VI SA/Wa 5782/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 września 2023 r. nr EA-b-1352/995/23 w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego oddala skargę Przedmiotem skargi M. L. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego. Decyzja zaskarżona została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. Skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego. W związku z uzyskaniem informacji uzasadniającej podejrzenie, iż Strona może należeć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2516, ze zm.), Komendant Stołeczny Policji (dalej także: "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego. W toku postępowania, organ I instancji ustalił, że Skarżący nie posiada zdolności do dysponowania bronią palną, co wynika z ostatecznych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego. Organ uznał zatem, że Skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji. W związku z powyższymi ustaleniami, decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Komendant Stołeczny Policji (dalej także: "organ I instancji"), na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił organowi I instancji brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącego Komendant Stołeczny Policji, pomimo że otrzymał blisko 7 różnych pozytywnych zaświadczeń o stanie jego zdrowia, kontynuował bezzasadne działania zmierzające do odebrania mu uprawnień do broni. Dopuścił nadto jako dowód zaświadczenia lekarskie i psychologiczne, wydane niezgodnie z terminem określonym w art. 15h pkt 5 ustawy o broni i amunicji. Na skutek tego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2023 r., zaskarżoną w sprawie, Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy", "KGP") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zacytował przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, a następnie wskazał, że z ostatecznych orzeczeń, lekarskiego nr [...] z dnia 29 maja 2023 r. i psychologicznego nr [...] z dnia 11 maja 2023 r., wydanych w trybie odwoławczym, wynika, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Wyjaśnił także, że orzeczenia lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym są niepodważalne. Organ nie może dokonywać ich oceny i ustalać przyczyn odmiennych, z powodu których uprawniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez daną osobę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczeń cząstkowych miało wpływ na jego treść. KGP podkreślił także, że jeżeli w sprawie o wydanie/cofnięcie pozwolenia na broń uprawniony lekarz lub psycholog w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności Skarżącego do dysponowania bronią, to powoływanie kolejnych lekarzy lub psychologów do wydawania kolejnych opinii jest zbędne. Powoływanie się zatem przez Stronę na korzystne dla niej orzeczenia, lekarskie i psychologiczne wydane w pierwszej instancji nie ma znaczenia, bowiem w wyniku złożonego przez organ I instancji odwołania - orzeczenia te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Z kolei inne orzeczenia świadczące o stanie zdrowia Skarżącego, które załączył do sprawy nie mogą stanowić przeciwdowodu w prowadzonym postępowaniu, bowiem zostały wydane w oparciu o odrębne procedury, określone m.in. w ustawie z dnia 11 marca 2022 r. o ochronie Ojczyzny i w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2178) wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z orzeczeń czy zaświadczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w oparciu o inne przepisy. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł Skarżący, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji, Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz nieuznanie i pominięcie ważnych dokumentów w sprawie: - organ nie wziął pod uwagę zgłoszonych zarzutów co do sposobu i celowości prowadzonych działań; - organ otrzymał blisko siedem (różnych) pozytywnych zaświadczeń o stanie zdrowia, jednak dalej kontynuował działania zmierzające do odebrania pozwolenia na broń; - w odwołaniu od orzeczeń lekarskich organ pominął prawdę obiektywną; - organ pominął przepisy o broni i amunicji, tj.: art. 15 pkt 6; 2) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia o możliwości końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie przed wydaniem decyzji ostatecznej, jak również brak zawiadomienia Skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji ostatecznej, co uniemożliwiło mu zaznajomienie się z całokształtem okoliczności będących podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, a tym samym ograniczyło możliwość obrony praw, ponieważ szereg dowodów zostało dopuszczonych z urzędu na etapie postępowania odwoławczego lub brak uwzględniania i ustosunkowania się do wniosków i zarzutów co do ustaleń i wniosków dowodowych; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w sposób wszechstronny i rzetelny całego materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznanie, że w sprawie można wydać decyzję, mimo wskazanych błędów i zarzutów co do badania lekarskiego wydanego niegodnie z k.p.a., bez ustosunkowania się do nich; 4) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i nieprawidłowe uznanie, że dostarczone siedem zaświadczeń o stanie zdrowia nie jest wystarczające do uznania Skarżącego za zdrowego i dalsze kontynuowanie postępowania w celu odebrania pozwolenia na broń; 5) art. 7 i 8 k.p.a. polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego oraz na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony i niewyjaśnieniu sprawy rzetelnie oraz nieustaleniu stanu faktycznego; 6) działanie na szkodę Strony; 7) art. 15h pkt 5 ustawy o broni i amunicji przez dopuszczenie dokumentu wydanego po terminie, mimo wniosku o jego odrzucenie. