VI SA/Wa 531/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2018 r. sprawy ze skargi H. GmbH & Co. KG z siedzibą w [...], Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę VI SA/WA 531/18 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy z wniosku H.GmbH & Co.KG z siedzibą w S., Niemcy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Hóffner o nr [...] na rzecz M.B. zam. w N., na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.) oraz art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Hoffner o nr [...] z dniem 27 kwietnia 2011 r., w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9 i 11 oraz towarów z klasy 8, takich jak: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki do włosów" i towarów z klasy 21, takich jak: "tace metalowe i plastikowe", w pozostałym zakresie wniosek oddalił i wzajemnie zniósł koszty postępowania. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy wskazał, że podstawą złożonego w dniu 18 kwietnia 2016 r. przez H. GmbH&Co.KG z siedzibą w Sc., Niemcy wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Hóffner o nr [...] na rzecz M. B. zamieszkałego w N. w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasach: 7, 8, 9, 11, 21, był art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej i szczegółowo przedstawił stanowiska stron postępowania prezentowane w jego toku (do strony 7 uzasadnienia). Rozpoznając Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowy wniosek wpłynął do Urzędu po wejściu w życie nowelizacji ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2015 r., poz. 16150) gdzie interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego nie jest wymagany. Zgodnie bowiem z art. 169 ust. 2 p.w.p. w przypadkach, o których mowa w ust 1 Urząd Patentowy na wniosek każdej osoby wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy. Organ przytoczył treść art. 169 ust 6 p.w.p. i wyjaśnił, że ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Kolegium Orzekające uznało, że sporny znak towarowy w postaci, nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru, był używany w sposób rzeczywisty przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w odniesieniu do następujących towarów zawartych w klasie 8, tj.: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" oraz towarów z klasy 21, tj.: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe". W ocenie Kolegium zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadka A.S., łącznie z załączonym do akt sprawy katalogiem, oświadczeniami oraz fakturami, oceniane, jako całość, potwierdzają, że firma K. Sp. z o. o., przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego, za zgodą uprawnionego, wprowadzała do obrotu produkty, takie jak: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach" zawarte w klasie 8 oraz towary takie jak: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe" zawarte w klasie 21, oznaczane znakiem Hoffner, w postaci nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru. Organ wyjaśnił, że jak wskazuje art. 169 ust. 4 pkt 1 przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1 rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. W ocenie Kolegium taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, bowiem sporny znak towarowy od znaku używanego różni się jedynie kolorystyką czcionki, co nie wpływa na jego odróżniający charakter. Oba oznaczenia mają identyczną czcionkę i identyczny element graficzny w nich zawarty, tj. wkomponowany w literę H trójkąt. Jedynie w zakresie koloru wypełnienia liter oraz trójkąta zachodzi różnica, bowiem znak sporny jest koloru białego, natomiast znak przedstawiony w katalogu ma kolor czarny. Ponadto trójkąt wpisany w literę H w znaku spornym jest czerwony, natomiast w znakach Hoffner widniejących w katalogu ma kolor czarny. W ocenie Kolegium taka różnica nie wpływa na zmianę odróżniającego charakteru znaku spornego, a zatem, spełnione są przesłanki wynikające z art. 169 ust. 4 pkt 1. Zdaniem Kolegium, istotnym i odróżniającym elementem znaku spornego, jest słowo Hoffner, natomiast kolorystyka czcionki, czy też wypełnienie kolorem drobnego elementu graficznego, nie zmienia postrzegania tego znaku i w żaden sposób nie wpływa na jego odróżniający charakter. Kolegium wskazał, że fakt, że nie na wszystkich towarach zawartych w katalogu widnieje oznaczenie Hóffner, bądź nie na wszystkich jest wyraźnie widoczny nie świadczy, iż znak ten nie był używany w odniesieniu do tych towarów. Jak wynika z faktur oraz z zeznań świadka znak