VI SA/Wa 554/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do wykonywania lotów na motoszybowcach oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez A. D. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej jako: "Prezes ULC" lub "organ II instancji"), z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], którą Prezes ULC utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2017 r., nr [...], odmawiającą wpisania Skarżącemu uprawnienia TMG do licencji pilota samolotowego liniowego [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 11 września 2017 r. Skarżący złożył do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniosek o wpis uprawnienia TMG do licencji pilota samolotowego liniowego [...]. Zgodnie z zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], szkolenie praktyczne zostało przeprowadzone przez A. na motoszybowcu P. Po przeprowadzeniu postępowania, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydał w dniu [...] października 2017 r. decyzję, nr [...], którą odmówił Skarżącemu wpisania uprawnienia TMG do licencji pilota samolotowego liniowego. Organ argumentował, że do szkolenia w locie zgodnie z [...] lit. a) Załącznik 7 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz. Urz. UE L 31E z 25.11.2011. str. 1, z późn. zm.) [dalej jako: "rozporządzenie nr 1178/2011"], zatwierdzona Organizacja Szkolenia (ATO) musi korzystać z odpowiedniej floty szkolnych statków powietrznych. Szkolenie lotnicze na statkach powietrznych do uzyskania licencji i powiązanych uprawnień wpisywanych do licencji musi spełniać wymagania art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (Dz. U. UE L 79 z 19.3.2008. str. 1, z późn. zm.) [dalej: jako: "rozporządzenie nr 216/2008"], co ogranicza zakres użytkowanych w szkoleniu w locie statków powietrznych do tych spełniających wymagania art. 4 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 216/2008. Statki powietrzne wymienione w Załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008, to statki powietrzne niespełniające wymagań art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia. M. jest zarejestrowany w kategorii specjalnej, zatem zgodnie z Załącznikiem II, nie spełnia wymagań do wykorzystania go w szkoleniu lotniczym. Organ odniósł się także do stanowiska Strony wyrażonego w piśmie z dnia 9 października 2017 r. i podniósł, że brak świadectwa typu dla statku powietrznego i zarejestrowanie tego statku w kategorii "specjalny" powodują, że nie można na nim prowadzić szkolenia lotniczego. Prezes ULC wyjaśnił, że fakt wyprodukowania statku powietrznego w państwie członkowskim EASA oraz zarejestrowanie go w Polskim Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych nie ma znaczenia, wobec faktu braku świadectwa typu wydanego przez EASA dla m. oraz wobec faktu wpisania tego statku do kategorii specjalnej. Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący zarzucił organowi I instancji niezrozumienie wniosku, nierówne potraktowanie podmiotów postępowania oraz przedstawił swoją interpretację art. 8 rozporządzenia nr 216/2008. W wyniku rozpoznania ww. wniosku, Prezes ULC wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie odmawiające Stronie wpisania uprawnienia do licencji pilota samolotowego. W uzasadnieniu decyzji Prezes ULC podniósł, że wskazane w piśmie z dnia 13 listopada 2017 r. przez Stronę fakty, że ww. motoszybowiec został zaprojektowany i wyprodukowany w państwie członkowskim EASA oraz że jest zarejestrowany w Polskim Rejestrze Cywilnych Statków Powietrznych, nie mają znaczenia wobec faktu braku świadectwa typu wydanego przez EASA dla motoszybowca. Sporny statek powietrzny P. o znakach [...] został zarejestrowany w Polskim Rejestrze Statków Powietrznych, jako statek powietrzny kategorii specjalnej. Zgodnie z lit. b Załącznika II do rozporządzenia nr 216/2008, czynności określone w ww. specyfikacji nie obejmują możliwości szkolenia na statkach powietrznych kategorii specjalnej. Uwzględniając powyższe, organ II instancji