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że w związku z trudną sytuacją w miejscu pracy od 20 maja 2022 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Wskazał, że przedłożył organowi kilka orzeczeń pozytywnie świadczących o jego stanie zdrowia, w tym możliwości posiadania broni. Jednakże na skutek odwołania Komendanta Stołecznego Policji, kolejne orzeczenia były dla Strony niekorzystne. W efekcie w aktach sprawy znajdują się orzeczenia o sprzecznej treści. Dalej Skarżący wskazał, że przekroczony czas wydawania orzeczenia (na skutek odwołania) bez stosownego uzasadnienia budzi wątpliwości co do jego prawidłowości i jest sprzeczny z ustawą. Podważa też rzetelność i prawidłowość orzekania. W ocenie Strony, organy pominęły pozytywne aspekty takie jak: pozytywne opinie, nagrody, odznaczenie odznaką Honorowego Dawcy Krwi czy inne fakty z jej życia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując że zarzuty Strony nie zasługiwały na uwzględnienie. Pismem z dnia 12 grudnia 2023 r. Skarżący przedstawił dodatkową argumentację na poparcie zasadności skargi. Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. pełnomocnik Strony poparł skargę. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza i biegłego psychologa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu Instancji z dnia [...] czerwca 2023 r. cofającą Skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego. Podstawę materialnoprawna decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2516, ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ww. ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2123), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zostały ustalone wszystkie, istotne z punktu widzenia zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, okoliczności faktyczne. Tym samym Sąd uznał, że w toku postępowania organy nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego stan faktyczny ustalony przez organ stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd. W sprawie nie jest sporne, że Skarżący posiadał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego (zob. decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2022 r.) oraz, iż w dacie wszczęcia postępowania był funkcjonariuszem Policji. Stosownie do treści art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji "W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.". Przepis art. 15 ust. 6 ww. ustawy wyłącza natomiast zastosowanie do funkcjonariuszy Policji przepisów art. 15 ust. 3 i 4. Z przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji wynika zatem, że funkcjonariusze Policji zwolnieni są z obowiązku przedstawienia orzeczeń lekarskich i psychologicznych jedynie w sytuacjach określonych w art. 15 ust. 3 i 4. Podkreślenia bowiem wymaga, że na gruncie art. 15 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wyodrębnił niezależne od siebie podstawy żądania przez właściwy organ Policji od osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń bądź posiadającej takie pozwolenie przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i potwierdzających, że może ona dysponować bronią. W konsekwencji Sąd uznał, że mimo ustawowego zwolnienia funkcjonariuszy Policji z obowiązku przedstawiania odpowiednich orzeczeń lekarskich i psychologicznych w sytuacjach uregulowanych w art. 15 ust. 3 i 4 ustawy o broni i amunicji, osoby te mają obowiązek przedstawienia stosownych orzeczeń, wynikający z przepisu art. 15 ust. 5 ww. ustawy, albowiem zastosowanie tego przepisu do funkcjonariuszy Policji nie zostało wyłączone przez art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji (zob. NSA w wyroku z 24.01.2024 r. II GSK 1165/23). Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił stanowisko organu, że do Skarżącego - jako funkcjonariusza Policji - ma zastosowanie art. 15 ust. 5 ww. ustawy, co czyni zarzut naruszenia tego przepisu, jaki i naruszenia art. 15 ust. 6 tej ustawy niezasadnym. Jak wynika z treści pisma z dnia 30 stycznia 2023 r. (k. 38 akt adm.), przyczyną która legła u podstaw wezwania Strony do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń były okoliczności dotyczące stanu zdrowia Skarżącego w sferze psychicznej lub psychologicznej, w związku z którymi Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim oraz okoliczność wdrożenia w stosunku do niego procedury "Niebieskie Karty" w związku z podejrzeniem stosowania przemocy psychicznej. Podstawę prawną żądania stanowił art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu, w realiach sprawy niniejszej, przytoczone wyżej okoliczności stanowiły dostatecznie uzasadnione podejrzenie, dające podstawę organowi Policji do zobowiązania Skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Przy czym, zdaniem Sądu, kwestia legitymowania się Strony orzeczeniem lekarskim o zdolności do służby, po przebytym zwolnieniu lekarskim, nie jest równoznaczna z brakiem podstaw do zastosowania w stosunku do Strony art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, nawet jeśli Skarżący był funkcjonariuszem Policji. Wprawdzie orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez właściwych lekarzy I stopnia były dla Skarżącego pozytywne. Stwierdzono bowiem, że Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią (zob. orzeczenie lekarskie nr [...] z 16.03.2023 r. oraz orzeczenie psychologiczne [...] z 16.03.2023 r., k. 51 i 52 akt adm.) to jednak, wydane na skutek odwołania organu Policji orzeczenia ostateczne są dla Skarżącego niekorzystne. Z treści orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia 11 maja 2023 r. jednoznacznie wynika, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią (k. 66 akt adm.), a z treści orzeczenia lekarskiego nr [...] – iż Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią (k. 70 akt adm.). Podkreślić przy tym trzeba, że ww. ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne zostały wydane na podstawie wyników badań, które zostały przeprowadzone w trybie ustawy o broni i amunicji (por. art. 15a) przez podmiot odwoławczy: [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, iż ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne zostały pozyskane w trybie prawidłowo przeprowadzonej procedury odwoławczej. Jak wynika z treści art. 15h ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych, Dz.U. poz. 803; wejście w życie 28 lipca 2023 r. w zakresie art. 10 tej ustawy zmieniającej; zob. przepis przejściowy - art. 24 pkt 1 ustawy zmieniającej) "Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie." (ust. 1). "Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby" (ust. 2). "Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: 1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy; 2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych; 3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej." (ust. 3). "Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania" (ust. 4). "Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania." (ust. 5). "Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne." (ust. 7). Z powyższego wynika zatem, że zarówno Skarżący jak i właściwy komendant wojewódzki policji są uprawnieni do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Z przepisu tego nie wynika, jakie okoliczności mogą stanowić przyczyny odwołania. Przyjąć zatem należy, że – w przypadku komendanta wojewódzkiego policji (odpowiednio: Komendant Stołeczny Policji) – może on wnieść odwołanie w sytuacji, gdy z określonych względów nie podziela korzystnego dla strony orzeczenia. Z akt sprawy wynika, że odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych przez podmioty I stopnia, zostały wniesione w terminie o którym mowa w art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenia te zostały wydane 16 marca 2023 r., a już pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. jednostka odwoławcza poinformowała Stronę o ustalonych terminach badań. A zatem, zdaniem Sądu, czynienie zarzutu, że organ I instancji skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia odwołania, nie może stanowić skutecznego argumentu w sprawie. Również i okoliczność ewentualnego przekroczenia terminu 30 dni, przewidzianego na przeprowadzenie badań w trybie odwołania, co do zasady nie podważa prawidłowości procedury odwoławczej, a to dlatego, że ustawa nie wiąże żadnych konsekwencji z jego przekroczeniem. W szczególności konsekwencją taką nie może być niemożność przeprowadzenia badania po upływie ww. okresu, jak dowodzi tego Strona czy też niemożność uznania orzeczenia wydanego na skutek badania przeprowadzonego po upływie ww. terminu jako dowodu w sprawie przez organy Policji. W ocenie Sądu, ostateczne orzeczenie lekarskie czy psychologiczne wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia. Orzeczenia te nie podlegają dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przed organami Policji. Oznacza to, że decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany. Ustawodawca w przedmiotowych przypadkach nie przyznał organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie albo psychologiczne wyklucza możliwość dysponowania bronią (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.02.2018 r. II SA/Wa 1448/17; por. także wyrok NSA z 17.05.2005 r. OSK 1273/04, wyrok NSA z 21.11.2012 r. II OSK 1292/11). Zdaniem Sądu, w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym. Orzeczenie to wydawane jest w ramach odrębnej procedury przewidzianej ustawą o broni i amunicji. To, czy dana osoba należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji może być stwierdzone na podstawie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego przez upoważnionego (uprawnionego) do tego lekarza w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.02.2018 r. II SA/Wa 1449/28). Tryb wynikający z ustawy o broni i amunicji przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h