VI SA/Wa 566/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę VI SA/Wa 566/17 Uzasadnienie Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniosku Gminy [...] (zwanej dalej skarżącą") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...]. Do wydania niniejszych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] zatwierdził "Dokumentację hydrogeologiczną określającą warunki hydrogeologiczne w związku z zamierzonym wykonywaniem odwodnień w celu wydobywania kopaliny ze złoża węgla kamiennego "[...]". Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżąca złożyła, w trybie art. 127 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], zarzucając naruszenie przepisów procesowych i wskazując na pozbawienie stron udziału w postępowaniu. Minister Środowiska analizując niniejszą sprawę wyjaśnił, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zdaniem organu, art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie, zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w zacytowanym przepisie, bowiem w takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Organ powołując się na stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdził, że stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ I instancji nie przyznał przymiotu strony, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie. Jeżeli natomiast odwołanie wnoszone jest przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji, i który nie wniósł odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, organ odwoławczy winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134 k.p.a., bowiem dotyczy ono decyzji ostatecznej. Organ wyjaśnił, że postępowanie przed Ministrem Środowiska toczyło się z wniosku S. Sp. z o.o. Decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. została doręczona jedynej stronie tego postępowania w dniu 18 listopada 2016 r., co potwierdza stosowna adnotacja na w/w decyzji. Powyższa decyzja nie była ogłaszana w trybie art. 49 k.p.a. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 grudnia 2016 r. Natomiast z daty stempla pocztowego wynika, iż wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy nadano listem poleconym w dniu 8 grudnia 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego dla strony postępowania biorącej udział w postępowaniu przed organem I instancji. Organ wyjaśnił również, że decyzja wydana przez organ I instancji została wysłana do wiadomości jednostkom samorządu terytorialnego oraz organom administracji geologicznej, co stanowiło realizację obowiązku określonego w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131). Powyższe nie jest jednak równoznaczne z doręczeniem decyzji stronie postępowania. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła postanowieniu stwierdzającemu niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt. 4, art. 147 i art. 148 kpa poprzez ich pominięcie i bezzasadne przyjęcie, wbrew treści pisma z dnia 6 grudnia 2016 r. (wysłanego 8 grudnia 2016 r.), że stanowi ono wyłącznie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z jego tytułem, gdy z uzasadnienia pisma wynika, że strona jest niezadowolona, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2016r. znak [...] nie została potraktowana jako strona, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż należało pismo z dnia 6 grudnia 2016 r. potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. 2. art. 28 kpa poprzez uznanie, że skarżąca nie ma przymiotu strony; Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Ministrowi Środowiska celem ponownego rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. (wysłanego 8 grudnia 2016 r.) jako wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.; 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; 3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygnie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 ww. artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu wskazującym na jego uchylenie. Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a. Stanowi on, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W niniejszej sprawie postępowanie przed Ministrem Środowiska toczyło się z wniosku S. Sp. z o. o. Decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. została doręczona jednej stronie tego postepowania w dniu [...] listopada 2016 roku. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 grudnia 2016 r. Gmina [...] nie brała udziału w tym postępowaniu, ale decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. została jej doręczona do wiadomości w trybie art. 94 ust. 1 Prawa geodezyjnego. Wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w dniu 8 grudnia 2016 r. a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego dla strony postępowania biorącej udział w postępowaniu przed organem I instancji. W tym stanie rzeczy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Gminy [...] był skierowany do decyzji ostatecznej, co czyni go niedopuszczalnym w świetle art. 134 k.p.a. Sąd stwierdza, że nie było wątpliwości co do treści wniosku strony z dnia [...] grudnia 2016 r. Zostało ono zatytułowane jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy skoro intencja strony, co do wniesienia środka zaskarżenia, była jasna, organ nie miał obowiązku przeprowadzenia wykładni pisma z [...] grudnia 2016 r. a zatem w tym stanie rzeczy wydając postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. organ nie naruszył prawa. Z uwagi na powyższe przedwczesne było badanie, czy Gmina [...] może występować w sprawie w charakterze strony. Uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.