VI SA/Wa 561/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie : Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi D. S. i S. P. – S. s.c. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. nałożył na D. S. i S. P. prowadzących działalność gospodarczą jako spółka cywilna pod firmą "S" w L. karę pieniężną w łącznej wysokości 9.300 zł w tym: za brak licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego (8.000 zł), wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej (500 zł), nie okazanie 4 wykresówek: za dni [...],[...],[...] lipca 2004 r. oraz za ostatni dzień tygodnia, w którym kontrolowany kierowca prowadził pojazd lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (800 zł). Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2004 r. w G. na drodze krajowej nr [...]. Podczas tej kontroli załoga kierowców J. T. i S. J., prowadząca samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]okazała do kontroli dwie wykresówki za dni [...] i [...] lipca 2004 r., siedmiodniową kartę opłaty drogowej z niewypełnionymi rubrykami: "ważna od" i "ważna do" oraz wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Naczepa była oplombowana plombą celną nr [...] zgodną z wpisem w dokumencie celnym. Stosownie do okazanego kontrolującym dokumentu CMR z dnia [...] lipca 2004 r. i dokumentu celnego organ przyjął, że strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy towarów z Polski (S.) na Ukrainę (T.) bez wymaganej licencji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 5 ust. 1, art. 12, art. 42 ust.1, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późniejszymi zmianami dalej jako ustawa o transporcie drogowym), lp. 1.1.1, lp. 1.4.4, lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) załącznika o ustawy o transporcie drogowym oraz co do wykresówki art. 10 ust. 1 pkt d Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 1087) oraz art. 11 ust. 2 załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji powołano także się na przepisy § 4 ust. 1 i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) i przepis art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) oraz na przepis art. 3 rozporządzenia Rady 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie lub na terytorium Państwa Członkowskiego, lub w tranzycie przez jedno i więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. WE L095 z 09.04.1992). W odwołaniu od tej decyzji strona zarzucała naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podnosząc, iż transport był wykonywany zgodnie z posiadaną licencją bowiem przewożony towar miał zostać przeładowany przed granicą do innego ciągnika, będącego własnością firmy posiadającej wymaganą licencję międzynarodową, zaś miejsce "przepięcia" ciągnika miało zostać określone telefonicznie. Na skutek rozpoznania odwołania strony decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając także w oparciu 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Głównego Inspektora decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa, zaś argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. W uzasadnieniu podkreślono, że z okazanego dokumentu CMR wynika jednoznacznie, iż wykonywany transport miał charakter międzynarodowy, o czym świadczą wpis w rubryce 16 CMR (przewoźnik), gdzie wpisano numery rejestracyjne kontrolowanego pojazdu i naczepy i w dokumencie celnym. W skardze do Sądu skarżący D. S. i S. P. s.c. "S" w L. wnoszą o uchylenie decyzji z powodu błędów formalnych polegających na mylnym powołaniu się przez organ na przepis lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym przy orzekaniu kary za brak licencji oraz wskazują na zaistnienie na bliżej nie sprecyzowanych inne błędów formalnych i merytorycznych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Dodatkowo skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. powoływali się na brak podpisu drugiego kierowcy S. J. w protokole kontroli, jak również brak pełnomocnictw obu kierowców do reprezentowania Spółki. Podnosili, iż ustawa o transporcie drogowym w żadnym ze swoich zapisów nie zabrania dokonania zamiany ciągnika w razie awarii czy też wystąpienia innego zdarzenia losowego powodującego konieczność przeładowania towaru na nową naczepę. Ponadto, zdaniem skarżących, interpretacja pojęcia międzynarodowego transportu drogowego dokonana przez organ jest nieprawidłowa gdyż nie uwzględnia tych okoliczności. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do definicji międzynarodowego transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym międzynarodowy transport drogowy jest to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu prawidłowe jest ustalenie organu, iż kontrolowany przewóz był przewozem międzynarodowym a nie, jak to twierdzi skarżący, przewozem krajowym. Ustaleń takich dokonano w oparciu o przedstawione w toku kontroli drogowej dokumenty: międzynarodowy list przewozowy CMR oraz dokument celny, z których wynikało, iż umową przewozu objęto trasę ze S. do T. na Ukrainie. Wpisanie w rubryce 16 CMR (przewoźnik) oraz w dokumencie celnym numerów rejestracyjnych samochodu i przyczepy, należących do skarżących, było wystarczającym potwierdzeniem, że przewoźnikiem jest firma "S". Jednocześnie w rubryce 17 CMR (kolejni przewoźnicy) nie dokonano żadnych wpisów świadczących o tym, iż przewożony towar ma być przekazany dalszemu przewoźnikowi. Ponadto, w toku postępowania administracyjnego skarżący, mimo wezwania ich przez organ w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2004 r. (doręczonym w dniu [...] lipca 2004 r.), nie przedstawili wniosków dowodowych pozwalających na dokonanie ustaleń potwierdzających ich wersję. Należy zatem podzielić stanowisko organu w kwestii odpowiedzialności skarżących jako przedsiębiorców za brak licencji na międzynarodowy transport drogowy, wymaganej stosownie do treści art. 12 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W myśl przepisu lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek wymierzana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 zł. Oznacza to, że sankcją kary pieniężnej, przewidzianą w tym przepisie, objęto zarówno krajowy jak i międzynarodowy transport drogowy. Dlatego też zarzuty skarżących co do błędnej interpretacji przepisów prawa przez organ nie są zasadne. Wbrew argumentom skarżących Sąd nie dopatrzył się też innych sugerowanych w skardze wad formalnych i materialnych powodujących konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Podnoszony fakt braku podpisu jednego z kierowców załogi w protokole kontroli nie może niwelować mocy dowodowej tego protokołu, jak też dokumentów przedstawionych w toku kontroli. Natomiast wskazywany przez skarżących brak pełnomocnictwa udzielonego kierowcom przez Spółkę nie ma znaczenia w sprawie bowiem takie pełnomocnictwa nie są wymagane dla czynności kontrolnych przeprowadzanych przez organy inspekcji drogowej. Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.