ten był używany w odniesieniu do wszystkich towarów zawartych w katalogu i wszystkie te towary były przedmiotem obrotu firmy, która za zgodą uprawnionego wprowadzała jego towary na rynek, Zgodnie zaś z art. 169 ust. 4 pkt 3 przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1 rozumie się również używanie znaku przez osobą trzecią za zgodą uprawnionego. Na potwierdzenie faktu, iż spółka K., za zgodą uprawnionego, wprowadzała na rynek towary opatrzone znakiem Hóffner, uprawniony przedłożył oświadczenie, w którym uprawniony do spornego znaku towarowego oraz spółka K., zgodnie oświadczyły, iż za zgodą uprawnionego spółka K. używa w swojej działalności gospodarczej spornego znaku towarowego od 2013 roku . Powyższe zostało także potwierdzone na rozprawie w dniu 28 marca 2017 roku, przez pracownika spółki K., które to zeznania zostały poparte dodatkowymi dowodami, tj. katalogiem, fakturami i oświadczeniami, które łącznie nie budzą wątpliwości, co do faktu rzeczywistego używania w obrocie znaku towarowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Jak zeznała świadek spółka K. działa na rynku od 2012 roku i od początku za zgodą uprawnionego wprowadza do obrotu produkty oznaczane znakiem Hóffner. Potwierdziła ponadto, iż znany jest jej katalog produktów, który został przedłożony do akt sprawy przez uprawnionego, znakiem Hóffner oznaczane były zestawy garnków, znakiem tym oznaczane były praktycznie wszystkie towary umieszczone w katalogu, za wyjątkiem chlebaków. Świadek zeznała, iż na początku towary te były oznaczane znakiem słowno - graficznym Hôffner, w wersji takiej jak pokazano w katalogu, bez elementu Elegance. Z katalogu produktów wynika, że widnieją w nim takie towary jak: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach", jak i towary z klasy 21, tj,: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe". Dodatkowo na potwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu tych towarów zostały przedłożone przez uprawnionego faktury (k. 125 - k. 182 tom I oraz k. 125 - k. 182 tom II), które wykazują ich sprzedaż przez spółkę K., która to, za zgodą uprawnionego, wprowadzała do obrotu towary oznaczane znakiem Hôffner, w postaci niezmieniającej jego charakteru odróżniającego. Potwierdzeniem, że to właśnie towary wymienione na fakturach i w przedłożonym katalogu, które były wprowadzane na rynek polski, były opatrywane znakiem Hôffner, (a czego nie widać np. na fakturze) jest, w niniejszej sprawie, zeznanie świadka która, jako pracownik firmy mogła ten fakt potwierdzić, a wraz z dodatkowymi dowodami, tj. fakturami, okazanym katalogiem. W ocenie Kolegium, nie bez znaczenia są także, przedłożone do akt oświadczenia (k. 72 - k. 82 tom I oraz k. 183 tom II) osób oraz przedstawicieli firm, którzy kupowali od spółki, między innymi, K. oraz V., artykuły gospodarstwa domowego, które były opatrywane znakiem towarowym Hôffner. Na dowód powyższego, przedłożone zostały faktury, z których wynika, jakie towary były przedmiotem zakupu i w jakim okresie były zakupione. Z przedłożonych faktur wynika bowiem, że przedmiotem obrotu były takie towary jak: "garnki pojedyncze, garnki w zestawie, sztućce, zarówno w zestawach jak i pojedyncze, czajniki, patelnie, brytfanki do ryb, brytfanki, kubki, patery oraz różnego rodzaju naczynia i przybory kuchenne, takie jak: stojaki na przyprawy, wyciskarki do czosnku, podgrzewacze do jedzenia, wagi kuchenne, maszynki do mięsa, suszarki do naczyń, rondle, trzepaczki kuchenne, wyciskarki do soku, kubki termiczne rozbijarki do mięsa, moździerze". Wobec powyższego Kolegium Orzekające uznało, iż w zakresie towarów z klasy 8: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach", jak i towarów z klasy 21: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe" uprawniony wykazał używanie spornego znaku towarowego w postaci nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru i w tym zakresie wniosek należało oddalić. Natomiast za zasadne Kolegium Orzekające uznało żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9, 11 oraz części towarów z klasy 8, tj.: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki" oraz części towarów zawartych w klasie 21, tj.: "tace metalowe i plastikowe" albowiem materiały przedłożone przez uprawnionego nie wskazują, że znak był używany w odniesieniu do ww. towarów. Z przedłożonego do akt sprawy materiału dowodowego w żadnym z nich nie występują te towary. Żaden z tym materiałów nie odnosi się do nich w jakikolwiek sposób. Wobec powyższego, przedłożony do akt sprawy