VI SA/Wa 561/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z [...] września 2012 r., którą nałożono na B. I. (dalej skarżąca) karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Jako podstawę swojej decyzji GITD przywołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a; art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2011 r. nr 222, poz. 1321), dalej u.d.p. oraz lp. 6 pkt 7 lit. d i lit. e) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, również art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm., Dz. U. z 2011 r. nr 222, poz. 1321), dalej p.r.d., a także art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. nr 222, poz. 1321), dalej ustawa zmieniająca. Dnia [...] kwietnia 2011 r. w P. na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów, składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował K. J. (dalej kierowca), wykonujący przewóz drogowy cukru w imieniu skarżącej. W wyniku ważenia ustalono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk 10,339 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 2,339 t oraz kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Z kontroli sporządzono protokół, z którego wynika, że miejsce ważenia legitymowało się pomiarem pochylenia terenu z [...] stycznia 2011 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z datą ważności do [...] lutego 2013 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. WITD wszczął wobec skarżącej postępowanie administracyjne, w toku którego zwróciła się ona kilkakrotnie o ponowne przesłanie jej zawiadomienia o wszczęciu, z powodu nieczytelnych pieczęci imiennych Inspektora sporządzającego protokół kontroli. Ostatecznie pismem z [...] października 2011 r. skarżąca zwróciła się o przeniesienia sprawy do innego Inspektoratu, tj. właściwego z uwagi na miejsce prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, ażeby mogła zapoznać się z aktami sprawy. Nadto załączyła do sprawy zeznania kierowcy, który tłumaczy, że przejazd po drodze, na której został zatrzymany do kontroli był wynikiem jego pomyłki na rondzie, i że przejechał tą droga jedynie 200 m żeby móc zawrócić. WITD w trakcie postępowania - [...] grudnia 2011 r., przesłuchał w charakterze świadka Inspektora, który przeprowadził ww. kontrolę. Inspektor ten wskazał, że prawidłowe numery wag są następujące; [...] oraz [...]. Ostatecznie WITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 3.000 zł. W odwołaniu skarżąca zarzuciła WITD przewlekłość w prowadzeniu postępowania, co jej zdaniem prowadziło do "niepewności i trudnej sytuacji firmy". Ponadto wskazała na nieścisłości protokołu kontroli dotyczące m.in. numerów fabrycznych wag użytych do ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów. W jej ocenie dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, gdyż kontrolowany kierowca miał poruszać się po drogach o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t, a fakt zjazdu na drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t, był wynikiem pomyłki kierowcy. W ocenie skarżącej niezrozumiałe jest nieprzesłuchanie w sprawie zatrzymującego do kontroli Inspektora, który poruszał się na motocyklu, gdyż treść tych zeznań byłaby kluczowa w przedmiotowej sprawie, z uwagi na pomyłkę kierowcy. Dlatego wniosła o przeprowadzenie tego dowodu. Do odwołania skarżąca załączyła m.in. oświadczenie ww. kierowcy, z którego wynika, że ten zobowiązał się do pokrycia wszelkich kar, jakimi zostanie obciążona skarżąca w związku z nieprzestrzeganiem przez niego przepisów dotyczących m.in. ruchu drogowego. GITD utrzymując w mocy decyzję organu I instancji – mając na uwadze m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. nr 138, poz. 932 i poz. 933 ze zm.), - stwierdził, że droga wojewódzka, na której zatrzymano ww. zespół pojazdów nie została wymieniona w rozporządzeniach, więc w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 41 ust. 6 u.d.p., w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p. stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W konsekwencji organ stwierdził, że WITD właściwie nałożył karę pieniężną, gdyż w sprawie doszło do ww. naruszeń. Odnośnie