VI SA/Wa 572/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] nakładającą na C. S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 30000 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 92 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr125, poz. 874 ze zm. - dalej u.t.d.) oraz Ip. 11.2.1., Ip.11.2.2, Ip. 11.4.1, Ip. 11.4.2., Ip. 11.4.7. załącznika do w/w ustawy, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] października 2007 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa C. S.A. (dalej jako skarżąca). Przedmiotem kontroli były uprawnienia transportowe i warunki niezbędne do ich posiadania, kontrola dokumentacji kierowców, przestrzeganie norm czasu pracy oraz przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęty był okres od [...] października 2006 r. do [...] października 2007 r. Kontroli poddano następujących kierowców skarżącej: M. B., E. A., Z. C., M. N., J. M., R. Z. Pobrano 133 wykresówki w/w kierowców, które następnie zostały poddane analizie. W wyniku ustaleń dokonanych w czasie kontroli stwierdzono szereg naruszeń dotyczących przestrzegania czasu pracy przez kierowców skarżącej. Opis wszystkich stwierdzonych naruszeń zawarto w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2007 r., który został podpisanego przez kontrolowanego bez uwag. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. i nałożono na skarżąca karę pieniężna w kwocie 39150 zł, która zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt. 2 u.t.d. ograniczona została do kwoty 30000 zł. W wyniku złożonego przez stronę odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niedostateczne przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ I instancji, a także z powodu niewłaściwego wymierzenia wysokości kary. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 30000 zł za następujące naruszenia: - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - 74 wykresówki; - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - 4 wykresówki - zapisywanie wykresówki za długo -1 wykresówka - okazanie podczas kontroli wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki -1 wykresówka - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień - 3 krotne naruszenie. Na skutek ponownego odwołania skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowegodecyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ uzasadniając swoją decyzję podkreślił, iż w aktualnym stanie prawnym decyzja administracyjna przez niego wydawana ma charakter związany a nie uznaniowy, co oznacza, że nie ma możliwości stosowania swobodnej interpretacji przepisów. Stwierdzenie naruszeń obligatoryjnie skutkuje nałożeniem kary pieniężnej gdyż odpowiedzialność strony nie jest rozpatrywana na zasadzie winy lub umyślności, które to przesłanki wpływają na wydanie orzeczenia w sprawie karnej. Organ podnosił, że analiza pobranych do kontroli wykresówek wykazała, że wiele z nich nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Na wykresówkach brak było danych, które byłyby zarejestrowane mechanicznie przez tachograf, jak również nie zawierały one zapisów naniesionych ręcznie przez kierowców w miejscach do tego przeznaczonych. Organ przyjął, że na 74 wykresówkach brak było zapisów aktywności kierowców, za co nałożył karę w wysokości 37000zł. Organ wskazał, że dostarczony przez skarżącą w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w toku I instancji materiał dowodowy zawierał oświadczenia o nieprowadzeniu przez zatrudnianych kierowców pojazdów. Jednak oświadczenia te wskazują jako czas nieprowadzenia pojazdu okresy (wskazane z godzin i minut) w dniach, w których kierowcy przejazdy wykonywali, a więc mieli obowiązek rejestrować swą aktywność na tarczach. Prowadzenie pojazdu przez kierowcę w danym dniu generuje wobec niego obowiązek używania w tym dniu wykresówki wraz z koniecznością rejestracji na niej swojej aktywności. Jeśli użytkowanie tarczy ma miejsce podczas wykonywania przejazdu lub kiedy kierowca ma możliwość wykorzystania urządzenia kontrolno-pomiarowego do rejestracji na wykresówce zapisów reprezentujących jego aktywność, dla zadośćuczynienia przepisom prawa kierowca obsługuje w odpowiedni sposób manipulatory umieszczone na tachografie. W przypadku, gdy następuje dopuszczalne przepisem wyjęcie tarczy z urządzenia (na przykład w związku z zakończeniem czynności kierowania pojazdem), kierowca zobowiązany jest swoją aktywność przedstawić w formie wpisu na rewersie wykresówki, odpowiednio do wykonywanych czynności innych niż kierowanie pojazdem lub odpoczynku. Wykresówka jako dokument kierowcy przedstawiać ma jego aktywność w okresie całego dnia, w którym, choć przez krótki okres prowadził pojazd. Zdaniem organu z ewidencji czasu pracy kierowców prowadzonej przez skarżącą jak również z zaświadczeń dostarczonych przez nią w ramach postępowania w I instancji nie wynika, iż kierowcy nie świadczyli pracy w jakiejkolwiek formie poza przedsiębiorstwem "C." S.A. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodziła też możliwość zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym ze względu na liczne występowanie stwierdzonych nieprawidłowości oraz brak jakiejkolwiek kontroli gromadzonych przez pracodawcę tarcz tachografu. Nadzór pracodawcy nad realizacją obowiązków kierowców wynikających z przepisów w zakresie czasu ich pracy winien zapewniać odpowiednio szybkie reagowanie wobec stwierdzenia nieprawidłowości, nawet wynikających z pośpiechu czy nieuwagi kierowców. W materiale dowodowym nie znalazły się dokumenty potwierdzające fakt pouczenia czy dyscyplinowania kierowców w związku z popełnianymi przez nich naruszeniami. Organ wskazał iż, zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty. Organ wskazywał, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Organ wskazał też, iż protokół kontroli został podpisanego przez kontrolowanego bez uwag, a analiza skontrolowanych wykresówek, w ocenie organu wskazuje, że doszło do naruszenia przepisów i kara za stwierdzone naruszenia została naliczona w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Kara za stwierdzone naruszenia wyniosła 39150zł, przy czym na podstawie art.92 ust 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym została ograniczona do kwoty 3000zł. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. wniosła C. S.A we Wrocławiu zarzucając jej naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań; - naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przez niewskazanie oznaczenia strony na którą została nałożona kara, oraz wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej tj. art 93 ust 2 u.t.d., co czyni zaskarżoną decyzję niewykonalną w dniu jej wydania, która to niewykonalność ma charakter trwały; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - naruszenie art. 12 k.p.a. w związku z art. 35 § 1 i 5 oraz art. 36 § 1 k.p.a. przez niewskazanie nowego terminu zakończenia postępowania wynikającego z zawiadomienia o przedłużeniu postępowania wyjaśniającego z dnia [...] maja 2009 r.; - nietrafność oraz nierzetelność decyzji przez wybiórcze i dowolne wykonywanie zaleceń organu II instancji wynikających z decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009r; - naruszenie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przez rozbieżności co do wysokości kary pieniężnej między sentencją a uzasadnieniem; - naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz rozporządzenia nr 3821/85 EWG w związku z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców przez notoryczne, tendencyjne ocenianie materiału dowodowego i całkowite pominięcia dowodów przekazanych przez stronę skarżącą. - naruszenie art.28 k.p.a. przez wszczęcie postępowania administracyjnego wobec P. C. w W., a wydanie decyzji kończącej to postępowanie wobec innej osoby prawnej C. S.A., która nie istniała w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego , bez wyjaśnienia tej zmiany strony w uzasadnieniu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że w okresie nie świadczenia pracy kierowcy nie mają obowiązku prowadzenia wykresówek, co wynika wprost z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG. Dokumentowane są jedynie określone w rozporządzeniu przerwy i czynności dokonywane w okresie realizowanego przewozu. Zdaniem skarżącej nie było więc żadnych podstaw by uznać, że wyjęcie wykresówki z powodu zakończenia dziennego okresu pracy było czasowym oddaleniem się od pojazdu, jak błędnie interpretują to organy obu instancji, przywołując na tę okoliczność szereg przepisów dotyczących rejestrowania przez kierowcę wszystkich okresów jego aktywności w okresie prowadzenia pojazdu, poprzez odpowiednie operowanie selektorem grup czasowych. Skarżąca podnosiła, że nie ma żadnych podstaw by utożsamiać określenia "czasowe oddalenie się od pojazdu" i "zakończenie dziennego okresu pracy". Z tych względów w ocenie skarżącej wytknięte podczas kontroli 74 krotne naruszenie przepisów o kodzie Lp. 11.4 pkt 2 jest bezzasadne, a kwestionowane wykresówki nie dają podstaw do postawienia zarzutu naruszenia art.15 rozporządzenia Rady EWG oraz ukarania skarżącej karą 3700 zł. Skarżąca wywodziła, że z innych dokumentów takich jak listy obecności, kartoteki czasu pracy kierowców wynikało, że czas pracy kierowców nie był przekraczany, a transport był wykonywany bezpiecznie. Wskazywała, że brak jest winy przedsiębiorcy w powstaniu formalnych niedokładności prowadzonej przez kierowców dokumentacji, co zdaniem skarżącej świadczy o tym iż zarzucane naruszenia formalne nastąpiły wskutek zdarzeń lub okoliczności na które przy zachowaniu należytej staranności strona nie miała wpływu. Skarżąca podnosiła, że również pozostałe stawiane jej zarzuty nie były zamierzone, celowe ani takie które przedsiębiorstwo wykonujące przewozy mogło przewidzieć. Zdaniem skarżącej nie ma żadnych jednoznacznych dowodów wskazujących, że przedsiębiorstwo miało wpływ lub godziło się na powstanie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zaś kierowcy nie dopełniali ciążących na nich obowiązków przez pośpiech lub nieuwagę, a nie celowe działanie. W ocenie skarżącej dawało to podstawę do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca podnosiła także, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wyjaśnił przed wydaniem rozstrzygnięcia zawinienia przedsiębiorstwa, a orzeczenie oparto na koncepcji winy obiektywnej. Wskazywała, że wysokość kary podana w sentencji decyzji organu I instancji to 30000zł., a z uzasadnienia wynika, że orzeczona kara to 39000zł. Skarżąca wskazała ponadto, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przed wydaniem decyzji nie powiadomił skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów pomimo iż, informując ją o przedłużeniu zakończenia postępowania wyjaśniającego w sprawie w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. uprzedzał o pisemnym powiadomieniu. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja nie określała kto jest zobowiązany do zapłacenia kary, bowiem decyzja była przesyłana do C. SA, a w uzasadnieniu decyzji cały czas występowało jako kontrolowany podmiot P. C.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że jak wynika z rubryki 6 z odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego - sposób powstania spółki, na dzień [...] stycznia 2010 r. P.C. z siedzibą w W. zostało przekształcone w spółkę akcyjną aktem komercjalizacji z dnia [...] października 2007 r., tym samym zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli z dnia [...] października 2007 r. jak i upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych zostało prawidłowo skierowane do P. C. a zaskarżona decyzja już do C. Spółka Akcyjna w W. Organ podkreślił, ze treść przepisu art. 97 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym nie może być interpretowana w taki sposób, który dopuszcza zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku określonego m.in. w art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a także art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga też, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Zgodnie z art.92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.07.125.874) kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: o czasie pracy kierowców, wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.) - art.14 ust. 2 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 tegoż Rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z art.93 ust.7 ustawy o transporcie drogowym przepisów o nałożeniu kary pieniężnej nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie z art.31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r.o czasie pracy kierowców (Dz.U.04.92.879 ) kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Zaświadczenie to, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. W przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do naruszeń z lp. 11.4 pkt 2 – okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę strona w toku postępowania administracyjnego wyjaśniała, iż w każdym przypadku posiada zaświadczenia potwierdzające, że kierowcy, w czasie wskazanym w protokole kontroli jako przerwa w zapisie aktywności na wykresówkach, nie prowadzili samochodów ale odbierali odpoczynek dobowy lub tygodniowy. W odniesieniu do pozostałych stwierdzonych naruszeń skarżąca ich nie kwestionowała. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami (co słusznie podnosiły organy w przedmiotowej sprawie), prowadzenie pojazdu przez kierowcę w danym dniu generuje wobec niego obowiązek używania w tym dniu wykresówki wraz z koniecznością rejestracji na niej swojej aktywności. Jeśli użytkowanie tarczy ma miejsce podczas wykonywania przejazdu lub kiedy kierowca ma możliwość wykorzystania urządzenia kontrolno-pomiarowego do rejestracji na wykresówce zapisów reprezentujących jego aktywność, dla zadośćuczynienia przepisom prawa kierowca obsługuje w odpowiedni sposób manipulatory umieszczone na tachografie. W przypadku, gdy następuje wyjęcie tarczy z urządzenia (na przykład w związku z zakończeniem czynności kierowania pojazdem), kierowca zobowiązany jest swoją aktywność przedstawić w formie wpisu na rewersie wykresówki, odpowiednio do wykonywanych czynności innych niż kierowanie pojazdem lub odpoczynku, bezsprzecznie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Z kolei zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorca wystawia jedynie we wskazanych w przepisie okolicznościach określając w nich dzień, w którym dany kierowca nie prowadził pojazdu. Przedstawiony przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy zawierał oświadczenia o nieprowadzeniu przez zatrudnianych kierowców pojazdów. Oświadczenia te wskazują jako czas nieprowadzenia pojazdu okresy (wskazane z godzin i minut) w dniach, w których kierowcy jednak przejazdy wykonywali a więc mieli obowiązek rejestrować swą aktywność na tarczach. Słusznie zatem zauważył organ, iż naruszenie którego dowody te miały dotyczyć (lp. 11.4 pkt 2 "Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę") związane jest z brakiem wymaganych wpisów na tarczach tachografu - zatem fakt dostarczenia zaświadczeń nie mógł spowodować zmiany stanu faktycznego w zakresie braku zapisów na okazanych wykresówkach. Tym samym niezasadny jest zarzut, iż organ administracyjny nie uwzględnił czy odmówił wiarygodności dowodom złożonym przez Stronę w toku postępowania. Dowody dostarczone przez