materiał (w tym zarówno katalog, faktury, oświadczenia, a także zaznania świadka) nie potwierdza używania znaku spornego w zakresie takich towarów jak: wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9, 11 oraz takich towarów jak: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki do włosów" zawartych w klasie 8 oraz takich towarów jak: "tace metalowe i plastikowe" zawartych w klasie 21. Uprawniony w zakresie ww. towarów nie wykazał również, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. GmbH & Co.KG z siedzibą w S., Niemcy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj.: -art. 169 ust. 1 pkt. 1 ustawy pwp, poprzez niewłaściwe zastosowanie; oraz naruszenia przepisów postępowania tj.: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, niewłaściwego przeprowadzenia analizy materiału dowodowego przedłożonego na okoliczność używania znaku towarowego będącego przedmiotem postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; -art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w zakresie oddalenia wniosku o wygaszenie znaku towarowego W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 169 ust.1. pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., będzie rozpoczynał się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Zatem w przypadku braku dowodów na używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy powinno nastąpić w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji. Przy czym należy wskazać, iż znaku nie trzeba używać przez cały okres pięciu lat, lecz w tym okresie. Przepisy dotyczące wymogu używania nie nakładają obowiązku nieprzerwanego używania, (patrz: wyrok z dnia 16 grudnia 2008 roku, T-86/07, pkt 52). Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego do oznaczania towarów i usług, dla których znak ten uzyskał prawo ochronne. Nieużywanie znaku towarowego może zatem skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego na podstawie art. 169 p.w.p., przy czym zgodnie z art. 171 p.w.p. jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów. Pojęcie rzeczywistego używania znaku nie jest w p.w.p. wyjaśnione w sposób jednoznaczny i wyczerpujący. Przy ocenie pojęcia "używanie" można kierować się art. 153 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym używanie znaku polega na używaniu go w sposób zarobkowy lub zawodowy. Z kolei artykuł 154 tej ustawy wskazuje, iż używanie znaku towarowego polega w szczególności na umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem, umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług. Ważne jest żeby znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty. O wygaszeniu prawa wyłącznego decyduje wyłącznie ziszczenie się trzech przesłanek, a mianowicie: znak zarejestrowany nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów lub usług nim oznaczonych, znak nie był używany przez kogokolwiek z uprawnionych z prawa ochronnego, licencji czy innego upoważnienia i wreszcie znak nie był używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat. O używaniu (bądź nieużywaniu) znaku towarowego decydują ustalenia faktyczne. Zgodnie z tym, co stwierdził TSUE w wyroku w sprawie Ansul: "rzeczywiste używanie musi być rozumiane jako używanie, które nie ma jedynie charakteru symbolicznego, służącego tylko zachowaniu praw związanych ze znakiem towarowym. Takie używanie musi być zgodne z podstawową funkcją znaku towarowego, którą jest zapewnienie konsumentowi i końcowemu użytkownikowi możliwości identyfikacji pochodzenia towarów lub usług, poprzez umożliwienie mu, bez żadnych możliwości pomyłki, odróżnienie towarów lub usług od innych mających odmienne źródło pochodzenia. Wynika z tego, że rzeczywiste używanie znaku pociąga za sobą używanie znaku na rynku dla towarów lub usług objętych ochroną przez ten znak, a nie tylko wewnętrzne używanie znaku przez dane przedsiębiorstwo" (wyrok ETS z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie Ansul BV przeciwko Ajax Brandbeveiliging BV, C-40/01, EU:C:2003:145, pkt 36, 37). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2009 r., II GSK 762/08, LEX nr 531545 , wyjaśnił, że "używanie znaku w rozumieniu art. 154 p.w.p., który nie zawiera zamkniętego katalogu sposobów realizacji tego prawa ochronnego, powinno być używaniem, które manifestuje się czynnościami i działaniami widocznymi na rynku i dotyczącymi klientów przedsiębiorcy, a terminowi "rzeczywiste używanie" można przeciwstawić czynności okazjonalne, podejmowane z reguły dla pozoru, w celu uniknięcia zarzutu nieużywania znaku, a nie w celu prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej. Sposoby używania znaku towarowego wymienione są również w art. 169 ust. 4 p.w.p., jednakże przepis ten także nie zawiera wyczerpującego katalogu takich działań, których realizacja gwarantuje zachowanie prawa. Oba wspomniane przepisy uzupełniają się. Zasadą jest też używanie znaku w takiej postaci, w jakiej został wpisany do rejestru. Jednakże w ramach przysługującego uprawnionemu prawa ochronnego dopuszczalna jest pewna modyfikacja znaku. Stosownie do art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., polega ona na używaniu znaku różniącego się od znaku, na który prawo ochronne udzielono, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Sytuacja taka zachodzi, gdy oznaczenie może być używane w różnych odmianach, a różnice nie dotyczą elementów istotnych, które decydują o wyróżniającym charakterze znaku" Istotne znaczenie ma również skala, w jakiej znak towarowy jest używany, mierzona liczbą sprzedaży towarów lub świadczonych usług. Kwestia ta jednak nie może być zdefiniowana a priori. Konieczne jest jej indywidualne zbadanie w przypadku każdej sprawy osobno, gdyż ocena skali użycia danego znaku towarowego dla określonych towarów (usług) zależy przede wszystkim od tego, z jaką kategorią towarów (usług) mamy do czynienia oraz jakie są cechy danego rynku. W zależności od tych czynników nie zawsze używanie znaku towarowego musi być znaczące liczbowo (intensywne), aby można było uznać je za rzeczywiste. W postanowieniu ETS z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie La Mer Technology Inc. przeciwko Laboratoires Goemar SA, C-259/02, EU:C:2004:50, pkt 21, 24-25) wskazano, że nawet minimalny zakres używania znaku realizowany przez zaledwie jednego importera w danym kraju członkowskim UE może być wystarczający dla uznania, że mamy do czynienia z rzeczywistym używaniem znaku towarowego w rozumieniu przepisów dyrektywy 2008/95/WE, przy założeniu, że używanie takie służy realizacji faktycznych celów handlowych, a znak używany jest w swojej podstawowej funkcji - w celu identyfikacji towarów, dla których został zarejestrowany. Formami rzeczywistego używania znaku, są oferowanie i wprowadzanie do obrotu towarów opatrzonych znakiem towarowym, ich import lub eksport, składowanie takich towarów w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, oferowanie lub świadczenie usług pod znakiem towarowym, a także umieszczanie znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług. W myśl art 169 ust 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W przypadku konieczności wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego należy przedstawić konkretne dowody potwierdzające używanie znaku w obrocie gospodarczym dla towarów objętych rejestracją. Do dowodów na rzeczywiste używanie znaku należy zaliczyć: 1) katalogi, informacje handlowe, reklamy produktu opatrzonego znakiem; 2) faktury i inne dowody sprzedaży towaru opatrzonego znakiem; 3) archiwalne wydruki ze stron internetowych; 4) orzeczenia sądów w sprawach o naruszenie prawa do spornego znaku; 5) zeznania świadka, ale jedynie uzupełniająco, a nie zamiast dowodów z dokumentów; 6) ewentualnie badanie opinii publicznej, jednakże badanie opinii publicznej jest niepotrzebne, jeśli wystarczający i przekonujący jest materiał zgromadzony w postaci dokumentów, warto bowiem pamiętać, że wyniki badania opinii publicznej nie mają istotnego waloru dowodowego. Wszystkie dokumenty przedstawiane w sprawie w charakterze materiału dowodowego muszą zawierać informacje pozwalające na ustalenie daty użycia znaku, formy, w jakiej znak został użyty, rodzaju towarów, dla jakich użyto znaku, oraz zakresu terytorialnego jego użycia (zob. szerzej na temat postępowania dowodowego w odniesieniu do rzeczywistego używania znaku M. Trzebiatowski, Obowiązek używania znaku towarowego. Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym, Warszawa 2007, s. 471-472, 476-488). Ponadto wszystkie dokumenty przedstawione w sporze nie powinny pochodzić z jednej daty. Przepis art. 169 ust. 4 p.w.p. doprecyzowuje, jakie warunki musi spełniać używanie znaku towarowego, aby mogło być uznane za rzeczywiste w rozumieniu art. 169 ust. 1 p.w.p. Zgodnie ze wspomnianym przepisem, za używanie znaku w rozumieniu art. 169 ust. 1 p.w.p. należy przyjąć również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Jak stanowi art. 169 ust. 4 pkt 3 i 4 p.w.p., przez pojęcie rzeczywistego używania znaku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 p.w.p., rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego oraz przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego. Używanie znaku przez licencjobiorcę będzie zatem wypełniało przesłanki komentowanej normy prawnej, kreując rzeczywiste używanie znaku. Art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. nie wprowadza obowiązku ani posiadania licencji ani też ustanowienia użytkowania znaku towarowego. Wystarczy wyrażenie zgody w jakiejkolwiek formie prawnej. Sąd nie znalazł podstaw by zakwestionować zasadność i zupełność poczynionych przez organ ustaleń. Urząd Patentowy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy pod stosowną i właściwie rozumianą normą prawną. Swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., zaś analiza postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji pozwala na uznanie, że organ podjął wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpująco zebrał materiał dowody istotny dla sprawy. Zarzuty skarżącej stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu, opartymi na dowodach, które zostały omówione i ocenione. Sąd uznał bowiem, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przyjął, że w analizowanej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia jedynie w części prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Ponadto, w wyniku przeprowadzenia analizy stanowiska organu administracji publicznej, zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że Urząd Patentowy RP - co do zasady - nie dopuścił się błędnej oceny kwestii używania i nie używania przedmiotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów sklasyfikowanych w klasach 7, 8, 9, 11 i 21, dokonując owej oceny w świetle właściwie zaprezentowanej wykładni przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Uznać należy również, że - wbrew stanowisku skarżącej - Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., albowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przesłanki używania znaku towarowego w sposób rzeczywisty, jako zasadniczej podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w oparciu o przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Organ dokonał szczegółowej analizy całego materiału dowodowego oraz prawidłowo ustalił, że uprawniony w zakresie towarów z klasy 8: "noże kuchenne w kompletach i pojedyncze, sztućce metalowe pojedyncze i w kompletach", jak i towarów z klasy 21: "naczynia i przybory kuchenne w tym czajniki metalowe, brytfanny, garnki metalowe, miski metalowe, patelnie metalowe, termosy metalowe i plastikowe" wykazał używanie spornego znaku towarowego w postaci nie zmieniającej jego odróżniającego charakteru. Urząd Patentowy trafnie wskazał i wyczerpująco uzasadnił, że przedłożone przez uprawnioną materiały są wystarczające do uznania za dowody rzeczywistego używania spornego znaku towarowego. Również metoda przyjęta przez organ dla oceny tego materiału dowodowego była prawidłowa bowiem organ owe dowody wymienił i usystematyzował by następnie poddać je bardziej szczegółowemu badaniu. Powyższe zgodnie z art. 170 p.w.p. wyklucza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w odniesieniu do w/w towarów. Natomiast w zakresie wszystkich towarów zawartych w klasie 7, 9, 11 oraz części towarów z klasy 8, tj.: "golarki do swetrów, golarki do brody, strzyżarki do włosów" oraz części towarów zawartych w klasie 21, tj.: "tace metalowe i plastikowe" za zasadne Kolegium Orzekające uznało żądanie stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego na sporny znak towarowy albowiem materiały przedłożone przez uprawnionego nie wskazują, że znak był używany w odniesieniu do tych towarów. Sąd przyjmując argumentację organu za własną uznał, że nie ma potrzeby jej ponownego przytaczania. Reasumując powyższe Sąd doszedł do wniosku, że Urząd Patentowy prawidłowo ustalił stan faktyczny stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skarżącej, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Urząd uwzględnił i ocenił (nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów), cały przedstawiony przez strony materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego nie nosi cech dowolności, organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi, ani odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu sprawy przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, jakimi przesłankami kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak ----------------------- 12 ----------------------- 1