kwestii czasu prowadzenia przez organ kontrolny postępowania, GITD stwierdził, że okoliczność ta nie stanowi bezwzględnej przesłanki do uchylenia decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż protokół kontroli - jako podstawowy dowód w sprawie, sporządzony przez organ kontrolny, ale przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez niego własnej wersji zdarzeń, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli stanowi zatem podstawę do wydania decyzji. Jakkolwiek w treści protokołu kontroli wskazano, iż kontrole przeprowadzono przy zastosowaniu wag o nr [...] i [...], to w toku prowadzonego postępowania dnia [...] grudnia 2011 r. na tą okoliczność przesłuchano w charakterze świadka kontrolującego Inspektora, który zeznał, iż wagi, którymi przeprowadzono kontrolę posiadały nr [...] i [...]. Jednocześnie GITD wskazał, że oczywiście nie oznacza to, że takiego dowodu nie można podważyć, gdyż w art. 76 § 3 k.p.a., przewidziano możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Jednakże obalenie ustaleń protokołu kontroli wymaga przedstawienia przez stronę jakichkolwiek dowodów, a skarżąca takich dowodów nie przedstawiła ani w toku postępowania przez WITD, ani w odwołaniu. GITD wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 p.r.d. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. Jeśli zaś podmiot wykonujący przejazd ma trudności z określeniem masy pojazdu i takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Organ podniósł również, że od 18 października 2011 r. obowiązuje art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, który stanowi, iż ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 9 w zakresie art. 64h oraz art. 5 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia oraz art. 1 pkt 5 lit. b w zakresie art. 61 ust. 15 i 16, który wchodzi w życie w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Organ przypomniał, że ogłoszenie ustawy nastąpiło dnia 18 października 2011 r., gdyż tego dnia ustawę ową opublikowano pod pozycją 1321 w Dzienniku Ustaw nr 222 z 2011 r. Zatem w chwili rozpatrywania sprawy przez niego – GITD, zmienił się stan prawny, gdyż weszła w życie w całości ustawa zmieniająca, zaś stosownie do art. 5 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ przypomniał, że w rozpatrywanym przypadku przewożono cukier w opakowaniach po 1.000 kg (1T), w związku z czym nie sposób jego zdaniem tego ładunku zaliczyć do sypkiego czy do drewna, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej. Dlatego też stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej. Odnośnie braku w ustawie o drogach publicznych definicji pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu" wskazał, że w zakresie tego pierwszego pojęcia posiłkował się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym – tj. w art. 355 § 1 i 2 k.c. I tak pod pojęciem zachowania należytej staranności rozumie sposób postępowania dłużnika odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania, który jest tworzony na tle danego stosunku. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy. Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia, o którym mowa w art. 5 ust 2 pkt 1 ustawy zmieniającej. W odniesieniu do ewentualnych przekroczeń dopuszczalnych norm, w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe, zasadnicze znaczenie będą miały więc reguły ustalone w przepisach prawa przewozowego oraz prawa o ruchu drogowym, w tym regulacje zawarte w art. art. 43 ust 1 i 2 prawa przewozowego i art. 61 p.r.d. Natomiast odnośnie terminu "braku wpływu" GITD wskazał, że pomocniczo posłużył się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i przywołał dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt IIGSK 989/08 i IIGSK 404/10). Odnosząc sie do złożonego przez skarżącą oświadczenia kierowcy to zdaniem GITD oświadczenie to nie może stanowić podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej, gdyż w myśl art. 13g ust. 1b pkt 1 u.d.p. karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, a nie na kierowcę. Nadto organ wskazał, że o tym, iż pojęcia podmiotu wykonującego przewóz nie można utożsamiać z