uznał, że statki powietrzne wymienione w Załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008, to statki powietrzne niespełniające wymagań art. 4 tego rozporządzenia (brak posiadania europejskiego certyfikatu typu EASA statku powietrznego, który umożliwiałby szkolenie w ATO) - co wynika z faktu, iż znajdują się one w kategorii specjalnej. Jak wskazał ponadto Prezes ULC, szkolenie lotnicze na statkach powietrznych do uzyskania licencji i powiązanych uprawnień wpisywanych do licencji, musi spełniać wymagania art. 8 rozporządzenia nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r., co ogranicza zakres użytkowanych w szkoleniu w locie statków powietrznych do tych spełniających wymagania art. 4 ust. 1 lit. b) i c) ww. rozporządzenia. Statki powietrzne wymienione w Załączniku II tegoż rozporządzenia, to statki powietrzne niespełniające wymagań art. 4 rozporządzenia i w konsekwencji takie, na których nie można realizować szkoleń dających uprawnienie do ubiegania się o wpis do licencji pilota. Z powyższą decyzją Prezesa ULC nie zgodził się Skarżący, który pismem z dnia 19 lutego 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawierając w niej żądanie uchylenia przedmiotowego rozstrzygnięcia Prezesa ULC oraz zobowiązanie go do dokonania wnioskowanego wpisu w licencji. Decyzji organu II instancji Strona zarzuciła naruszenie: • art. 2 i 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), poprzez naruszenie zasady praworządności w zakresie w dużym stopniu dotyczącym braku równego traktowania osób w takiej samej sytuacji; • art. 6-8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej jako: "KPA"), poprzez brak zastosowania zasad w nich określonych; • art. 8 rozporządzenia nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Skarżący wskazał, że jest pilotem samolotowym liniowym i pilotem szybowcowym. Posiada nalot ogólny na samolotach ok. 12 000 godzin i nalot ogólny na szybowcach 974 godzin, w tym nalot instruktorski 228 godzin. Strona powołała się na pismo Prezesa ULC z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], kierowane do A., w którym to organ przekazał informację, że na motoszybowcach P. nie można wykonywać szkoleń do uzyskania licencji SPL, LAPL(S), PPL(A), LAPL(A), lecz można zaliczyć uzyskany na tym motoszybowcu nalot do nalotu wymaganego do uzyskania licencji CPL(A). Skarżący podkreślił, że w przedmiotowym piśmie nie ma mowy o braku możliwości przeszkolenia do uzyskania uprawnienia TMG. Następnie, przywołano w skardze rozległe fragmenty Komentarza do Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją M. Jaśkowskiej i A. Wróbla (V wydanie, Warszawa 2013). Strona podniosła, że postępowanie Prezesa ULC w sprawie spełnia przesłanki nierównego traktowania obywateli, gdyż "(...) na wszystkie osoby, które odbyły to samo szkolenie, w tym samym ośrodku, w tym samym czasie, wszyscy otrzymali wpis w ULC, oprócz mnie" (s. 8 skargi). Zdaniem Strony, organ naruszył także przepisy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1219), tj. art. 4, który wskazuje, że ustawę stosuje się w zakresie: podejmowania kształcenia zawodowego, w tym dokształcania, doskonalenia, przekwalifikowania zawodowego oraz praktyk zawodowych; oraz art. 8, który zakazuje nierównego traktowania osób fizycznych ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. W opinii Skarżącego, w jego przypadku doszło do rażąco nierównego potraktowania w stosunku do innych osób, będących w analogicznej sytuacji. Na koniec, Strona podniosła, że w jej ocenie, art. 8 rozporządzenia nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 roku dotyczy operacji lotniczych, określa warunki użytkowania statku powietrznego, zgodnie z wymaganiami określonymi w Załączniku IV. Załącznik ten określa jednoznacznie zasady wykonywania zarobkowych operacji lotniczych, a nie zasady przeszkolenia na nowy typ statku powietrznego. Motoszybowiec P. zaprojektowany i wykonany został w państwie członkowskim EASA, nad którym producent sprawuje nadzór w zakresie bezpieczeństwa (obsługa biuletynowa). Posiada słoweński certyfikat typu ULN nr. [...] oraz został zarejestrowany w Polskim Rejestrze Statków Powietrznych w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego. Tak więc, dopuszczony jest do lotów w polskiej przestrzeni powietrznej, bez zagrożenia bezpieczeństwa, co potwierdza wpis do rejestru. W odpowiedzi na skargę, Prezes ULC w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1369; dalej jako: "PPSA"). W ocenie Sądu analizowana skarga A. D. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] października 2017 r. nie naruszają prawa. Kontrolowane decyzje nie naruszają ani przepisów prawa materialnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r., ani art. 2 i art. 3 Konstytucji RP, ani przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisów powołanych w skardze – art. 6, art. 7, art. 8 KPA, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ legalnie odmówił Skarżącemu dokonania wpisu uprawnienia TMG do licencji pilota samolotowego liniowego [...], w sytuacji gdy tenże przedłożył zaświadczenie o ukończeniu szkolenia teoretycznego/praktycznego, wydane przez A. (k. 6 akt administracyjnych sprawy). Z zaświadczenia wynika, że szkolenie prowadzone było na motoszybowcu TMG, typ: P. W ocenie Prezesa ULC, motoszybowiec ten zarejestrowany został w kategorii statków powietrznych specjalnych, co wyłącza możliwość uzyskania na nim uprawnienia do dokonania wnioskowanego wpisu. Skarżący kwestionuje zaś taką interpretację przepisów rozporządzenia nr 216/2008 i wywodzi, że Prezes ULC był zobligowany do dokonania przedmiotowego wpisu. W tak zarysowanym stanie faktycznym i prawnym sprawy, Sąd stwierdza, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wskazanej w skardze ilości godzin nalotu ogólnego, nalotu na szybowcach oraz nalotu instruktorskiego Skarżącego. Sąd podkreśla, że dane te nie mają znaczenia w sprawie, albowiem jej istotą jest stanowisko organu, zgodnie z którym szkolenie pilotowania motoszybowca (TMG) zostało przeprowadzone na niedozwolonym do tego celu statku powietrznym. Ogólne, niejako historyczne osiągnięcia skarżącego Pilota – jakkolwiek imponujące – nie mają tutaj znaczenia prawnego i należy je pominąć w dalszych rozważaniach. Przechodząc do istoty sprawy, należy przypomnieć, że artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia nr 216/2008 stanowi, że spełniają wymagania wynikające z przepisów tego aktu prawnego statki powietrzne - włącznie ze wszystkimi zainstalowanymi na nich wyrobami, częściami i akcesoriami - które są: a) zaprojektowane lub wyprodukowane przez organizację, nad którą [...] lub państwo członkowskie sprawuje nadzór w zakresie bezpieczeństwa; lub b) zarejestrowane w państwie członkowskim, chyba że odpowiedzialność za nadzór nad spełnianiem przez nie wymagań wynikających z przepisów bezpieczeństwa została przeniesiona na państwo trzecie i że statki te nie są użytkowane przez operatora wspólnotowego; lub c) zarejestrowane w państwie trzecim i użytkowane przez użytkownika, nad którego działalnością nadzór sprawuje państwo członkowskie, lub użytkowane w celu przylotu na terytorium Wspólnoty, wykonania lotu na jej terytorium oraz odlotu z niego przez operatora mającego siedzibę lub zamieszkałego na terytorium Wspólnoty; lub d) zarejestrowane w państwie trzecim lub zarejestrowane w państwie członkowskim, które odpowiedzialność za nadzór nad spełnianiem wymagań wynikających z przepisów bezpieczeństwa przeniosło na państwo trzecie i użytkowane w celu przylotu na terytorium Wspólnoty, wykonania lotu na jej terytorium oraz odlotu z niego przez operatora z państwa trzeciego. Natomiast art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 216/2008 stanowi, że ustęp 1 nie ma zastosowania do statków powietrznych, o których mowa w Załączniku II do omawianego aktu prawnego. Zgodnie zaś z przedmiotowym Załącznikiem, art. 4 ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania do statków powietrznych specjalnie zaprojektowanych