VI SA/Wa 537/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. umorzyć postepowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącej – I. D., kwotę 100 (słownie: sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – I. D., w prawidłowym trybie i terminie, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na nią karę pieniężną w kwocie 1.000 złotych. Od skargi został uiszczony należny wpis. Dnia 2 października 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, którym cofnęła skargę wskazując, że uiściła nałożoną na nią przez organ karę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), cytowana dalej jako p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd rozpoznając wniosek o cofnięcie skargi obowiązany jest uznać za niedopuszczalne cofnięcie skargi, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanym przypadku cofnięcie skargi jest dopuszczalne i skuteczne, albowiem nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Nadto z uwagi na regulację art. 66 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że rygor w nim przewidziany nie mógł znaleźć zastosowania do złożonego przez skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi, gdyż skutki tej czynności procesowej występują niezależnie od reakcji organu, czy uczestników postępowania (podobnie NSA w postanowieniu z 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1910/14). Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.