VI SA/Wa 559/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" grudnia 2019 r., nr "(...)"w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odrzucić skargę "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z "(...)" grudnia 2019 r., nr "(...)", w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1500 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia, w terminie 30 dni, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem GITD. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem została doręczona Skarżącej 23 grudnia 2019 r. Skarżąca nadała skargę do sądu administracyjnego, za pośrednictwem GITD, w placówce Poczty Polskiej w dniu 23 stycznia 2020 r. (dowód: koperta – k. 7 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu pod względem jej dopuszczalności, co oznacza, że sąd zobligowany jest do ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, doręczono Skarżącej w dniu 23 grudnia 2019 r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 22 stycznia 2020 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez Skarżącą w dniu 23 stycznia 2020 r. – co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie (k. 7 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu. Termin do złożenia skargi, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Nadto jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu. Reasumując powyższe rozważania, Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro Skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Przedstawione okoliczności sprawy obligują Sąd do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.