ustawy o broni i amunicji. Ustawa o broni i amunicji wprowadza więc zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Tego rodzaju ograniczenie jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala (por. wyrok NSA z 26.09.2019 r. II OSK 1606/18). Z tych przyczyn Sąd uznał, że przedkładane przez Skarżącego orzeczenia lekarskie, w tym orzekające o zdolności do służby (k. 50 akt adm.), orzeczenie psychologiczne dotyczące braku przeciwskazań do pełnienia czynnej służby wojskowej (k. 82 akt adm.) bądź orzeczenie w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej (k. 83 akt adm.), jako niewydane w trybie ustawy o broni i amunicji, nie podważają ww. ostatecznych orzeczeń wydanych w trybie ustawy o broni i amunicji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z ostatecznych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wprost wynika brak zdolności Skarżącego do posiadania broni, co zobowiązywało organ do cofnięcia Stronie przyznanego uprawnienia w zakresie posiadania broni palnej do celu kolekcjonerskiego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Sąd wskazuje, że przepis art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań", nie został w sprawie naruszony przez organ odwoławczy w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. (k. 75) zostało Skarżącemu doręczone przed zakończeniem postępowania w I instancji, co Skarżący potwierdził w piśmie z dnia 21 czerwca 2023 r. (k. 80). Nadto Skarżący brał czynny udział w toku postępowania wyjaśniającego, o czym świadczą zawarte w aktach sprawy stanowiska Strony i przedkładane dowody na obronę swoich racji. Natomiast z akt sprawy nie wynika, by organ odwoławczy przed wydaniem decyzji zawiadomił Skarżącego o możliwości wypowiedzenia się, jednakże uchybienie to – jak już wyżej wskazano – nie przesądza o konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy Strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie takich okoliczności Strona nie wykazała. Jedynym dowodem, który został pozyskany na etapie postępowania odwoławczego jest dokument w postaci pisma [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 6 września 2023 r., z którego wynika, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do zmiany treści orzeczenia lekarskiego nr [...] i psychologicznego nr [...]. Przy czym z treści tego pisma wynika, że Skarżący został powiadomiony przez ww. ww. Ośrodek o braku podstaw do zmiany ww. orzeczeń. Sąd zauważa, że podstawą ustaleń faktycznych w sprawie były ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, co do których Skarżący wypowiedział się. W tej sytuacji również i przepis art. 81 k.p.a. stanowiący, że: "Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2.", nie został naruszony w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył także przepisów art. 7, 77 § 1, 75 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ od oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, z poszanowaniem reguł procedury administracyjnej. Organ ustalił wszystkie okoliczności faktyczne, niezbędne z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Materiał dowodowy został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony, a podjęta decyzja należycie uzasadniona. Wbrew stwierdzeniom Strony, organ odniósł się do przedkładanych przez Stronę dowodów. Z treści decyzji wprost wynika, że organ odwoławczy wyjaśnił, iż orzeczenia lekarskie inne niż wydane w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną nie mogą stanowić przeciwdowodu dla ostatecznych orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie ustawy o broni i amunicji. Ponadto zaskarżona decyzja nie została wydana w trybie uznania administracyjnego. Jak już wyżej wyjaśniono, decyzja cofająca pozwolenie na posiadanie broni w oparciu o przesłanki z art. 18 ust. 1 ustawy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji gdy organ stwierdzi istnienie okoliczności uzasadniających cofnięcie pozwolenia, zobowiązany jest wydać stosowną decyzję na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się zaś do zarzutu niewzięcia przez organ pod uwagę pozytywnych aspektów z życia Strony, jak odznaczenia czy dowody uznania, wskazać trzeba, że z punktu widzenia zastosowanych przez organ materialnoprawnych podstaw decyzji zaskarżonej, okoliczności te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych psychologa i lekarza, albowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", nie przewidują możliwości przeprowadzenia tego rodzaju dowodu przed sądem administracyjnym. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani żaden przepis szczególny nie daje sądowi administracyjnemu podstawy do powołania biegłego i przeprowadzenia dowodu z jego opinii. Przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów i to pod warunkiem, że przeprowadzenie tego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.". Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy przy jej wydaniu nie naruszył przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogłyby spowodować jej uchylenie, w tym nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wskazanych przez Stronę. Brak jest także podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.