VI SA/Wa 571/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA A. Kuba po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I., T. I. i Z. I. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę W dniu 21 stycznia 2004 r. J. I., T. I. oraz Z. I. wnieśli do sądu administracyjnego skargę na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], na mocy której organ umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości we wsi [...] i przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu dla [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał skargę Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] w trybie art. 98 ustawy - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązując organ do przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. Burmistrz Miasta i Gminy [...] w nadesłanej do Sądu dnia 8 kwietnia 2004 r. odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, iż Burmistrz Miasta i Gminy [...] w pouczeniu decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. błędnie pouczył strony, iż decyzja jest ostateczna i nie służy od niej odwołanie, powołując się na art. 34 ust. 2 prawa geodezyjnego i kartograficznego przez analogię do art. 33 ust. 3 w/w przepisu. Jak podniósł bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 maja 2003 r. (OPK 31/02), tylko w stosunku do decyzji wydanej na zasadzie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) wyłączone zostało w odrębnym przepisie ustawy (art. 33 ust. 3) odwołanie administracyjne przez zastąpienie go prawem strony do żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego. W cyt. uchwale NSA wskazuje natomiast, iż "treścią decyzji wydanej w myśl art. 34 ust. 2 ustawy (Prawo geodezyjne i kartograficzne) jest umorzenie postępowania administracyjnego i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi, a zatem to przekazanie jest istotnym elementem tej decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Z samej treści decyzji administracyjnej nie można wywodzić niedopuszczalności odwoływania się od niej na ogólnych zasadach. Taka niedopuszczalność musi wynikać wprost z ustawy: to przepis ustawy, a nie decyzja organu administracji wydana w indywidualnej sprawie, może wyłączyć dopuszczalność odwołania się od niej w administracyjnym toku instancji. Takiego przepisu w odniesieniu do decyzji, wymienionej w art. 34 ust. 2 prawa geodezyjnego i kartograficznego, w przeciwieństwie do decyzji, o jakiej mowa w art. 33 ust. 1, ustawa ta nie zawiera. Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy z urzędu sądowi, wskazana w art. 34 ust. 2 omawianej ustawy, może być wydana dopiero wówczas, gdy nie doszło do zawarcia ugody przewidzianej w art. 31 ust. 4 ustawy oraz nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron w rozumieniu art. 31 ust. 3 ustawy. Warunki te przeciwdziałają przedwczesnemu przekazywaniu sprawy do sądu powszechnego oraz wyznaczają zakres rozpatrywania sprawy o rozgraniczenie także w administracyjnym postępowaniu odwoławczym, a następnie kontroli legalności takiej decyzji przed sądem administracyjnym." W niniejszej sprawie nie wyczerpano więc środków odwoławczych w postępowaniu przed organami administracji publicznej poprzez wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu wyższego stopnia w stosunku do organu samorządu terytorialnego, jakim jest Burmistrza Miasta i Gminy [...] (art. 17 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). W zaistniałej sytuacji skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, przy czym zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku, gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne, sąd wydaje postanowienie o jej odrzuceniu. Należy jednakże zauważyć, iż w myśl art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W konsekwencji przyjąć należy, iż w przedmiotowej sprawie strony uzyskały informację o właściwym sposobie zaskarżenia decyzji z treści uzasadnienia Sądu, skutkiem czego od momentu otrzymania postanowienia Sądu biegnie 7 dniowy termin na wniesienie przez strony wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji (art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W odniesieniu natomiast do ujętego w odpowiedzi na skargę żądania organu obciążenia skarżącego kosztami sądowymi, podkreślenia wymaga, iż przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania, na rzecz organu od skarżącego w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym w pierwszej instancji.