VI SA/Wa 533/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. I. i J. I. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – organ II instancji -, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 nr [...] działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku, - skarżących – A. I. i J. I. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r., w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku, Państwa: K. i K. C., B. i M. C., A. i J. I., A. O., I. K. oraz Z. K., o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w mejscowosci C., Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację ww. zjazdu. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli skarżący. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją, gdyż uznał ją za zasadną. Organ II instancji wskazał, że odcinek drogi krajowej nr [...], z której strony planują wykonanie zjazdu, zakwalifikowany został zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie ustalenia klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Uznał, że zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), cytowany przepis brzmi "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Organ wskazał, że działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną, służącą do obsługi działek powstałych w wyniku podziału działki nr 324. Przed podziałem działka nr 324 miała zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], z której w wyniku podziału została wydzielona działka nr [...] i która dalej posiada zjazd z ww. drogi krajowej. Zdaniem organu interes stron może być zaspokojony za pomocą istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] i dalej poprzez jej fragment, i fragment działki nr [...] (której właścicielami są strony postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] października 2008 r.) do działki nr [...] w porozumieniu z ich właścicielami. W przypadku ewentualnego braku porozumienia, organ uznał, że jest to możliwe w wyniku ustanowienia (na wniosek stron postępowania) na działce nr [...] i [...] na rzecz działki nr [...] stosownej służebności gruntowej (drogi koniecznej) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c). Ponadto organ rozpatrując przedmiotową sprawę w jej całokształcie uznał za dopuszczalną, możliwość przesunięcia już istniejącego zjazdu w km 333 + 070 w kierunku południowo - wschodnim, tj. na granicę działek nr [...] i nr [...], co umożliwiłoby dogodną wspólną obsługę komunikacyjną wymienionych działek nie zwiększając ilości zjazdów na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...], czyniąc w ten sposób zdaniem organu zadość dyspozycji powołanego przepisu § 9 ust. 1 pkt. 3 cyt. rozporządzenia. W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego, pozytywne rozpatrzenie wniosku strony oznaczałoby zdaniem organu naruszenie powołanego przepisu ww. rozporządzenia, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego dla wszystkich użytkowników drogi krajowej nr [...], co jest niedopuszczalne. Dlatego też Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, ważąc wnikliwie argumenty w sprawie (art. 7 k.p.a.), przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym stron. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: I. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., a w szczególności art. 32 poprzez nierówne potraktowanie Skarżących w stosunku do innych obywateli - właścicieli nieruchomości znajdujących się przy drodze krajowej nr [...], a więc których dotyczył ten sam stan prawny i faktyczny), którym wyrażono zgodę na lokalizację zjazdów; II. przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007, Nr 19, poz. 115 tj. z późn. zm.), a w szczególności art. 29 w/w ustawy, poprzez przyjęcie, iż okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu; III. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności: - art. 7 k.p.a. poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym uznanie, iż Skarżący mogą uzyskać dostęp do drogi publicznej w inny sposób niż przy pomocy nowego zjazdu z drogi krajowej nr [...], - art. 8 k.p.a. poprzez niewskazanie żadnych przesłanek i analiz, które pozwalałyby na uznanie stanowiska Organu za słuszne oraz potraktowanie Skarżących w stosunku do pozostałych osób występujących w identycznym stanie zarówno faktycznym, jak i prawnym, w sposób inny, a zarazem krzywdzący przez co zaufanie obywateli do organów państwa podobnie jak i świadomość i kultura prawna zostało w znacznym stopniu z powodu niewłaściwej postawy organu zmniejszone; - art.77k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, poza gołosłownymi stwierdzeniami, dlaczego lokalizacja zjazdu w żądanym miejscu jest niemożliwa; Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności wnoszono o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości poprzez uwzględnienie skargi; zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania. Skarżący wskazali, że decyzja narusza przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności artykuł 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie Skarżących w stosunku do innych osób, które podobnie jak oni wystąpiły o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu i taką zgodę otrzymały. Wskazali, iż na ok. 2 km odcinku drogi krajowej nr [...] w miejscowości C. w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...] znajduje się kilkadziesiąt zjazdów na okoliczne posesje. Ich zdaniem organ administracji publicznej wydające decyzje w toku postępowania, nie wyjaśnił (mimo ciążącego na nim obowiązku) dlaczego przy obowiązującej konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne - jednych właścicieli nieruchomości znajdujących