Stronę zostały przeanalizowane i ocenione jako nie mające wpływu na powstanie i istnienie stwierdzonych podczas kontroli naruszeń. Ocena ta znajduje oparcie w przepisach prawa i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. Podkreślenia wymaga przy tym, że kontroli podlegał sposób rejestrowania aktywności kierowców na kartach tachografów. Uchybienia stwierdzone w tym zakresie nie są przez skarżącego kwestionowane. Natomiast przedstawione i ocenione przez organ dowody nie mogły wpłynąć na kształt zapisów na przedstawionych wykresówkach. Zasadnie też podniósł organ, iż wykresówka jako dokument kierowcy przedstawiać ma jego aktywność w okresie całego dnia w którym prowadził pojazd. Z ewidencji czasu pracy kierowców prowadzonej przez skarżącą jak również z zaświadczeń dostarczonych przez nią w ramach postępowania administracyjnego nie wynika zaś, iż kierowcy np. nie świadczyli pracy w jakiejkolwiek formie poza przedsiębiorstwem C. S.A. W niniejszej sprawie fakt okazania wykresówek niezawierających wszystkich danych o czynnościach zawodowych kierowców oraz okresach ich dziennego odpoczynku nie budzi wątpliwości. Konsekwencją powyższego było nałożenie na stronę kary określonej w lp. 11.4.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 12, 35 i 35 k.p.a. Niemniej naruszenie to w ocenie sądu nie miało wpływu na wynik postępowania bowiem terminy określone w tych przepisach mają charakter instrukcyjne a ich upływ nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie. Zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji kończącej postępowanie wobec innej osoby prawnej C. Spółka Akcyjna we Wrocławiu, która nie istniała w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego jest niezasadny. Jak wynika z rubryki 6 odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego P. C. z siedzibą w W. zostało przekształcone w spółkę akcyjną aktem komercjalizacji z dnia [...] października 2007 roku. Wobec powyższego zawiadomienie zamiarze przeprowadzenia kontroli z dnia [...] października 2007 roku jak i upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych zostało prawidłowo skierowane do P. C. Natomiast decyzja organu I instancji wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy jak i zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zostały skierowane do C. Spółka Akcyjna w W. Również zarzuty braku wykazania przez organy jednoznacznych dowodów wpływu skarżącej na stwierdzone naruszenia nie znajdują uzasadnienia. Przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy obowiązek kontroli właściwej organizacji pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń zwłaszcza w zakresie czasu pracy kierowców i naruszeń związanych z użytkowaniem urządzenia rejestrującego. Przy stwierdzeniu naruszeń przepisów transportu drogowego nie jest natomiast konieczne stwierdzenie winy przedsiębiorcy w ich powstaniu. Zasada odpowiedzialności oparta jest na obiektywnym stwierdzeniu naruszenia i braku przesłanek wskazanych w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zasadnie w ocenie sądu uznał organ brak tych przesłanek. Zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt. II GSK 989/08) "okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". W materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie nie ma dowodów wskazujących na istnienie okoliczności przewidzianych dyspozycją art.93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Podkreślić też należy, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest także organizowanie i nadzorowanie pracy kierowców aby nie dochodziło do naruszeń przepisów transportu drogowego. W ocenie sądu nie są też zasadne zarzuty skarżącej wskazujące na wybiórcze i dowolne wykonywanie zaleceń organu II instancji wynikających z decyzji GITD (w skardze błędnie wskazano datę decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia). Niemniej w decyzji z dnia [...] maja 2009r. GITD stwierdził sprzeczne z art. 97 ust.2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym rozstrzygnięcie odnośnie nałożenia kary pieniężnej, a także fakt, iż ustalenia faktycznie nie zostały poczynione na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ ponownie rozpoznając sprawę odniósł się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie czyniąc ustalenia faktyczne. W prawidłowy też sposób w oparciu o art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w sprawie nałożono karę w wysokości 30 000 zł mimo, że suma kar wynikających ze stwierdzonych naruszeń była wyższa. Nie jest też zasadny w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem w toku postępowania administracyjnego strona kilkakrotnie była pouczana o treści art. 10 k.p.a. - po raz pierwszy w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a po raz ostatni w postępowaniu przed organem II instancji w piśmie z dnia [...] września 2009r. Skarżąca korzystała ze swych uprawnień i aktywnie brała udział w postępowaniu. Ostatecznie wskazać trzeba, iż w ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7, 10, 12, 28, 107 k.p.a., które miałoby wpływ na wynik sprawy. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.