VI SA/Wa 547/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę VI SA/Wa 547/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 i art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004r., Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2006 roku nr [...] cofającą J. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Rozstrzygnięcia obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] sierpnia 2006 roku Komendant Wojewódzki w K. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia J. Z. pozwolenia na broń z uwagi na nieprzedstawienie przez niego organom Policji aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego oraz z uwagi na niepowiadomienie organów Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. J. Z. wymagane orzeczenia przedstawił. Wyjaśnił, że nie powiadomił Policji o zmianie miejsca zamieszkania, ponieważ wyjechał za granicę, a po powrocie załatwiał inne ważne sprawy. Poinformował także, że nie prowadzi obecnie kantoru wymiany walut. Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, że argumenty strony nie dają podstaw do zachowania jej pozwolenia na posiadanie broni, w związku z czym decyzją z dnia [...] listopada 2006 roku cofnął to pozwolenie, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 18 ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu J. Z. podniósł, iż nadal czuje się zagrożony ze strony sprawców napadu na kantor, w których procesie był świadkiem oskarżenia (miało to miejsce w 2003 roku, kiedy pracował w kantorze wymiany walut jako kasjer). O zmianie miejsca zamieszkania nie powiadomił, z uwagi na pobyt za granicą. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji uznał, iż argumenty strony nie dają podstawy do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2006 roku J. Z. zmienił adres zameldowania, o czym nie powiadomił właściwego organu Policji i czym naruszył obowiązek określony w art. 26 ustawy o broni i amunicji. Nieznajomość przez stronę przepisów dotyczących posiadania broni oraz będące tego skutkiem naruszenie przez nią tych przepisów, z punktu widzenia interesu publicznego, nie jest rzeczą obojętną. Nie jest bowiem korzystne dla tego interesu zachowanie pozwolenia na broń osobie, która nie wywiązuje się z ustawowo określonych obowiązków. Obowiązek wynikający z art. 26 ustawy jest bowiem sprawą ważną z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń daje także druga okoliczność, a mianowicie fakt, iż J. Z. nie pracuje obecnie w kantorze wymiany walut. Oznacza to, że ustała przesłanka, jaka w przeszłości zdecydowała o wydaniu mu pozwolenia na broń. Było to prowadzenie przez niego kantoru wymiany walut, a nie jak twierdzi strona chęć zapewnienia sobie bezpieczeństwa oraz ochrona osób bliskich. J. Z. nie przedstawił żadnych okoliczności potwierdzających, że jego życie lub zdrowie znajduje się w realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu, w sytuacji, gdy obecnie nigdzie nie pracuje. W ocenie Komendanta Głównego Policji dalsze posiadanie broni przez stronę nie leży w interesie społecznym, który przejawia się w tym, aby broń znajdowała się w rękach osób przestrzegających prawa oraz by nie było jej w rękach osób fizycznych więcej, niż wynika to z autentycznych potrzeb. Prawo do posiadania broni nie jest bowiem powszechnym. Ustawodawca dostęp do niego poddał ścisłej administracyjnej reglamentacji ze względu na ścisły związek posiadania broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 roku złożył J. Z. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji poprzez jego subiektywną i wyłącznie formalną interpretację. Nadal istnieje wobec niego i jego bliskich zagrożenie ze strony sprawców napadu, pobicia i kradzieży. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Niespornym w sprawie jest, że skarżący zmienił adres zameldowania, nie powiadamiając o tym fakcie właściwego organu Policji. Tego faktu nie kwestionował w toku postępowania administracyjnego. Nie kwestionuje go także w skardze. Przypisuje mu znaczenie jedynie formalne. Tymczasem z art. 26 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji wynika obowiązek powiadamiania organu Policji o zmianie stałego miejsca pobytu i nie ma on bynajmniej charakteru formalnego. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie stałego miejsca pobytu. Przepis powyższy nie przewiduje żadnych odstępstw od powyższego warunku. Istotnie przepis art. 26 ustawy przewiduje możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, co oznacza po stronie organu obowiązek uzasadnienia swojego stanowiska, wykazania, że skutkiem naruszenie przepisu art. 26 ustawy winno być cofnięcie pozwolenia na broń. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji uzasadnił swoje stanowisko w sposób przekonywujący. Nie budzi ono wątpliwości sądu. Zgodzić się należy z organem, że nie jest korzystne dla interesu społecznego zachowanie pozwolenia na broń dla osoby, która nie wywiązuje się z ustawowo określonych obowiązków. Od osób posiadających pozwolenie należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa. Mając powyższe na uwadze za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 19 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodzić się też należy z Komendantem Głównym Policji, że zaistniała także druga z przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, a mianowicie ustały okoliczności faktyczne uzasadniające jej przyznanie. Z decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 1999 roku wynika, że skarżącemu wydano pozwolenie na posiadanie broni palnej krótkiej do ochrony osobistej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą – kantoru wymiany walut. Skarżący nie prowadzi kantoru wymiany walut, co jest bezsporne. Twierdzi w skardze, iż nie zmieniły się merytoryczne uprawnienia do posiadania broni. Broń jest dla niego w chwili obecnej niezbędna jeszcze bardziej, albowiem nie ustało zagrożenie ze strony sprawców napadu na kantor, którzy dają mu do zrozumienia, że zapłacą mu za lata spędzone w więzieniu. Nie przedstawił on jednak na tę okoliczność żadnych dowodów. Okoliczności, które uzasadniałyby potrzebę zachowania mu pozwolenia na broń nie została więc poparta żadnymi dowodami.. Usprawiedliwienie dla potrzeby zachowania pozwolenia na broń nie może być subiektywne, nie poparte żadnymi dowodami przekonania skarżącego o istniejącym stanie zagrożenia powodowanym wyłącznie skazaniem w przeszłości sprawców napadu na kantor. J. Z. powołuje się na groźby karalne. Tymczasem, jak sam stwierdził, nigdy nie zgłaszał o nich organom Policji. Mając powyższe na uwadze i zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.