VI SA/Wa 553/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął W. G. pozwolenie na broń myśliwską. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 22 września 2004 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko W. G. postępowaniu karnym, m. in. o czyn z art. 286 § 1 k.k. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. zawieszono postępowanie administracyjne do czasu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia w powyższej sprawie karnej. W dniu 28 lutego 2006 r. do organu I instancji wpłynęło prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2003 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzające na okres 2 lat próby postępowanie karne prowadzone wobec W. G. o czyn z art. 286 § 1 k.k. Ponadto organ ustalił, że W. G., oskarżony o to, iż w dniu [...] stycznia 2005 r. w J. prowadził po drodze publicznej samochód osobowy znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,65 promila w wydychanym powietrzu, wyrokiem tego samego Sądu z dnia [...] grudnia 2005 r. sygn. akt [...] (prawomocnym z dniem [...] marca 2006 r.) został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178 § 1 k.k. i skazany na karę grzywny w wysokości 1000 stawek dziennych po 10 zł oraz orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. podjęto zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie W trakcie postępowania administracyjnego do organu wpłynęło pismo z Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 29 czerwca 2007 r. nr [...] wraz z załączoną kopią aktu oskarżenia (karty 141-183 akt administracyjnych). Z powyższego pisma oraz dołączonego aktu oskarżenia wynikało, iż W. G. w dniu [...] grudnia 2006 r. został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. W. G. postawiono zarzut, iż w okresie od 29 kwietnia 2003 r. do 13 czerwca 2003 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu w błąd osób [...]. Ponadto do organu w dniach 1 czerwca oraz 21 sierpnia 2007 r. wpłynęły pisma Koła Łowieckiego nr [...] w Z. Pierwsze zawierało niepozytywną opinię o skarżącym, natomiast drugie – pozytywną. Uzyskano także z Komendy Miejskiej Policji w Z. pozytywną opinię o skarżącym. Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. cofnięto W. G., zwanemu dalej skarżącym, pozwolenie na broń myśliwską. Organ wskazał, iż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne na podstawie 286 § 1 k.k. w zw. art. 294 § 1 k.k. i w zw. z art. 270 § 1 k.k., czyli za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, a ponadto skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za popełnienie przestępstwa z art. 178 § 1 k.k. W ocenie organu powyższe pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, co znaczy że organa policji zostały ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń jest prowadzone postępowanie karne. Dlatego też organ I instancji nie mógł uznać pozytywnych opinii Koła Łowieckiego nr [...] w Z. oraz lokalnej jednostki policji za dowody w postępowaniu. W. G. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący, powołując się na treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosił, iż błędna jest argumentacja organu I instancji, że prowadzenie postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń lub prawomocne skazanie takiej osoby nie musi oznaczać automatycznie ziszczenia się przesłanki art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji, albowiem cofnięcie pozwolenia na broń winno być wydawane po wszechstronnym i starannym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania o których mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy. W ocenie skarżącego uznaniowa decyzja organu I instancji, pozbawiająca mocy dowodowej pozytywne opinie o jego osobie, została wydana z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż skarżący jest oskarżony o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. (oszustwo w stosunku do mienia znacznej wartości – przestępstwo przeciwko mieniu) i czynu z art. 270 § 1 k.k. (fałszowanie dokumentu – przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów). W tym stanie rzeczy organ I instancji miał obowiązek cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Ocena ta nie jest dowolna i ma potwierdzenie w materiale dowodowym, ponieważ przeciwko stronie organ ścigania sporządził akt oskarżenia m. in. o przestępstwo przeciwko mieniu i jest to dokument wiążący w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż strona już wcześniej dopuściła się naruszenia porządku prawnego, albowiem z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż strona popełniła czyn z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego – czynu wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Ponadto wskazano, iż wobec skarżącego było w przeszłości prowadzone postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, które zostało warunkowo umorzone. Organ podniósł, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zatarcie skazania lub usunięcie informacji o warunkowym umorzeniu postępowania, pozwala wprawdzie uznać daną osobę za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź niekarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Organ odwoławczy podkreślił, iż od posiadaczy broni (bez względu na rodzaj broni) oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, ze względu na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń dopuszcza się przestępstw oraz stoi pod zarzutem kolejnego naruszenia porządku prawnego, ponieważ nie daje ona rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni. W związku z powyższym organ uznał, iż skarżącego należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazano, iż na tą ocenę nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie z koła łowieckiego oraz miejsca zamieszkania, które nie eliminują ww. faktów, z którymi ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W. G. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych w zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie, iż należy on do kręgu osób, wobec których zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, oraz zarzucenie skarżącemu popełnienia wielu przestępstw, podczas gdy przedmiotem postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] jest jeden czyn, 2. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na: - przyjęciu, iż sam fakt oskarżenia skarżącego o czyn z art. 286 § 1 k.k. i ar. 270 k.k., może w sposób samodzielny, abstrakcyjny i oderwany od dotychczasowej postawy skarżącego przesądzać o istnieniu względem niego uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, - przyjęciu, iż katalog przestępstw, których popełnienie lub o które oskarżenie może budzić przedmiotową obawę jest otwarty, - przyjęciu, że przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. należy do katalogu przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 przywołanej ustawy, - przyjęciu, że warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do skarżącego może stanowić przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń wymienioną w tych przepisach, podczas gdy orzeczenie tego rodzaju nie ma charakteru skazującego, a co więcej zostało już wykreślone z rejestru karnego, - przyjęciu, iż rodzaj i przeznaczenie broni dotychczas posiadanej przez skarżącego nie mają znaczenia z punktu widzenia dokonania prawidłowej oceny, czy w dalszym ciągu daje on należytą rękojmię używania tej broni w sposób zgodny z prawem, - pominięciu przy stosowaniu tych przepisów dotychczasowej postawy skarżącego jako posiadacza broni myśliwskiej, - przyjęciu, iż fakt toczącego się postępowania karnego o czyn przeciwko mieniu stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń palną, podczas gdy taką przesłankę stanowi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, 3. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady nakazującej uwzględnienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujące pominięciem przy wydaniu zaskarżonej decyzji udokumentowanej i nie budzącej zastrzeżeń postawy skarżącego jako posiadacza broni myśliwskiej i wieloletniego myśliwego oraz braku okoliczności, które w sposób realny i uzasadniony przemawiałyby za stanowiskiem, że postawa ta może ulec zmianie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Prowadzenie wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W sprawie niniejszej skarżący, na podstawie sporządzonego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] aktu oskarżenia z dnia [...] grudnia 2006 r., został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie m. in. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. art. 294 § 1 k.k.. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XXXV k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko mieniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany). Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie, fakt skierowania przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zaprzecza temu faktowi, wskazując jedynie w skardze, iż toczące się przeciwko niemu postępowanie karne ma charakter karno-gospodarczy, a nie pospolicie kryminalny. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane są faktem wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, w uzasadnieniu aktu oskarżenia szczegółowo opisano okoliczności popełnienia przestępstw. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu skarżącego o obrazę ww. przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, że przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., za które skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] [...] grudnia 2005 r. sygn. akt [...], należy do katalogu przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 przywołanej ustawy, podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, iż popełniony przez niego czyn nie jest czynem przestępczym wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowany jest wprawdzie w rozdziale XXI k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu), przy wysokim stężeniu alkoholu w jego organizmie oraz wynikającej z pism skarżącego braku świadomości naganności swojego postępowania oraz skutków jakie mogło ono spowodować, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie, "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do skarżącego może stanowić przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Okoliczność wydania przez Sąd Rejonowy w [...] prawomocnego postanowienia z dnia [...] marca 2003 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzającego na okres 2 lat próby postępowanie karne prowadzone wobec W. G. o czyn z art. 286 § 1 k.k. świadczy negatywnie o zachowaniu skarżącego i jego cechach charakteru. Umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny skarżącego i mogą być uwzględniane przy ocenie istnienia obawy, o której mowa w art. art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym oraz zawarto w niej szereg dowolnych interpretacji przepisów prawnych stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, wskazać należy iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej co do pominięcia przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń części materiału dowodowego, w tym opinii wystawionych przez koło łowieckie oraz Komendę Miejską Policji. Skoro bowiem organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo za czyn typizowany w art. 286 § 1 k.k., a był w tym zakresie związany skierowanym przeciwko skarżącemu akrem oskarżenia, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.