VI SA/Wa 572/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. G. na postanowienie Ministra Sportu z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Minister Sportu (dalej "Minister" lub "organ") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku O. G. (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2019 r., nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 19 listopada 2019 r. do Ministra wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] października 2019 r., przyznającej skarżącemu, członkowi kadry narodowej w lekkoatletyce osób niesłyszących, stypendium sportowe w wysokości 1.500,00 zł miesięcznie, na okres od 1 sierpnia 2019 r. do 31 lipca 2020 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzja została doręczona adresatowi w dniu 30 października 2019 r. Organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że ustawowy termin na złożenie wniosku upływał w dniu 13 listopada 2019 r. Natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został natomiast złożony bezpośrednio w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, tj. Ministerstwie Sportu, dopiero w dniu 19 listopada 2019 r. Minister podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu wskazującego na inną datę doręczenia mu decyzji. Ponadto nie wniósł w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (o której to możliwości został prawidłowo pouczony) skargi na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wobec czego decyzja jest ostateczna i w ocenie organu również prawomocna. Na postanowienie Prezesa UKE skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w sprawie ma miejsce uchybienie terminu oraz niezasadne przyjęcie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy datowany na dzień 10 listopada 2019 r. złożony podczas osobistej obecności w urzędzie w dniu 12 listopada 2019 r. w istocie wpłynął do tego urzędu i został złożony dopiero w dniu 19 listopada 2019 r., gdy tymczasem skarżący osobiście obecny w Ministerstwie Sportu Departamencie Sportu Wyczynowego wniosek ten złożył w pierwotnej dacie 12 listopada 2019 r. i z zachowaniem terminu określonego prawem, 2. naruszenie art. 127 § 3 oraz art. 129 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, a w konsekwencji również jego niezastosowanie na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że doszło do uchybienia terminu, 3. naruszenie art. 129 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy i pominięcie, że w wyniku złożenia wniosku organ jest obowiązany ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę, przy czym w trakcie jego rozpatrywania niedopuszczalne jest pominięcie zarzutów sformułowanych we wniosku, ponieważ obowiązkiem organu jest odniesienie się do tych zarzutów, uwzględnienie ich ze skutkiem dla treści rozstrzygnięcia lub wyjaśnienie dlaczego ocenia się je jako niezasadne czy też niemające wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zarzucił naruszenie art. 32 ust. 1 i 1b, ust. 1c pkt 1, ust. 1f pkt 3, ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1468 z późn. zm.), dalej "ustawa o sporcie", poprzez zaniżenie podstawy do ustalenia stypendium dla uprawnionego sportowca jako członka kadry narodowej pomimo spełnienia przesłanek ustawowych do jego ustalenia w wyższej kwocie i przy zastosowaniu podstawy określonej dyspozycją art. 32 ust. 1b ustawy o sporcie, a także naruszenie art. 32 ust. 1 i 1b, ust. 1c pkt 1, ust. 1f pkt 3 ustawy o sporcie w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. d oraz § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2145 z póżn. zm.) przyznającej prawo do stypendium dla uprawnionego członka kadry narodowej w wysokości 1,10 krotności podstawy i ustalenie stypendium na poziomie niezgodnym z przepisami na kwotę 1.500,00 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 sierpnia 2019 r. do 24 września 2020 r. Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także przyjęcie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i jego rozpoznanie poprzez zmianę uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] października 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna, albowiem kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Sportu z [...] grudnia 2019 r., którym organ ten stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2019 r. Zgodnie z treścią art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie z przepisami znajdującymi zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w szczególności z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jednocześnie art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania . Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powyższego wynika, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosowanie znajduje czternastodniowy termin, na jego wniesienie, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a w związku z art.127 3 § k.p.a., a w przypadku uchybienia powyższemu terminowi, organ zobowiązany jest tak jak w przypadku odwołania na podstawie art.134 k.p.a.w zw. z art.127 § 3 k.p.a wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że decyzja organu, co do której skarżący zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, doręczona została skutecznie skarżącemu w dniu 30 pażdziernika 2019 r. (dowód - zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Zatem termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 13 listopada 2019 r. Z decyzji doręczonej Skarżącemu w dniu 30 pażdziernika 2019 r., wynika, iż Strona została skutecznie pouczona o możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni albo skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Skarżący zarzuca w skardze, iż wniósł do organu, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 12 listopada 2019 r., natomiast organ, że wniosek ten został wniesiony w dniu 19 listopada 2019 r. W ocenie Sądu w sporze tym, rację należy przyznać organowi. Stanowisko Skarżącego zdaniem Sądu, pozostaje w całkowitej sprzeczności z zebranym w sprawie prawidłowo i niebudzącym wątpliwości materiale dowodowym. Jak wynika z akt sprawy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony przez skarżącego osobiście - w dniu 19 listopada 2019 r. Okoliczność tę potwierdza pieczęć urzędowa, na wersji papierowej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dokonana przez pracownika kancelarii urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, a także dodatkowo, załączony do odpowiedzi na skargę przez Ministra Sportu wydruk z systemu Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją (EZD) używanego w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, wskazujący również jako datę złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dzień 19 listopada 2019 r., a nie jak podnosi Skarżący, dzień 12 listopada 2019 r. Ponadto zauważenia wymaga, iż Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, ani nawet nie uprawdopodobniła, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 12 listopada 2019 r. Załączone do akt sprawy oświadczenia złożone przez J. G. oraz O. G., wskazują jedynie, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, został przygotowany przez jednego z rodziców Strony już w dniu 10 listopada 2020 r. i przekazany Skarżącemu przed datą 12 listopada 2019 r. Ze wskazanych wyżej oświadczeń wynika również, iż Skarżący przekazał rodzinie informację, że w dniu 12 listopada 2019 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże nie jest to dowód czy nawet uprawdopodobnienie złożenia pisma w tej dacie. Strona nie wniosła również prośby (wniosku) o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W powyższych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko organu, że w sprawie zaistniały przesłanki - zgodnie z art. 134 w zw. z art. 127 § 3 i art. 129 § 2 k.p.a. - nakazujące organowi stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, podzielony przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej, że przepis art. 134 k.p.a. należy odczytywać jako obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), jeżeli w wyniku formalnej kontroli wstępnej organ stwierdzi przesłanki do wydania takiego aktu. Postanowienie to jest zatem rozstrzygnięciem formalnym. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 392/18, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamyka się droga do merytorycznego rozpoznania tego środka. Zatem w sytuacji, gdy uchybienie terminu bez wątpienia nastąpiło, jak w niniejszej sprawie, to przy braku złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie tego terminu, a takiego na etapie postępowania administracyjnego skarżący nie złożył, organ nie miał innej możliwości niż wydanie - na podstawie powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Fakt stwierdzenia zaistnienia takiej okoliczności jak uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wiąże bowiem organ administracji. Organ nie ma w tym zakresie żadnego luzu decyzyjnego. Zauważyć przy tym trzeba, że rozpoznanie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wniesionego z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. z ochrony trwałości (por. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 503; uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 października 1998 r. sygn. akt OPS 11/98, ONSA 1999/1/4). Z tych względów też Sąd nie odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze, ponieważ z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, za niedopuszczalne należało uznać rozpoznanie sprawy co do istoty. W świetle powyższego, ponieważ zarzuty skargi okazały się chybione, jak również z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.