się przy drodze krajowej nr [...] traktuje lepiej, a innych gorzej. Zdaniem skarżących faktyczne ukształtowanie nieruchomości przyległych do drogi nr [...] powoduje, iż nie ma możliwości ustanowienia służebności przejazdu. Nieruchomość, która musiałby zostać obciążona nie nadaje się do tego celu. Ich zdaniem służebność gruntowa nie jest instytucją, którą można stosować w każdym przypadku. Musi ona być tak wykonywana by jak najmniej obciążać nieruchomość obciążoną. Poza tym właściciel nieruchomości obciążonej może żądać jej zniesienia w przypadku, gdy jest ona zbyt uciążliwa. Charakter nieruchomości, która ewentualnie miałby zostać obciążona służebnością powoduje, iż droga dojazdowa musiałby przebiegać przez środek podwórka zabudowanego i ogrodzonego. Jednoznacznie należy wskazać, iż nie ma możliwości ustanowienia służebności. W ocenie skarżących decyzja w niniejszej sprawie pozostaje w wyłącznej gestii Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, gdyż jest oparta na uznaniu administracyjnym. Ich zdaniem ten sposób rozpatrywania sprawy nie oznacza całkowitej dowolności w tym zakresie. Granice uznaniowości Organu wyznacza art. 7 k.p.a. Orzeczenie Organu powinno zostać poprzedzone postępowaniem mającym na celu określenie zarówno wpływu budowy zjazdu na ruch na drodze nr [...], jak również wpływu braku zjazdu na sytuację właścicieli nieruchomości oraz zbadaniem możliwości prawnych i faktycznych ustanowienia jakichkolwiek służebności gruntowych. Wskazano, że decyzja w niniejszej sprawie powinna zostać oparta na wyważeniu interesu społecznego i interesów właścicieli nieruchomości, które nie mają dojazdu do drogi publicznej. Wyważenie interesów nie polega ich zdaniem na stwierdzeniu, że droga jest ważna, a właściciele nieruchomości mogą we własnym zakresie załatwiać swoje sprawy. Gdyby tak było art. 29 ustawy o drogach publicznych byłby całkowicie niepotrzebny, bo nie byłoby możliwości budowy jakichkolwiek zjazdów. Skarżący wskazali, że organ nie przedstawił żadnych konkretnych danych, które wprost wskazywałyby na brak możliwości lokalizacji zjazdu. Nie dokonano żadnej szczegółowej analizy i opracowania skutków budowy zjazdu. Wskazali, że gołosłowne i ogólnikowe twierdzenie o zagrożeniu bezpieczeństwa i płynności ruchu nie jest poparte żadną konkretną argumentacją. W żaden sposób nie wykazano by zjazd zagroził parametrom technicznym drogi. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie uznając przedstawione przez skarżących zarzuty – w istniejącym stanie prawnym i faktycznym – za nietrafne. Odnosząc się kolejno do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, iż podstawa prawna zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 nr [...] została powołana prawidłowo. Organ wykazał, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowych zjazdów oznaczałoby naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 powołanego wyżej rozporządzenia oraz usytuowanie tych zjazdów w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, o którym mowa w § 113 ust. 7 pkt 1 tego rozporządzenia, co jest niedopuszczalne, zwłaszcza na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej średni ruch dobowy jest bardzo duży. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r., którą nie zezwolono na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości C. Odcinek drogi krajowej nr [...], z której strony planują wykonanie zjazdu, zakwalifikowany został zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie ustalenia klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). W tym stanie rzeczy należy mieć na względzie dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Zgodnie z tą dyspozycją "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie z istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". W razie wystąpienia sytuacji, o której mowa w przepisie, zarządca drogi ma zawsze obowiązek udzielenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi klasy GP, ponieważ przez zwrot "gdy brak innej możliwości dojazdu" należy rozumieć również taką sytuację, gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogowej na nieruchomościach sąsiednich (podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2438/2000 (niepubl.)). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ słusznie nie dopatrzył się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, która przemawiałaby za uwzględnieniem żądania stron. Działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną, służącą do obsługi działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...]. Przed podziałem działka nr [...] miała zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], z której w wyniku podziału została wydzielona działka nr [...], która dalej posiada zjazd z ww. drogi krajowej. Tak więc słusznie ustalił organ, iż interes stron może być zaspokojony za pomocą istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] i dalej poprzez jej fragment, i fragment działki nr [...] (której właścicielami są strony postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] października 2008 r.) do działki nr [...] w porozumieniu z ich właścicielami, a w przypadku ewentualnego braku takiego porozumienia, w wyniku ustanowienia (na wniosek stron postępowania) na działce nr [...] i [...] na rzecz działki nr [...] stosownej służebności gruntowej (drogi koniecznej) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a więc przepisów wskazujących podmiot, do którego w określonej sytuacji należy budowa lub przebudowa zjazdu, a także pozwalające zarządcy drogi na działanie według uznania ("może odmówić wydania zezwolenia albo wydać zezwolenie (...) na okres czasowy"), którego granice wyznaczają "wymogi wynikające z warunków technicznych dróg." to zarządca drogi jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo techniczne dróg. Zgodnie przepisem art. 29 ustawy o drogach publicznych "4. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony." Powołany przepis utrzymuje więc w przypadku zjazdów uznanie zarządcy drogi ograniczone tymi samymi wymogami wynikającymi z warunków technicznych – tyle tylko, że owe warunki wiąże ściślej z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (m.in. poprzez użycie nazwy rozporządzenia). Nie stanowi to jednak zmiany jakościowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od lat ugruntowany jest pogląd, iż decyzje dotyczące zjazdu z drogi publicznej wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 stycznia 1997 r., sygn. akt II SA 3036/95, ONSA 1998/1/12; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 303/99, LEX nr 46768; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt IV SA2605/00, ONSA 2004/2/58 i in.). Wyroki NSA określają również jakie powinny być granice tego uznania. I tak, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 lutego 2001 r. "wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu przez właściwe organy administracji państwowej następuje w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania wyznaczają w myśl art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy art. 17 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz przepisy § 9 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem sądu naczelną zasadą przy wyrażaniu zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. " Podobną tezę zawiera wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 303/99, stwierdzający, że "Ustawa z 1985 r. o drogach publicznych nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządu drogi zgody bądź jej odmowy. Stąd też decyzje w tym zakresie wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, obowiązany jest wszechstronnie i wnikliwie rozważyć i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym przypadku celowe, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.). Rola Sądu Administracyjnego kontrolującego taką decyzje sprowadza się do zbadania, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego." Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera również szczegółowe wskazania odnoszące się do kryteriów udzielania zgody na zjazd. Tak więc, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764: "1. Naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. 2. Okoliczność, że niektóre nieruchomości przyległe do drogi krajowej posiadają bezpośrednie zjazdy z tej drogi nie przesądza, że również w przypadku skarżącego na taki bezpośredni zjazd należałoby wyrazić zgodę, ponieważ są to rozwiązania sprzed wielu lat, kiedy to natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi było znacznie mniejsze niż obecnie. (...)". Znaczenie natężenia ruchu jako czynnika obiektywnego, podlegającego kwantyfikacji, podnosi też wyrok NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1173/98, LEX nr 41375, w myśl którego "Wykonanie dodatkowego zjazdu w bliskiej odległości od istniejącego musiałby stwarzać utrudnienie w komunikacji na odcinku drogi krajowej i zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, zwłaszcza przy tak dużym jego nasileniu – 6.656 pojazdów na dobę." NSA podnosił również znaczenie wymagań technicznych (wyrok z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1193/97, LEX nr 41398) wskazując, iż "odpowiedzialność organów administracji dróg publicznych za właściwe kształtowanie warunków komunikacji drogowej, między innymi przez wyrażanie zgody w przedmiocie wykonania lub przebudowy zjazdów z dróg przez nich administrowanych, mieści w sobie również obowiązek przestrzegania wytycznych projektowania dróg, zawierających podstawowe dla bezpieczeństwa ruchu normy techniczne". W świetle przedstawionego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie budzi wątpliwości. Organ ten wydając tę decyzję nie naruszył granic swobodnego uznania i precyzyjnie określił przesłanki, którymi się kierował przy jej wydaniu. Tak więc wziął on przede wszystkim pod uwagę podstawową kwestię bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, wskazując na znaczące nasilenie ruchu na przedmiotowej drodze krajowej, rozpatrzył uwarunkowania techniczne proponowanego zjazdu – w aspekcie wymagań stawianych przez przepisy § 9 ust. 1 pkt 3 oraz § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a także odniósł się do wszystkich zarzutów strony skarżącej. Z dostępnych akt sprawy (m.in. akt notarialny sprzedaży oraz akt notarialny ustanowienia darowizny bezpłatnej służebności przechodu i przejazdu), jak również ze stwierdzeń przedstawionych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę, znajdujących także potwierdzenie w materiałach załączonych do akt sprawy, wynika wyraźnie, że przedsięwzięte w celu uzyskania zezwolenia na lokalizację przedmiotowych zjazdów forsowane przez właścicieli działki takiego bezpieczeństwa ruchu nie zapewniają. Nadto należy stwierdzić, że organ wskazał skarżącym możliwość zapewnienia dojazdu i dopiero stwierdzenie przez sąd powszechny braku takiej możliwości może spowodować wszczęciem postępowania administracyjnego w kierunku zapewnienia innych możliwości zjazdu z działki [...]. Należy zważyć, że zlikwidowanie nielegalnego zjazdu z działki [...] położonej w miejscowości C. nie ma dla tej sprawy znaczenia, a z uwagi na niepodjęte przez skarżących działania w tej sprawie nie może być przedmiotem rozważania sądu w innej sprawie. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.