VI SA/Wa 557/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na stanowisko Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę W dniu 25 stycznia 2013 r. E. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Skarżący zakwestionował stanowisko organu i wniósł o dokonanie ponownej interpretacji posiadanych przez niego uprawnień budowlanych (nadanych decyzją z dnia [...] grudnia 1993 r. przez Urząd Wojewódzki w C.) w zakresie rozumienia ustawowego terminu innych budynków o kubaturze do 1000 m3 zawartego w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. W zaskarżonym piśmie organ stwierdził, że podziela stanowisko Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wyrażone w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. Podkreślił, że zakres uprawnień budowlanych należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Decyzja o nadaniu uprawnień budowlanych lub o stwierdzeniu posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie określa każdorazowo zakres prac projektowych lub robót budowlanych w konkretnej specjalności, do których uprawnionych jest dana osoba. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie. Organ wskazał, że skarga dotyczy zwykłego pisma a nie rozstrzygnięcia organu i nie wywołuje żadnych skutków prawnych w stosunku do skarżącego, w szczególności zawarte w nim stanowisko nie ma jakiejkolwiek mocy prawnej. Organ podkreślił, że zaskarżone pismo nie jest postanowieniem wyjaśniającym wątpliwości, co do treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi E. D. jest stanowisko Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wyjaśniające wątpliwości co do treści posiadanych przez skarżącego uprawnień budowlanych w zakresie rozumienia ustawowego terminu innych budynków o kubaturze do 1000 m3 zawartego w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. Wobec tego, że taki rodzaj rozstrzygnięcia nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych - skargę na pismo Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2012 r. r., nie będącą ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - uznać należy za niedopuszczalną. Jest to pismo, w którym organ tylko informuję stronę o zakresie posiadanych przez niego uprawnień budowlanych wynikających z decyzji o ich nadaniu. Pismo to nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie zawiera trzech decydujących o takim charakterze pisma cech, tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej- władczym rozstrzygnięciem, lecz jest oświadczeniem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia (wymienia przepisy prawa tylko informacyjnie), a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej, a jedynie w sposób generalny wyjaśnia wątpliwości co do treści posiadanych przez skarżącego uprawnień budowlanych. I tak jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, że jego pismo nie wywołuje żadnych skutków prawnych w stosunku do skarżącego, a zawarte w nim stanowisko nie ma jakiejkolwiek mocy prawnej. A także, jak słusznie podkreślono zaskarżone pismo nie jest postanowieniem wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a., ponieważ w tym trybie nie ma możliwości wyjaśnienia sposobu rozumienia wyrażeń ustawowych, a sama treść decyzji strony nie budzi wątpliwości. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne, z innych przyczyn, aniżeli wymienionych w punktach od 1 - 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.