lub zmodyfikowanych do celów badawczych, celów eksperymentalnych lub naukowych, które prawdopodobnie będą produkowane w bardzo niewielkiej liczbie (lit. b). Oznacza to, że jeżeli statek powietrzny jest statkiem ujętym w Załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008, to nie może być on używany do szkolenia lotniczego, ponieważ nie spełnia wymogów art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia. Innym słowy, jeżeli dany statek powietrzny należy do kategorii określonej w Załączniku II, to wówczas automatycznie nie spełnia wymogów określonych w przepisach rozporządzenia nr 216/2008 i jako taki nie może być wykorzystywany do szkolenia lotniczego, zaś odbyte na nim szkolenie nie uprawnia do uzyskania wpisu do licencji pilota. Jak wskazano wyżej, sporny statek powietrzny wskazany w zaświadczeniu o ukończeniu szkolenia z dnia [...] lipca 2017 r., wydanym przez A., został oznaczony jako motoszybowiec TMG, typ: P. Bezspornym jest zarejestrowanie tego statku w kategorii statków powietrznych specjalnie zaprojektowanych lub zmodyfikowanych do celów badawczych, celów eksperymentalnych lub naukowych (...), tj. wedle lit. b Załącznika II do rozporządzenia nr 216/2008. Oznacza to, że zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 216/2008, P. nie spełnia wymagań określonych w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, ponieważ został zarejestrowany jako statek z Załącznika II i nie może być używany do szkolenia lotniczego. Podsumowując ten najważniejszy dla niniejszej sprawy fragment rozważań, Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zasadnie odmówił A. D. dokonania wpisu uprawnienia TMG do licencji pilota samolotowego liniowego [...], albowiem motoszybowiec P., na którym odbyto zgłoszone przez Skarżącego szkolenie, nie spełniał wymogów zastrzeżonych dla statku powietrznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 216/2008. W konsekwencji przeprowadzone szkolenie nie mogło być brane pod uwagę przez Prezesa ULC. Niezależnie od powyższego, należy omówić jeszcze dwa zagadnienia, na które zwrócono wyraźnie uwagę w skardze. Po pierwsze, Skarżący zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 9 listopada 2017 r., jak i w skardze, powoływał się na pismo Prezesa ULC z dnia 28 lipca 2016 r. skierowane do A., w którym to organ przekazał informację, że na motoszybowcach P. nie można wykonywać szkoleń do uzyskania licencji SPL, LAPL(S), PPL(A), LAPL(A), lecz można zaliczyć uzyskany na tym motoszybowcu nalot do nalotu wymaganego do uzyskania licencji CPL(A). Skarżący podkreślił, że "(...) w przedmiotowym piśmie nie ma mowy o braku możliwości przeszkolenia do uzyskania uprawnienia TMG" (s. 10 skargi). Argumentacja skargi jest w powyższym zakresie nietrafna. W istocie, w znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy (k. 15) piśmie Prezesa ULC, organ stwierdza jedynie, że na spornym motoszybowcu P. nie można wykonywać określonych szkoleń, można natomiast przeprowadzić takie szkolenia, które będą zaliczone w poczet nalotu wymaganego do uzyskania licencji CPL(A). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, trudno z takiego sformułowania wyciągnąć wniosek, że skoro pismo nie wspomina nic o możliwości uzyskania uprawnienia TMG, to jest ono na motoszybowcu P. dopuszczalne. Milczenie organu nie może być tutaj uznane za swoistą "promesę" możliwości uzyskania wpisu do licencji. Przyjmując teorię Skarżącego, należałoby oczekiwać, że w piśmie organ wymieni wszystkie licencje, które można i których nie można na konkretnym sprzęcie uzyskać, co byłoby działaniem zupełnie niecelowym i być może niewykonalnym. Przede wszystkim podkreślenia jednak wymaga, że brak uprawnienia do przeprowadzania szkoleń na motoszybowcu P. wynika z przepisów rozporządzenia nr 216/2008, które – jako akt stosowany bezpośrednio w Państwach Członkowskich – jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i co do zasady nie może być w żaden sposób "interpretowane" czy "doprecyzowywane" w wypowiedziach (pismach) organów administracji publicznej. W związku z tym, powyższy argument skargi uznać należy za niezasadny. Po drugie, Sąd nie podziela także zarzutu skargi, jakoby wadą zakwestionowanej decyzji, skutkującą obowiązkiem jej wyeliminowania z obrotu prawnego, było złamanie przez Prezesa ULC zasady równości i dyskryminacyjne potraktowanie Skarżącego. Przedmiotowy zarzut zdecydowanie dominuje w skardze. Strona stwierdziła w niej m.in. że "(...) dokonano wpisu około 10 osobom w identycznej sytuacji, zaś tylko mi odmówiono dokonania wpisu" (s. 10 skargi). Naruszenie zasady równości, miałoby zatem zdaniem Skarżącego, polegać na wydaniu innym osobom uprawnienia, przy identycznym stanie faktycznym i prawnym, a odmowie wydania takiego uprawnienia jemu samemu. W chwili obecnej, to jest po nowelizacji KPA ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), zasada równego traktowania wymieniona jest expressis verbis w art. 8 § 1 KPA, który to przepis stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jakkolwiek ww. nowelizacja spotkała się z pozytywną reakcją doktryny w zakresie rozszerzenia normatywnej treści art. 8 § 1 KPA [zob. R. Stankiewicz, Zasada proporcjonalności jako instrument ochrony zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów (art. 8 § 1 K.P.A. po nowelizacji) (w:) Prawo administracyjne dziś i jutro, red. J. Jagielski, M. Wierzbowski, Warszawa 2018, s. 369-370], to pamiętać trzeba, że zasada równości obowiązuje w polskim postępowaniu administracyjnym od dawna i nigdy nie była kwestionowana, także przez orzecznictwo (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 759/02). Powyższe "zaakcentowanie" przez ustawodawcę zasady równego traktowana nie oznacza jednak jej absolutyzacji. Stosownie do art. 8 KPA, na utrwaloną praktykę strona może skutecznie powoływać się tylko wówczas, gdy organ odstępuje od niej przy ziszczeniu się dwóch przesłanek tj. rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz odstępuje od tej praktyki bez uzasadnionej przyczyny. Stosowanie zasady określonej w art. 8 KPA nie może jednak w żadnym przypadku prowadzić do działania organu niezgodnie z przepisami prawa. Można stwierdzić, że zasada równego traktowania ustępuje w tym zakresie zasadzie legalizmu (art. 6 KPA). Przychylić należy się do tezy wyrażonej w odpowiedzi na skargę, że nawet gdyby organ wydając inne decyzje wydał je z naruszeniem przepisów, to sytuacja taka nie może być podstawą do wydawania kolejnych decyzji z naruszaniem przepisów prawa. Istotne znaczenie ma tutaj zastrzeżenie organu, że ten "(...) z pewnością dokona wszczęcia odpowiednich postępowań, w przypadku stwierdzenia, że inny członek personelu lotniczego otrzymał wpis uprawnienia TMG niezgodnie z prawem" (s. 5 odpowiedzi na skargę). Oznacza to, że także i ten zarzut skargi uznać należy za bezzasadny. Zdaniem Sądu, w badanym przypadku Prezes ULC przeprowadził postępowanie prawidłowo. Organ ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o przedstawiony przez Skarżącego wniosek i załączniki, a następnie dokonał trafnej analizy prawnej rozporządzenia nr 216/2008. Prezes ULC poinformował Skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na poszczególnych etapach postępowania administracyjnego organ prawidłowo pouczał Stronę o jej prawach. Faktem bezspornym jest, że Skarżący nie przedstawił zaświadczenia o odbyciu szkolenia na prawidłowym statku powietrznym, ale ograniczał się do nieuzasadnionego wskazywania, że statek zarejestrowany w Załączniku II rozporządzenia nr 216/2008 może być wykorzystywany do szkolenia lotniczego. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej mają lakoniczny charakter (obie decyzje nie przekraczają swoją objętością dwóch stron A-4), niemniej odpowiadają prawu (art. 107 § 3 KPA), w sposób prawidłowy przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśniając, dlaczego wniosek Strony o dokonanie wpisu do licencji pilota nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 PPSA, orzekł jak w sentencji wyroku