VI SA/Wa 573/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – M. G., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarł dwa wnioski, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wiosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że jest ona jedną z 40 decyzji, którymi nałożono na niego kary po 3.000 złotych każda. Zatem w obliczu trudnej sytuacji majątkowej stwierdził, że zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Nadto skarżący poddał pod wątpliwość konstytucyjność podstawy prawnej wymierzenia mu kary pieniężnej. Postanowieniem z 19 kwietnia 2013 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych (k. 57 akt). Postanowienie to jest prawomocne. Wobec tego Sąd może przystąpić do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, w tym dokumentów zgromadzonych w związku z rozpoznawaniem wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i małoletnią córką. Z tytułu zawartych przez niego dwóch umów o pracę na pół etatu, uzyskuje wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.946,54 złotych brutto miesięcznie. Wynagrodzenie to jest pomniejszone o łączną kwotę 977 złotych, na podstawie zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] marca 2013 r. o zajęciu części wynagrodzeń skarżącego na poczet egzekucji z tytułu nałożonych na niego kar za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w kwocie 139.550,06 złotych. Nadto z dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że żona skarżącego pozostaje bez pracy. Skarżący wskazał, że wraz z żoną rozważają możliwość jej wyjazdu do Niemiec celem zarobienia dodatkowych pieniędzy. Odnośnie miesięcznych kosztów utrzymania rodziny skarżącego w aktach znajdują się przedstawione przez niego faktury: za przedszkole córki – 286 złotych za styczeń 2013 r., 340 złotych za luty 2013 r. oraz 326,50 złotych za marzec 2013 r.; za gaz 42,03 złotych; za energię 271,62 złotych oraz 68,21 złotych – płatne w styczniu i marcu 2013 r.; za telewizję i internet – 78,50 złotych, za telefon – 106,38 złotych oraz za czynsz – 540 złotych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (tak: m.in. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiotem wniosku jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną, Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu, w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przesłanki występują łącznie. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że miesięczne środki, jakimi dysponuje rodzina skarżącego, uwzględniając koszt życia codziennego oraz wysokość przedłożonych faktur za gaz, prąd, przedszkole oraz czynsz, są skromne. Zatem obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji (977 złotych) może - w ocenie Sądu, pozbawić rodzinę niezbędnych środków do życia, przy czym istotnym jest, że do tej rodziny należy małoletnie dziecko. Sąd stwierdza również, że ewentualna konieczność zagranicznego wyjazdu zarobkowego żony skarżącego, nie pozostanie bez wpływu na rozwój emocjonalny małoletniej córki oraz relacje rodzinne. Jednocześnie Sąd zauważa, że podniesiona w rozpoznawanym wniosku kwestia konstytucyjności przepisu, będącego podstawą prawną do nałożenia na skarżącego kary pozostaje bez wpływu na rozpoznanie tego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.