VI SA/Wa 554/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 17 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę. Postanowieniem z 17 października 2023 r. nr [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie" lub "postanowienie z 17 października 2023 r."), Komendant Główny Policji (dalej: "organ") utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z 24 sierpnia 2023 r. nr [...] (dalej: "postanowienie z 24 sierpnia 2023 r."), na podstawie którego odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z 9 kwietnia 2021 r. nr [...] (dalej: "ostateczna decyzja"). Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia były artykuły 138 § 1 pkt 1, 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5, 150 § 1 oraz 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; "k.p.a."). Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 9 kwietnia 2021 r. Komendant Główny Policji wydał ostateczną decyzję, na podstawie której utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z 31 grudnia 2020 r., odmawiającą wydania H. K. (dalej: "skarżący" lub "strona") pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą materialnoprawną powyższego rozstrzygnięcia był art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (dalej: "ustawa o broni i amunicji"), zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego; o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; uzależnionym od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Wyrokiem z 18 października 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1838/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na ostateczną decyzję. W dniu 21 lipca 2023 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o zmianę ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na broń do celów łowieckich. Skarżący jako podstawę swojego żądania wskazał nowe okoliczności, które jego zdaniem należy uwzględnić w ponownej analizie wniosku. Odnosiły się one do wszczęcia śledztwa oraz postawienia zarzutów Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S. (dalej: "Zastępca Naczelnika"). W ocenie skarżącego, Zastępca Naczelnika dopuścił się oszustwa w uzasadnieniu odwołania od pozytywnych orzeczeń psychologicznego i lekarskiego oraz skierował skarżącego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. na badania psychologiczne do swojej koleżanki, która z kolei dopuściła się wydania fałszywego orzeczenia psychologicznego i nakłaniała lekarza orzecznika do wydania sfałszowanego orzeczenia lekarskiego. Postanowieniem z 24 sierpnia 2023 r. organ odmówił wznowienia postępowania, stwierdzając brak dowodów wskazujących na możliwość oparcia rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej na dowodach, które według strony były fałszywe. Ponadto, nie ujawniono istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji. Zdaniem organu strona w swoim wniosku o wznowienie postępowania nie wskazała żadnych dowodów, które choćby uprawdopodobniłyby zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako podstawę prawną wydania postanowienia wskazano art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5, art. 150 § 1 oraz art. 268a k.p.a. Pismem z 8 września 2023 r. skarżący wniósł odwołanie od postanowienia z 24 sierpnia 2023 r., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które jego zdaniem ma bezpośrednie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Postanowieniem z 17 października 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie z 24 sierpnia 2023 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona nie przedstawiła okoliczności uzasadniających przyjęcie odmiennego rozstrzygnięcia. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ponadto podkreślił, że ustalenie faktu sfałszowania dowodów, na których zdaniem skarżącego oparte było rozstrzygnięcie, nie należy do organu rozstrzygającego wniosek o wznowienie postępowania. Okoliczność sfałszowania dowodów powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem właściwego sądu lub organu. Komendant Główny Policji, powołując się na orzecznictwo sądu administracyjnego, wskazał, że do uznania dowodu za fałszywy i uzasadnienia żądania wznowienia postępowania nie jest wystarczające samo subiektywne przekonanie wnioskodawcy. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie było podstaw do wznowienia postępowania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in., że organ nie dostrzega nowych przesłanek w śledztwie, argumentując, że jest to jedynie obrona nieuczciwego postępowania oraz nieuczciwych funkcjonariuszy WPA w S., którzy są stronniczy i dopuszczają się nieuczciwych praktyk. Zdaniem skarżącego, utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia jest bezprawne, ponieważ organ nie zna ani nie przestrzega przepisów ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego, organy nie działały w sposób bezstronny i rzetelny, jak również zgodny z przepisami prawa. Ponadto skarżący wskazał, że organ pomówił go o choroby, których nie ma, oraz uzależnienia, które są mu obce, ponieważ jest totalnym abstynentem. Dodatkowo, pismem z 30 listopada 2023 r., skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu z 17 października 2023 r. oraz wyjaśnienie okoliczności, które doprowadziły do jego wydania. W szczególności wskazał na konieczność ustalenia, czy organ był świadomy, że badania psychologiczne i lekarskie, które skarżący przeszedł w trakcie trwania epidemii COVID-19, są nieważne na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2020 r. (sygn. akt II OSK 3241/19). Ponadto wskazał, że organ nie przekazał skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. we właściwym terminie, co zdaniem skarżącego stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu strona przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych oraz ETPC. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 11 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. (sygn. akt II SA/Sz 1077/23) stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismem z 11 stycznia 2024 r. skarżący wniósł o oddalenie odpowiedzi Komendanta Głównego Policji na skargę oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga złożona w tej sprawie nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa, które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1705; dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawy stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Należy również podkreślić, że zgodnie z powołanymi przepisami, sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że strona w skardze wniosła o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji, wskazując, że została ona wydana 17 października 2023 r. oraz oznaczona numerem [...]. Sąd przyjął, że doszło do omyłki pisarskiej, a skarżący miał na myśli postanowienie wydane tego samego dnia, przyporządkowane takim samym numerem, którego kopia została załączona do skargi. Sąd zauważa, że w skardze strona odwołuje się do przepisów ustawowych oraz do orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie istnieją lub których treść została zmyślona albo zniekształcona. Na przykład, na pierwszej stronie skargi strona wskazuje, że "Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 623), sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania sprawy, jeżeli organem, który wydał decyzję, był organ administracyjny państwowy". Sąd stwierdza, że art. 3 § 1 ww. ustawy ma zupełnie inne brzmienie niż to powołane przez skarżącego. Prawidłowa treść tego przepisu brzmi: "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Ponadto, nie istnieje taka wersja ustawy, która odpowiadałaby danym promulgacyjnym zawartym w wyżej cytowanej skardze. Dodatkowo strona powołuje się na fałszywe orzecznictwo sądów administracyjnych, które zostało stworzone jedynie w celu poparcia twierdzeń skarżącego. Przykładowo, skarżący powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2016 r. (sygn. akt II OSK 1930/15), twierdząc, że w swoim wyroku Sąd wskazał, że "Strona ma prawo wyboru sądu administracyjnego, do którego wnosi skargę na decyzję administracyjną wydaną przez organ administracyjny państwowy. Sąd administracyjny nie może narzucać stronie wyboru sądu administracyjnego". Należy wyjaśnić, że co prawda Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok o takiej sygnaturze, jednak w innej dacie niż wskazana przez skarżącego (wyrok o sygnaturze II OSK 1930/15 został wydany 25 kwietnia 2017 r.), a przede wszystkim nie zawierał on treści wskazanej przez skarżącego (dotyczył zupełnie innego zagadnienia, tj. rozbiórki budowli lub innego obiektu budowlanego). Sąd stwierdza, że całość lub znaczna większość skargi oparta jest na przepisach lub fragmentach orzecznictwa sądów administracyjnych, które w rzeczywistości nie istnieją lub zostały istotnie zmodyfikowane. To samo dotyczy pisma skarżącego z 30 listopada 2023 r. Podkreślenia wymaga, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z 24 sierpnia 2023 r. dotyczyły odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, na podstawie której odmówiono wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na wydanie orzeczeń psychologicznego i lekarskiego stwierdzających niezdolność do dysponowania bronią. Strona wniosła skargę na decyzję ostateczną, którą wyrokiem z 18 października 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1838/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił. Następnie skarżący wniósł skargę kasacyjną, w związku z czym aktualnie sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z kolei, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że niedopuszczalność wznowienia postępowania wystąpi m.in. "w przypadku, gdy już we wstępnej fazie postępowania można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją jakiekolwiek podstawy do wznowienia. Dotyczy to sytuacji, gdy z oczywistych względów okoliczności powołane przez stronę nie mogą być kwalifikowane jako przesłanki wznowienia, czy też, gdy już z samych przedstawionych we wniosku twierdzeń strony w sposób oczywisty wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia. Organ wydaje wówczas, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 583/20; zob. także przywołane tam orzecznictwo). Powołując się na właściwe orzecznictwo, organ słusznie wskazał, że "Sama odmowa wznowienia postępowania, na mocy art. 149 § 3 KPA, dotyczy tych przypadków, gdy przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Może być uzasadniona tym, że z twierdzeń strony można w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 marca 2023 r., II SA/Gl 1372/22). Sąd stwierdza, że do skargi nie dołączono dowodów uprawdopodabniających twierdzenia strony. Sąd podziela pogląd wyrażony przez organ, zgodnie z którym podniesione przez stronę we wniosku okoliczności, dotyczące zasadniczo jej przekonań w zakresie naruszeń prawa przez zastępcę naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S. oraz orzeczników wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, nie mogą być kwalifikowane jako przesłanki wznowienia postępowania. Organ słusznie zauważył, że niezależnie od wydanych w sprawie decyzji, postanowień, a także niniejszego wyroku, w kwestii zgodności z prawem ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji z 9 kwietnia 2021 r. wypowie się Naczelny Sąd Administracyjny, przed którym sprawa ta aktualnie się toczy. Reasumując, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez organ decyzji z 9 kwietnia 2021 r., w związku z czym organ prawidłowo, postanowieniem z 24 sierpnia 2023 r., odmówił wznowienia postępowania, a następnie utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy zaskarżonym postanowieniem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.