VI SA/Wa 562/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę VI SA/Wa 562/18 Uzasadnienie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 i ust. 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z. 2016 r. poz. 1432 j.t.) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], którą Komendant Wojewódzki Policji w [...] skreślił Pana R. J. s. W. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej było uzyskanie informacji o prowadzonym wobec strony postępowaniu karnym. Jak wynikło z otrzymanego materiału pracownikowi ochrony przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego polegającego na tym, że: 1. w okresie od czerwca 2016 roku do chwili obecnej i nadal w S. uporczywie nękał M. J., L. J. oraz G. J. w bezpośrednim kontakcie oraz poprzez wielokrotne inicjowanie połączeń telefonicznych, a także wysyłanie krótkich wiadomości tekstowych o treści wulgarnej i obraźliwej, nachodzenie, obserwowanie w pobliżu miejsca zamieszkania i w miejscu pracy, wysyłanie listów, śledzenie, ubliżanie, ośmieszanie, szkalowanie, zaczepianie w miejscach publicznych, kierowanie słów powszechnie uznanych za obelżywe, wysyłanie licznych pism i zawiadomień do różnego rodzaju instytucji użytku publicznego i organów ścigania inicjujące kontrolę oraz wszczęcie postępowania, grożenie pozbawienia życia i uszkodzenia ciała, a także grożenie popełnieniem innych przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przestępstw na mieniu w/w pokrzywdzonych, co wzbudziło u w/w uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło ich prywatność - tj. o czyn z art. 190a § 1 kk 2. w dniu [...] lipca 2016 roku w miejscowości N. uderzając rękami i kopiąc po całym ciele, szarpiąc oraz popychając M. J. spowodował u niej obrażenia ciała w postaci obrzęku i zasinienia lewego kąta żuchwy, obrzęku i zasinienia lewego ramienia na powierzchni przednio-bocznej w 1/2 długości, obrzęku i zasinienia prawego ramienia na powierzchni przednio-bocznej w 1/2 długości, obrzęku i zasinienia powierzchni przyśrodkowej kolana lewego, obrzęku i zasinienia poniżej kolana na powierzchni przyśrodkowej podudzia prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała i spowodowały rozstrój zdrowia u w/w pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni - tj. o czyn z art. 157 § 2 kk, 3. w dniu [...] maja 2016 roku w S. przy ul. [...] [...] uderzając i szarpiąc M. J. spowodował u niej naruszenie nietykalności cielesnej - tj. o czyn z art. 217 § 1 kk. Organ I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy uznał, wymienione czyny wyczerpują znamiona art. 29 ust. 6 pkt. 1 przywołanej ustawy i na tej podstawie skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji wskazując, iż w jego sprawie karnej zapadł wyrok skazujący, jednakże nastąpiło to - w jego przekonaniu - w wyniku niedopełnienia obowiązków służbowych przez orzekającego sędziego. Ponadto, także policjanci prowadzący jego sprawę popełnili przestępstwo, naruszając zasady etyki zawodowej i biorąc udział w zorganizowanej grupie przestępczej, z którą współpracował jego adwokat i której działania skutkowały skazującym go wyrokiem sądu. Dlatego wniósł o zawieszenie w czynnościach służbowych kadry kierowniczej Policji Powiatowej w S. i Komendy Wojewódzkiej w G. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji wskazał na brzmienie przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Podniósł, że z brzmienia wskazanego przepisu wynika, iż ustawodawca z góry ustalił, że przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęcie w stosunku do niego postępowania karnego o takie przestępstwo. A zatem do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wystarczy ustalenie przez organ Policji, iż zostało przeciwko niej wszczęte postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. W niniejszej sprawie organ uznał, że wobec ustalenia o toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym o przestępstwa umyślne, zakwalifikowane jako czyny z art. 157 § 2 kk, art. 190a § 1 kk i z art. 217 § 1 kk. Miał zatem podstawy do wydania wskazanej decyzji. Podstawy faktyczne i prawne skreślenia strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej istnieją nadal, bowiem - jak podniosła ona w odwołaniu - w jej sprawie karnej zapadł już wyrok skazujący (wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...].09.2017 r. sygn. akt [...]). Organ wskazał, ze przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny, dlatego organy Policji nie mają innej możliwości, jak tylko orzec o skreśleniu strony ze wskazanej listy, niezależnie od jakichkolwiek innych okoliczności. W takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 kpa). Ustawodawca nie przewidział więc możliwości, aby pracownik ochrony fizycznej, wobec którego wszczęto postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego lub który został za takie przestępstwo prawomocnie skazany, nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W tej sytuacji w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa, na podstawie którego organ odwoławczy utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Organ uznał również, że podnoszone przez stronę w odwołaniu zarzuty naruszenia prawa przez sędziego, policjantów, prokuratora i jej adwokata, którzy mieli współpracować przy wydaniu skazującego ją wyroku, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem opierają się wyłącznie na jej subiektywnej ocenie postępowania karnego, w którym była oskarżona o popełnienie przestępstw umyślnych. Organy administracji publicznej związane są prawomocnymi wyrokami skazującymi oraz okolicznościami, które w nich zostały ustalone ponad wszelką wątpliwość, a nie oceną postępowania dokonaną przez skazanego. Jeśli jednak przywołany wyżej wyrok zostanie w przyszłości uchylony lub zmieniony, będzie to podstawa do wznowienia niniejszego postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W skardze na powyższą decyzję komendanta Głównego Policji skarżący ponowił argumenty zawarte w odwołaniu a dotyczące błędów popełnionych w toku czynności wyjaśniających przez funkcjonariuszy Policji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji ostatecznej nr [...]-Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2018r. i o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, jak również dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do normy materialnej wynikającej z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, co skutkowało zgodnym z prawem rozstrzygnięciem co do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zgodnie z ww. przepisem, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwo umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Norma wywiedziona z ww. przepisu jest jasna, zaś jej wykładnia nie wymaga dodatkowych reguł interpretacyjnych, ani specjalnych zabiegów językowych, aby zrozumieć jej treść. Decyzje w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej mają charakter związany, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "skreśla się". Organ nie ma zatem prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Cytowany wyżej przepis nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia. Podstawą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest już bowiem sam fakt wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo umyślne. Z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, iż w sprawie skarżącego organ I instancji dysponował informacją o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym o przestępstwa umyślne, zakwalifikowane jako czyny z art. 157 § 2 kk, art. 190a § 1 kk i z art. 217 § 1 kk. Co istotne w sprawie karnej zapadł już wyrok skazujący (wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...].09.2017 r. sygn. akt [...] - k. 40). Jak już wyżej wskazano w ocenie Sądu, treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jest jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są normą wyrażoną w tym przepisie związane. Zaskarżona decyzja jest więc decyzją związaną i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z nich wniosków innych niż te, które opisane są w ustawie. Dla potrzeb postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają okoliczności wszczęcia procedury karnej przed sądem, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt wszczęcia postępowania karnego o popełnienie przestępstw umyślnych, co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Do wszczęcia postępowania a następnie skreślenia skarżącego listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczający był fakt wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowanie karne o przestępstwo umyślne, co w niniejszej sprawie nastąpiło, gdyż czyny z art. 157 § 2 kk, art. 190a § 1 kk i z art. 217 § 1 kk zaliczane są do przestępstw umyślnych. Ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełnienia przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego o jakim mowa w art. 7 kpa. Zatem organ administracji nie miał możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak poprzez wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia . W tym miejscu Sąd wskazuje, że pracownicy ochrony realizują swoje czynności w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (art. 3 pkt 1 w/w ustawy), nie może być więc żadnych wątpliwości co do praworządnego zachowania takich osób. W ocenie Sądu również zarzut niekonstytucyjnego charakteru art. art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie i mienia nie jest zasadny, gdyż zawód pracowników ochrony jest zawodem ściśle reglamentowanym przez państwo i w związku z tym ustawodawca może nałożyć na pracownika określone wymagania, w tym wymóg niekaralności za przestępstwo umyślne i wymóg nie toczenia się przeciwko niemu postępowania karnego za takie przestępstwo. W odniesieniu do tej grupy osób ustawodawca świadomie zastosował zatem ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw. o których jest mowa w Konstytucji RP, w tym zasady domniemania niewinności, o której mowa art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Zauważyć jednak należy, iż zasada ta znajduje zastosowanie w toku postępowania karnego, a nie administracyjnego. Organ Policji w toku prowadzonego postępowania nie przesądza o winie bądź niewinności skarżącego, a skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony stanowi jedynie administracyjnoprawną konsekwencję oznaczonego w przepisie prawa materialnego stanu faktycznego. Zwrócić należy również uwagę, na ratio legis omawianego unormowania wynikającą z faktu, iż ustawodawca nadał pracownikom ochrony szereg praw, które bezpośrednio dotyczą życia, zdrowia lub nietykalności cielesnej człowieka. Charakter pracy pracownika ochrony wymaga więc szczególnych predyspozycji moralnych oraz posiadania nieskazitelnej opinii. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być z całą pewnością transparentne i uczciwe. Natomiast wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego przeciwko konkretnej osobie o przestępstwo umyślne taką pewność wzrusza. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy administracji wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez normy prawa określone w przepisach art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd rozstrzygały na podstawie materiału dowodowego, na podstawie którego ustalono stan faktyczny. Wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwej pracy śledczych i organów Policji powinny być zgłoszone przez skarżącego do właściwych organów państwa celem wyjaśnienia. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, uzyskane dokumenty mogą być użyte przez skarżącego do wszczęcia postępowań w trybie nadzwyczajnym celem weryfikacji decyzji ostatecznej. Wszelkie domniemania skarżącego w tym aspekcie, nie mogą być brane pod rozwagę jako dowód w sprawie. Nie mają one oparcia w materiale dowodowym i stanowią jedynie prywatny pogląd skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.