VI SA/Wa 546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – W. M., kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Skarżący – W. M., reprezentowany przez radcę prawnego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz w prawem przewidzianym trybie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarządzeniami z 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego został przez Sąd wezwany – pod rygorem odrzucenia skargi, do: a. uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez przedłożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego; b. uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 450 złotych. Wezwania te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego na adres kancelarii dnia 31 marca 2016 r., a ich odbiór pokwitował upoważniony pracownik (z.p.o. k. 21 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu. Jak wynika ze sprawy pełnomocnik skarżącego dnia 31 marca 2016 r. został skutecznie wezwany zarówno do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi, jak i do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku skargi i uiszczenia wpisu od skargi był 7 kwietnia 2016 r. Sąd stwierdza, że w powyższym terminie został wprawdzie uiszczony wpis od skargi i to w prawidłowej kwocie (vide k. 22 akt), jednakże pełnomocnik nie nadesłał żądanego pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał możliwości nie zastosowania rygoru przewidzianego w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.