VI SA/Wa 555/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi S. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Środowiska z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania koncesyjnego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...]. Skarżący – S. z siedzibą w [...], w prawidłowym trybie i terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Środowiska (dalej "Minister"), którym odmówiono wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez Marszałka Województwa [...] (dalej "Marszałek Województwa") decyzji, którą udzielono na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Koncesjonariusz") koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (dalej decyzja koncesyjna"). W skardze, którą należycie opłacono, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarżący przedmiotem wniosku o wstrzymanie uczynił w tej sprawie decyzję Marszałka Województwa, na mocy której inny podmiot niż on uzyskał koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście niniejszej sprawy zauważenia wymaga również, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe zatem dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie mieć znaczenie jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu. Zatem zanim Sąd przystąpi do badania, czy we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zostały podniesione okoliczności mające uzasadnić ziszczenie się którejś z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania oraz czy istotnie uzasadniają one ziszczenie się którejś z tych przesłanek, musi stwierdzić czy wskazana decyzja może być przedmiotem wstrzymania. W pierwszej kolejności ustalenia wymaga czy objęta wnioskiem Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzja Marszałka Województwa jest aktem podjętym w granicach sprawy zawisłej przed Sądem ze skargi Skarżącego na postanowienie Ministra, którym odmówiono wznowienia postępowania zakończonego wydaniem owej decyzji - koncesyjnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzja koncesyjna, która jest przedmiotem wniosku Skarżącego, jest decyzją merytoryczną – rozstrzygającą sprawę co do istoty, zaś skarżone postanowienie Ministra to rozstrzygnięcie procesowe – niemerytoryczne. Według stanowiska doktryny oraz judykatury w kwestii sprawy, w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów "ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej" (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod redakcją Tadeusza Wosia, wydanie 4, str. 433, a także postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. o sygn. II OZ 138/12). Takie rozumienie sprawy administracyjnej uniemożliwia zatem wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji, tj. postępowanie zakończone zostało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czy też umorzeniem postępowania odwoławczego, odmową wznowienia postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie mógł skutecznie uczynić przedmiotem żądania wstrzymania decyzji Marszałka Województwa, gdyż rozstrzygnięcie to nie mieści się w granicach skarżonej obecnie sprawy. Przedmiotem skarżenia jest rozstrzygnięcie Ministra odmawiające wznowienia postępowania, w którym to w żadnym razie nie odniósł się ów organ merytorycznie do sprawy udzielenia koncesji. Postępowania prowadzone przez Marszałka Województwa (postępowanie koncesyjne) oraz przez Ministra (w sprawie wznowienia postępowania koncesyjnego) były z udziałem innych stron (w postepowaniu przed Marszałkiem Województwa Skarżący nie brał udziału) oraz w oparciu o inne podstawy faktyczno-prawne. Pomiędzy tymi sprawami nie ma zatem tożsamości, o której była mowa powyżej warunkującej możliwość wstrzymania wykonania decyzji koncesyjnej. W tym przypadku decyzja koncesyjna i odmowne postanowienie nie zostały wydane w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Sprawa o udzielenie koncesji oraz sprawa o wznowienie postępowania koncesyjnego - wszak bez wątpienia łączące się ze sobą, to jednak dwie różne sprawy. Na koniec należy także wyjaśnić, że z powyższych względów oraz mając na uwadze ekonomikę procesową Sąd odstąpił od obowiązku umożliwienia, przed rozpoznaniem przedmiotowego wniosku, uczestnikowi postępowania – Koncesjonariuszowi, zapoznania się ze stanowiskiem Skarżącego i odniesienia się do niego. Sąd stwierdza, że skoro nie ma podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to bezprzedmiotowość takiego wniosku skutkuje jego oddaleniem. Stąd też Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa oddalić jako bezprzedmiotowy.