W toku kontroli przeprowadzonej od [...] do [...] czerwca 2016 r. przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] - zwanego dalej "[...] WIIH" - w magazynie sklepu internetowego mieszczącego się przy ul. [...] w [...], należącym do przedsiębiorcy G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] - zwanej dalej również skarżącą" – zakwestionowano prawidłowość oznakowania m.in. jednej partii oleju z [...] (15%) "[...]" a [...] ml, w ilości [...] opakowań w cenie [...] zł/op., o łącznej wartości [...] zł, oznaczonego datą minimalnej trwałości "[...].01.2017" oraz informacją "wyprodukowano w Unii Europejskiej dla G. Sp. z o.o. Sp. komandytowa" - zwanego dalej "olejem z [...] (15%)". [...] WIIH stwierdził, że na zewnętrznym opakowaniu oleju, z [...] (15%), tj. na pudełku, w którym prezentowano butelkę z produktem, zamieszczona została informacja "bez dodatku barwników". Komunikat ten powtórzony był w oznakowaniu zamieszczonym na stronie internetowej kontrolowanego przedsiębiorcy [...] (strona ogólnodostępna, bez konieczności logowania się) oraz sklepu internetowego tego przedsiębiorcy [...] (strona dostępna dla zalogowanych klientów). Zdaniem organu, powyższe sugerowało konsumentom szczególne właściwości ww. środka spożywczego, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze posiadają "takie właściwości, ponieważ rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. L 354 z 31.12.2008 s. 16 z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008 w części E załącznika II nie zezwala na dodatek barwników do olejów. W związku z powyższym, zastosowanie w oznakowaniu przedmiotowego oleju informacji "bez dodatku barwników" naruszało przepisy art. 7 ust. 1 lit, c oraz art. 36 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 r., s. 18 z późn. zm.), a także art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L UE 31 z 01.02.2002, s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 178/2002". Organ ustalił, że w ofercie handlowej kontrolowanego przedsiębiorcy znajdowały się ponadto trzy inne warianty oleju z [...]. Nie były one oznakowane ww. kwestionowanym komunikatem o braku dodatku barwników. [...] WIIH zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie skarżąca poinformowała o wielkości obrotów i przychodu za rok 2015, natomiast pismem z [...] października 2016 r. wskazała sposób realizacji wniosków postawionych przez [...] WIIH w wystąpieniu pokontrolnym. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w dniu [...] października 2016 r. [...] WIIH wydał decyzję wymierzającą skarżącej, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej partii oleju z [...] nieodpowiadającego jakości handlowej z uwagi na ww. nieprawidłowe oznakowanie. Następnie strona złożyła odwołanie od ww. decyzji do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - zwanego dalej również "Prezesem UOKiK' - i wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania strona postawiła zarzut sprzeczności decyzji z przepisami prawa, w szczególności art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011 poprzez: oczywiście błędną interpretację przepisu prawa unijnego, albo wadliwą ocenę stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że umieszczenie na etykiecie informacji o treści "bez dodatku aromatów i barwników" jest równoznaczne ze szczególnym podkreśleniem takiej informacji. Ponadto strona podniosła, że bez względu na rodzaj popełnionego błędu przez organ pierwszej instancji, decyzja jest wadliwą i powinna być uchyloną, bowiem: 1) organ nie twierdzi (co byłoby, zdaniem strony, absurdem), że pojęcie "szczególne podkreślanie" jest tożsame z pojęciem "informowanie", 2) organ nie wykazał, (poprzez stosowną wykładnię), że pomimo odmiennych treści ww. pojęć ustawodawcy unijnemu chodziło nie o zakaz "szczególnego podkreślania" lecz w ogóle o zakaz umieszczania np. na opakowaniu, jakiejkolwiek informacji. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoznając odwołanie stwierdził, że art. 17 rozporządzenia 178/2002 określa obowiązki podmiotów działających na rynku spożywczym i pasz. Jednocześnie państwa członkowskie wprowadzają w życie prawo żywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty działające na rynku spożywczym i pasz odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Organ podkreślił, że przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej określa, że kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż [...] zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej może, na podstawie art. 40a ust. 5c ustawy o jakości handlowej, odstąpić od wymierzenia ww. kary pieniężnej w przypadku niskiego stopnia szkodliwości czynu, niewielkiego zakresu naruszenia lub braku stwierdzenia istotnych uchybień w dotychczasowej działalności podmiotu. W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez [...] WIIH w magazynie należącym do strony, zakwestionowano sposób oznakowania jednej partii oleju z [...] (15%) o łącznej wartości [...] zł z uwagi na podanie informacji o braku dodatku barwników, która mogła sugerować konsumentom szczególne właściwości tego środka spożywczego, podczas gdy wszystkie oleje posiadają takie właściwości. [...] WIIH stwierdził, że zakwestionowane oznakowanie naruszało przepisy zawarte w art. 7 ust. 1 lit c, art. 36 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011 oraz art. 16 rozporządzenia 178/2002. Biorąc powyższe pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, że wprowadzony do obrotu ww. produkt stanowił artykuł rolno-spożywczy nieodpowiadający pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej - co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz skutkowało wymierzeniem stronie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Prezes UOKiK stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji znajdowało oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Prezes UOKiK odnosząc się do zarzutu sprzeczności decyzji z przepisami prawa, w szczególności art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011 poprzez oczywiście błędną interpretację przepisu prawa unijnego, albo wadliwą ocenę stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że umieszczenie na etykiecie informacji o treści "bez dodatku aromatów i barwników" jest równoznaczne ze szczególnym podkreśleniem takiej informacji. Strona starała się wykazać, że fraza "bez dodatku aromatów i barwników", użyta w oznakowaniu zakwestionowanej jednej partii oleju z [...] (15%), stanowiła prostą w treści i formie prawdziwą informację, która nie została w żaden sposób podkreślona. Dla strony oczywistym jest, że ustawodawca w art. 7 ust. 1 lit; c rozporządzenia 1169/2011 nie zabronił informowania konsumentów o faktach, lecz zabronił szczególnego podkreślania takiej informacji. Prezes UOKiK nie zgodził się z stanowiskiem strony. Zdaniem organu drugiej instancji, przepis art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011 należy interpretować w ten sposób, że zakazane zostało wprowadzanie konsumentów w błąd przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze charakteryzują się takimi właściwościami. Zdaniem organu odwoławczego, art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011 należy interpretować także w połączeniu z przepisem art. 36 ust. 2 lit. a i b tego rozporządzenia, który stanowi, że informacje na temat żywności przekazywane na zasadzie dobrowolności nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd, o czym mowa w art. 7 oraz nie mogą być niejednoznaczne ani dezorientować konsumenta. Ponadto na mocy art. 9 ust. 1 lit. b oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, opakowane środki spożywcze muszą być oznakowane wykazem składników, w którym podane są wszystkie składniki środka spożywczego, w tym zastosowane dodatki do żywności. Inaczej ujmując, konsument w oparciu o obowiązkowy wykaz składników może sprawdzić, czy w danym produkcie znajduje się substancja barwiąca. W związku z powyższymi rozważaniami, Prezes UOKiK doszedł do wniosku, że przedsiębiorca decydując o zamieszczeniu dobrowolnej informacji o braku określonego składnika w środku spożywczym, musi zapewnić, że informacja taka nie wprowadzi konsumentów w błąd, np. nie wywoła mylnego wrażenia, że tylko dany środek spożywczy charakteryzuje się brakiem wymienionego dodatku. Wprowadzeniu w błąd może zapobiec umieszczenie wyjaśnienia, że wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości (np. że oleje roślinne nie zawierają cholesterolu). W niniejszej sprawie, jak ustalił organ pierwszej instancji, jedna partia oleju z [...] (15%) oznakowana była dobrowolną informacją o braku dodatku barwników podczas gdy przepisy prawa nie dopuszczają barwienia olejów. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. załączników nr 4, 5, 6 do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2016 r., informacja ta znajdowała się w obszernym, kilkuzdaniowym opisie produktu zawierającym inne dobrowolne informacje o produkcie, m.in. o wysokiej temperaturze dymienia, obniżonej zawartości katalizatorów utleniania, braku dodatku aromatów. Wymieniony opis zamieszczony był na opakowaniu produktu oraz na stronach internetowych, w tym na stronie, która wyłącznie prezentowała produkt, bez możliwości dokonania zakupu (aby dokonać zakupu należało się zalogować). Nie ulega wątpliwości zdaniem Prezesa UOKiK, że celem podania w oznakowaniu przedmiotowego oleju obszernej informacji dobrowolnej o jego cechach, w tym o braku dodatku barwników, miało na celu podkreślenie jego wyjątkowości i wyróżnienie go na tle innych tego typu produktów. Prezes UOKiK zwrócił też uwagę, że pozostałe trzy rodzaje olejów z [...], oferowane w sklepie należącym do strony, nie zawierały w oznakowaniu dodatkowej informacji o braku dodatku barwników, choć również dodatku takiego nie posiadały. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego ww. oznakowanie mogło wprowadzać konsumentów w błąd i naruszało przepisy art. 7 ust. 1 lit. c i art. 36 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1169/2011 oraz art. 16 rozporządzenia 178/2002. Prezes UOKiK dodał, że cały dobrowolny opis oleju z [...] (15%) wzbudza wątpliwości co do zgodności z przepisami art. 7 ust. 1 lit. c i art. 36 ust. 2 lit. a rozporządzenia 169/2011 oraz art. 16 rozporządzenia 178/2002. W szczególności komunikaty o "wysokiej temperaturze dymienia", "stabilnej strukturze", "zwiększonej odporności na obróbkę termiczną", "obniżonej zawartości katalizatorów utleniania" są, zdaniem Prezesa UOKiK niejednoznaczne i mogą sugerować, że jedynie ten środek spożywczy charakteryzuje się podanymi cechami, podczas gdy np. obniżony poziom katalizatorów utlenienia dotyczy wszystkich olejów rafinowanych, a nie tylko oleju z [...] (15%). Powyższa uwaga nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż na ten aspekt sprawy organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi podczas przeprowadzanej kontroli. W odwołaniu strona zarzuciła organowi pierwszej instancji, że nie wykazał, poprzez stosowną wykładnię, "że pomimo odmiennych treści ww. pojęć ustawodawcy unijnemu chodziło nie o zakaz "szczególnego podkreślania", lecz w ogóle o zakaz umieszczania, np. na opakowaniu, jakiejkolwiek informacji". Powyższy zarzut, w ocenie Prezesa UOKiK, nie zasługiwał na uznanie, ponieważ ani w zaskarżonej decyzji, ani wcześniej w postępowaniu kontrolnym i administracyjnym, [...] WIIH nie zajął takiego stanowiska, jak wskazywała strona. Prezes UOKiK stwierdził, że [...] WIIH jednoznacznie poinformował stronę o ustaleniach kontroli, a strona w toku prowadzonego postępowania nie zgłosiła braku zrozumienia wykazanych nieprawidłowości - o czym świadczył protokół kontroli z dnia [...] czerwca 2016 r. podpisany bez uwag przez stronę oraz pismo strony z [...] października 2016 r. informujące o usunięciu kwestionowanego oznakowania. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzona ponowna analiza sprawy prowadzi do wniosku, że organ pierwszej instancji słusznie uznał skarżącego za podmiot podlegający karze pieniężnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w związku z wprowadzeniem do obrotu jednej partii artykułu rolno-spożywczego nieodpowiadającego jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej. Wymierzona kara pieniężna mieściła się w przedziale wyznaczonym przepisem ustawy. Prezes UOKiK podtrzymał w całości ocenę wszystkich przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, której dokonał organ pierwszej instancji. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: błędną wykładnię (błędną interpretację) art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, implicite poprzez uznanie, że zabronionym jest nie tylko szczególne podkreślanie (informacji o) obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych ale wręcz tylko informowanie o braku określonych składników, w tym przypadku informowanie o braku aromatów i barwników. Implicite gdyż organ I instancji nie pisze o tym wprost lecz taka interpretacja zdaje się wynikać z treści uzasadnień decyzji, również pomimo tego, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji pisze, że [...] WIIH nie zajął takiego stanowiska, jak wskazuje strona. przyjmując, że organ właściwie dekoduje treść przepisu art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności tj. dopuszcza możliwość informowania o braku określonych składników w tym przypadku informowania o braku aromatów i barwników (pod warunkiem, że nie będzie to szczególne podkreślanie tej informacji) doszło do niewłaściwego zastosowania normy, nie pasuje ona do stanu faktycznego sprawy (błąd subsumpcji) bowiem w realiach sprawy nie doszło do szczególnego podkreślania (informacji o) obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych, lecz tylko do prostego w formie i treści (w żaden sposób nie podkreślanego) poinformowania o tym, że przedmiotowy olej ... jest produktem ... bez dodatku aromatów i barwników. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2016 r. i decyzji z dnia [...] października 2016 r., wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych (w tym kosztów zastępstwa prawnego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z [...] października 2016 r. nie naruszają prawa w stopniu wskazującym na ich uchylenie. Kwestionowanymi rozstrzygnięciami na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna w wysokości 10000 złotych na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3) ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej określonych w przepisach o jakości handlowej. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone także wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jakością handlową jest prawidłowe oznakowanie produktu. W obecnym stanie prawnym kwestie związane z prawidłowym oznakowaniem reguluje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. Nr 304 z dnia 22 listopada 2011 r. str. 18 z późn. zm.). Przepis art. 7 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia stanowi, że informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: (...) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych. Z art. 36 ust. 2 lit. a) ww. artykułu wynika, że informacje na temat żywności przekazywane na zasadzie dobrowolności muszą spełniać następujące wymogi: nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd, o czym mowa w art. 7. Kwestię sporną w niniejszej sprawie jest to, czy umieszczenie na kartonikach oraz w opisie kontrolowanego produktu tj. oleju z [...] (15%) "[...]" a [...] ml dobrowolnej informacji "bez dodatku barwników" narusza art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1169/2011. Sąd w całości podzielił stanowisko organu, że skarżąca wprowadziła do obrotu produkt nieodpowiadający jakości handlowej albowiem oznaczenie "bez dodatku barwników" sugeruje, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości. Skarżąca wywodzi, że nie dopuściła się naruszenia przepisów albowiem "użyła na opakowaniu słów "bez dodatku barwników" bez szczególnego ich wyróżnienia, podkreślenia np. w formie graficznej. Według oceny Sądu zakazane jest wprowadzanie konsumentów w błąd przez jakiekolwiek sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze charakteryzują się takimi właściwościami. Podkreślenia wymaga, że rozporządzenie nr 1333/2008 w części E załącznika II nie zezwala na dodatek barwników do olejów. A zatem Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że już sam fakt zamieszczenia spornej informacji na etykiecie produktu powoduje naruszenie przepisów prawa. W ten to sposób dochodzi do wyróżnienia przedmiotowego oleju spośród innych olejów. Tymczasem pozostałe 3 oleje objęte kontrolą, znajdujące się w ofercie handlowej spółki takiej informacji nie posiadały. W art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1169/2011 przewidziane zostało, że informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślenie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych. Analiza tego przepisu dowodzi, że ustawodawca nie miał na myśli tylko podkreślenia graficznego ale także inne sposoby podkreślenia np. przez kontekst w jakim umieszczono informację, powtórzenie informacji. Bez wątpienia skoro na etykiecie widnieje, że "[...]" jest produktem bez dodatku aromatów i barwników to może to wprowadzić konsumenta w błąd, że jest to cecha konkretnego produktu a nie cecha wszystkich olejów. Poprzez zamieszczenie takiej informacji strona dążyła do zwiększenia popytu na ten produkt. Przeciętny konsument preferuje bowiem towary o naturalnym składzie bez dodatku barwników, konserwantów i innych chemicznych substancji. Nabywając towar kupujący przede wszystkim zapoznaje się z informacją na etykiecie produktu. Powzięcie przez niego wiadomości o braku barwników w oleju będzie miało wpływ na podjęcie przez niego decyzji o kupnie tego produktu. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 1169/2011. Skoro skarżąca wprowadziła w obrót produkt niewłaściwie oznakowany a więc nieodpowiadający jakości handlowej przewidzianej przepisami prawa zasadne było nałożenie na nią kary pieniężnej w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Wymierzając karę organ uwzględnił przesłanki określone w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Wobec, bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.