VI SA/Wa 54/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. T. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy programu telewizyjnego pod nazwą "[...]". W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ prowadził postępowanie przewlekle. Skarżąca podniosła, że wobec "znanych powszechnie problemów finansowych spółki", konieczność opłaty na obecnym etapie spowoduje znaczące kłopoty w funkcjonowaniu spółki, w tym spowodować może problemy w należytym realizowaniu obowiązków nadawcy publicznego. Do wniosku skarżąca dołączyła Informację o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2012 roku sporządzoną przez KRRIT w marcu 2013 r. (k. 21 akt sądowych) oraz pełny zapis przebiegu posiedzenia Komisji Kultury i Środków Przekazu (k. 27 i n. akt sądowych). Skarżąca zakreśliła w tych dokumentach obszerne fragmenty tekstu oraz wykresy je obrazujące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu wskazana we wniosku przyczyna ubiegania się o wstrzymanie wykonywania zaskarżonej decyzji została określona dość lakonicznie: "powszechnie znane problemy finansowe spółki", a nadto nie została uzasadniona w sposób konkretny . Ponadto, Sąd podkreśla, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Podkreślić zatem trzeba, że wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Strona, co prawda, zaznaczyła wspomniane powyżej fragmenty dołączonych dokumentów, jednak w ocenie Sądu nie odnoszą się one do argumentacji związanej z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz tyczą się kwestii merytorycznej, która stanie się przedmiotem badania na etapie rozpoznawania skargi na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Nadto Sąd podkreśla, że powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące meritum sprawy wywołanej wniesioną skargą - nie pozwalają na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do nich. Sąd wyjaśnia, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji, bowiem celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w przedmiotowej, bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 87/13, LEX nr 1305524). Należy podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OZ 412/13, LEX nr 1319092). Podkreślenia wymaga, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy nadmienić, że strona skarżąca ma prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na każdym etapie postępowania sądowego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.