kierowcą pojazdu świadczą przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) - np. art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d., który określa przypadki, w jakich kierowca podlega karze grzywny (ale nie karze pieniężnej nakładanej w drodze decyzji administracyjnej), a jakie kary mogą być nałożone na podmiot wykonujący przejazd. Reasumując GITD stwierdził, że to podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport, jak i innych uczestników ruchu. Ponadto gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć - nie wystarczy tylko zakwestionować swojej odpowiedzialności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuca, że jej wnioski o ponowne przesłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania z uwagi na jego nieczytelność oraz o przeniesienie tego postępowania do bliższego jej siedziby inspektoratu nie zostały przez organ rozpoznane. Skarżąca zakwestionowała także działania organu odnośnie zarzucanej przewlekłości postępowania, które nie były odpowiednio wnikliwe. Skarżąca uważa, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przedmiotowym przejazdem, bowiem przeszkoliła kierowcę m.in. w zakresie w jaki sposób zabezpieczyć przewożony ładunek oraz na co zwracać uwagę przy załadunku, żeby nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm nacisków na osi, a także jakimi drogami się poruszać. Podniosła, że jej kierowcy wyposażeni są w mapy po to by mogli zaplanować w sposób właściwy przewóz towarów, a ponadto w razie wątpliwości telefonicznie trasę ustalają z firmą skarżącej. Skarżąca wskazała, że jest rzetelnym przedsiębiorcą, który stawia na przestrzeganie przepisów, aby uchronić się przed konsekwencjami finansowymi, wynikającymi z kar pieniężnych za ich nieprzestrzeganie. Nadto podniosła, że każdy jej kierowca podpisuje oświadczenie o przestrzeganiu prawa, a także zobowiązanie o pokryciu ewentualnych kar, jakimi zostanie obciążony za naruszenie przepisów – w załączeniu przesłała m.in. oświadczenie kontrolowanego kierowcy z lutego 2011 r. Odnośnie przedmiotowego załadunku i przejazdu skarżąca wskazała, że pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej i przed wyjazdem od załadowcy został na tą okoliczność zważony. Nadto kierowca ustalił ze skarżącą trasę przejazdu, ale jadąc nią po raz pierwszy pomylił zjazd, co w jej ocenie nie świadczy o tym, że nie dochowała ona należytej staranności w zorganizowaniu tego przejazdu. Jednocześnie podniosła, że ów kierowca nie pracuje już w jej firmie, więc nie ma możliwości uzyskania od niego zeznania na piśmie odnośnie ww. przejazdu. Skarżąca zarzuciła że GITD nie uwzględnił jej wniosku dowodowego o przesłuchanie Inspektora, poruszającego się na motorze, który zatrzymał pojazd do kontroli. Nadto jako świadek w tej sprawie winien zostać przesłuchany także sam kierowca. W ocenie skarżącej dowodzi to, że nałożona na nią kara jest niesłuszna i krzywdząca, gdyż naruszenie było wynikiem pomyłki kierowcy, a nie próbą skrócenia trasy w sposób niedozwolony i z premedytacją. W odpowiedzi na skargę GITD wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że organem właściwym do wydania decyzji, jak również prowadzenia niniejszego postępowania administracyjnego był Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, który przeprowadził kontrolę zatrzymanego pojazdu. Organ powołując się na art. 21 § 2 k.p.a. wyjaśnił, że przepisy prawa nie przewidują możliwości przekazania sprawy do innego równorzędnego organu administracji publicznej. W konsekwencji wskazał, że wniosek skarżącej w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się do zarzucanego przekroczenia terminu załatwienia sprawy GITD wskazał, że przekroczenie to nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli (28 kwietnia 2011 r.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 13 g ust. 1b pkt 2 u.d.p. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 art. 13g ustawy nakłada się na: nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Odpowiedzialność w/w podmiotów, jest odpowiedzialnością dodatkową w stosunku do obligatoryjnej odpowiedzialności przewoźnika wykonującego przewóz oraz jest to odpowiedzialność równoległa w stosunku do przewoźnika a warunkiem jej poniesienia jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 13g ust 1b pkt 2 u.t.d. W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane, że kara za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia została nałożona na skarżącą B. I., prowadzącą działalność gospodarczą pn. "I.", jako podmiot wykonujący w chwili kontroli przejazd drogowy (art. 13g ust. 1b) pkt 1 u.o.d.p.). Pojazd poddany kontroli przewoził cukier kryształ w opakowaniach po 1000 kg a przeprowadzone pomiary nacisków oraz masy pojazdu wykazały przekroczenie nacisków na pojedynczą oś napędową. W rozpoznawanej sprawie skarżąca załączyła do sprawy zeznania kierowcy, który tłumaczy, że przejazd po drodze, na której został zatrzymany do kontroli był wynikiem jego pomyłki na rondzie, i że przejechał tą drogą jedynie 200 m żeby móc zawrócić. W tej kwestii skarżąca wyjaśniła, że kierowca przed wyjazdem każdorazowo ustala ze skarżącą trasę przejazdu. Zdaniem skarżącej pomyłka kierowcy co do trasy przejazdu nie może świadczy o tym, że niedochowaniu przez nią należytej staranności w zorganizowaniu tego przejazdu. Ustosunkowując sie do tego zarzutu Sąd zauważa, iż przyczyną nałożenia na skarżącą jako przewoźnika kary pieniężnej było stwierdzone podczas kontroli drogowej przekroczenie nacisków na oś. Oznacza to, że przewożony towar w postaci cukru w opakowaniu nie został należycie rozmieszczony w pojeździe. Wbrew stanowisku strony w orzecznictwie i doktrynie od dawna wyrażany jest pogląd co do obiektywnego charakteru odpowiedzialności karno-adminstracyjnej. Sądy administracyjne opierają się w tej materii na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 23/99 w uzasadnieniu którego Trybunał wyjaśnił, że "przepis nakładający na osoby fizyczne lub prawne pewien obowiązek powinien być związany z przepisem określającym konsekwencje jego niespełnienia, ponieważ skutkiem braku sankcji jest nagminne lekceważenie nałożonego obowiązku. Sankcja administracyjna może być nałożona automatycznie z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i ma przede wszystkim funkcję prewencyjną. Odpowiedzialność karno-administracyjna jest niezależna od winy naruszyciela. Sankcje administracyjne nie mieszczą się w systemie prawa karnego i nie są objęte konstytucyjnymi regułami odpowiedzialności karnej. Nie jest zatem trafne ani uprawnione przenoszenie zasad prawa karnego na grunt odpowiedzialności karno-administracyjnej". W konsekwencji argumenty strony dotyczące braku odpowiedzialności za wybór przez kierowcę trasy przejazdu nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, dotyczące ważenia ładunku przez wyjazdem od załadowcy do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym. W tej sytuacji zarzuty skargi dotyczące nieprzesłuchania Inspektora, który zatrzymał pojazd do kontroli oraz kierowcy nie są zasadne bowiem w rozpoznawanej sprawie taka konieczność nie zaistniała. Skarżąca bowiem nie zakwestionowała wyniku ważenia, zaś jej zarzuty koncentrowały się na próbie wykazania braku odpowiedzialności przewoźnika za przekroczenie nacisków. Zarzuty te, jak wyżej wskazano nie podlegały uwzględnieniu. Z uwagi na powyższe okoliczności bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie pozostają również podnoszone w skardze kwestie przewlekłości postępowania, nieczytelności dokumentów doręczanych skarżącej przez organ oraz nieprzekazania sprawy według do innego inspektoratu, położonego bliżej siedziby firmy. Uchybienia te albo posiadają charakter techniczny albo proceduralny, zaś tego rodzaju błędy organu same w sobie nie powodują uchylenia zaskarżonych decyzji skoro Sąd nie dopatrzył się wad natury merytorycznej. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja organów nie narusza unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalony we wskazany sposób stan faktyczny i dokonana przez organ jego kwalifikacja prawna uzasadniały nałożenie na skarżącą jako przewoźnika kary. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o drogach publicznych. Wobec niezasadności zarzutów skargi skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.