VI SA/Wa 581/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Sławomir Kozik Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] odmówiło P. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: [...], przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia [...] października 2015r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w wys. 15.000 zł. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, nałożył na P. G. prowadzącego działalność pod firmą [...] karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (jt. Dz.U. z 2012r. poz. 1137 z późn. zm.). Podstawą nałożenia w/w kary pieniężnej było wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Wskazana wyżej decyzja została doręczona stronie w dniu [...] października 2015r. wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania. Od w/w decyzji P. G. pismem z dnia [...] października 2015r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] listopada 2015r. wniósł odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. o wskazanym powyżej numerze Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez P. G. odwołania od decyzji [...] WITD z dnia [...] października 2015r.. Pismem datowanym na dzień [...] grudnia 2015r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] grudnia 2015r. P. G. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. We wniosku wnioskodawca wskazał, że w dniu [...] października 2015r. przesłał odwołanie od decyzji do [...] WITD na adres [...], ul. [...], a zatem na poprzedni adres organu. Wnioskodawca wyjaśnił również, że przesyłka ta powróciła do niego w dniu [...] listopada 2015r. i że tego samego dnia wraz z kopertą (koperta w której znajdowało się odwołanie wysłane na nieprawidłowy adres) wysłał odwołanie na prawidłowy adres. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. o numerze wskazanym powyżej, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał powołując się na brzmienie przepisu art. 58 k.p.a., że aby można było uwzględnić prośbę o przywrócenie terminu dla dokonania danej czynności procesowej, muszą być spełnione kumulatywnie wszystkie cztery przesłanki wskazane w tym przepisie. Brak spełnienia choćby tylko jednej z nich wyklucza natomiast możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Organ wskazał przy tym, że w przedmiotowej sprawie nie zostały wyczerpane przesłanki wskazane w art. 58 k.p.a., bowiem strona składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie uprawdopodobniła braku swojej winy. Zdaniem organu podstawę do przywrócenia terminu nie może stanowić tłumaczenie wnioskodawcy, że odwołanie zostało przesłane na nieprawidłowy (poprzedni) adres [...] WITD. Organ wskazał przy tym, że strona posiadała wiedzę o zmianie adresu organu, bowiem nowy adres został wskazany zarówno w piśmie z dnia [...] października 2015r. jak i decyzji z dnia [...] października 2015r. Powyższa okoliczność, zdaniem organu, nie uprawdopodobnia braku winy po stronie wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania i z tego też względu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Niezgadzając się z powyższym postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że odwołanie z dnia [...] października 2014r. bez jego winy, nie zostało w terminie doręczone. Tym samym zdaniem skarżącego jego wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Oczywistość błędu pracownika, zdaniem skarżącego, nie budzi wątpliwości i stanowi zaniedbanie pisarskie, które nie może wykluczać możliwości złożenia środka odwoławczego. Zdaniem skarżącego przesłana do [...] WITD koperta, w której znajdowało się nadane w dniu [...] października 2015r. odwołanie stanowi przesłankę do uznania, że odwołanie złożył w terminie. Skarżący wskazał również, że adres organu zmienił się w trakcie postępowania a całą dokumentację dot. sprawy przechowywał w jednym segregatorze i pracownik adresujący kopertę z odwołaniem , przez pomyłkę wskazał nieaktualny adres organu I instancji za pośrednictwem, którego winno być wniesione odwołanie. Zdaniem skarżącego istotną okolicznością, której organ nie wziął pod uwagę jest fakt, że sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2015r. sygn. akt VI SA/Wa 1839/14 uchylił poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego i [...] WITD. A zatem przez wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania, organ winien był z urzędu sprawdzić, czy decyzja organu I instancji nie naruszyła powagi rzeczy już osądzonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2016r., mające charakter stricte procesowy (odmowa przywrócenia terminu do złożenia odwołania) w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest zgodne z prawem. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, stanowił art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt.Dz.U. z 2016r., poz. 23- dalej: "k.p.a."). W myśl tego przepisu, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przepis ten wprowadza zatem przesłanki, których łączne spełnienie obliguje organ do przywrócenia uchybionego terminu. Są to: uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu, dopełnienie czynności, dla której określony był termin oraz złożenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu wniosku o jego przywrócenie. Przy czym przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku jest niedopuszczalne, o czym stanowi § 3 art. 58 k.p.a. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu , oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo uznał, że nie spełnione zostały przez wnioskującego wszystkie z w/w przesłanek, co uniemożliwiałoby organowi wydanie pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia. Mianowicie skarżący nie spełnił jednej z przesłanek tj.. nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 166/09, LEX nr 535078), a zatem gdy dopełnieniu obowiązku stanęła na przeszkodzie okoliczność nie do przezwyciężenia, eliminująca nie tylko możliwość złożenia pisma procesowego w terminie, ale wykluczająca w ogóle normalne działanie. Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu, czy inną nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na dokonanie czynności procesowej lub posłużenia się osobą trzecią w celu dokonania czynności w zakreślonym terminie. Przywrócenie terminu nie jest Zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. W przekonaniu Sądu, w przedmiotowej sprawie przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniały braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2015r. Za okoliczność taką nie mogła być uznana podniesiona argumentacja, co do błędu pracownika, który adresował przesyłkę zawierająca odwołanie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Dodać przy tym w tym miejscu wypada, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pracowników tudzież pełnomocników konsekwencje procesowe ponoszą strony postępowania. Godzi się przypomnieć, że w sprawie niniejszej przyczyną uchybienia przez skarżącego terminowi była pomyłka pracownika, któremu skarżący zlecił dokonanie wysyłki odwołania a sprowadzająca się do błędnego wpisania na kopercie, w której znajdowało się odwołanie adresu organu będącego odbiorcą przesyłki. Tego rodzaju błąd (uchybienie) należy uznać za posiadające znamiona winy polegającej na braku szczególnej staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej w sposób należyty o własne interesy. Nawet bowiem dopuszczenie się lekkiego niedbalstwa czy to przez samego skarżącego czy też przez inną osobę którą się posłużył (w niniejszej sprawie pracownik skarżącego) powoduje, że uchybienie terminu nie ma charakteru wyjątkowego i jest zawinione, co stanowi podstawę do odmowy przywrócenia takiego terminu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwestia zaistnienia winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jest oczywista przy czym skarżący nie neguje faktu popełnienia błędu przez swego pracownika przy adresowaniu przesyłki zawierającej odwołanie. Podnieść zatem należy, że skarżący posługując się innymi osobami przy składaniu odwołania ponosi odpowiedzialność za działania i zaniedbania tych osób. Powyższe wskazuje zatem, że organ właściwie ocenił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Sąd zauważa w tym miejscu, iż mimo że organ w tym zakresie nie zawarł w uzasadnieniu stosownej analizy, to z akt sprawy wynika, że pozostałe przesłanki zostały spełnione przez skarżącego. Jednakże jak wskazano powyżej wszystkie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie aby organ mógł wydać pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie, jak słusznie przyjął organ, nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze należy jeszcze raz podkreślić, że omyłki i błędy pracownika, któremu zlecono wysyłkę odwołania obciążają skarżącego. Błąd co do adresu organu niewątpliwie wynikał z braku należytej dokładności i staranności, gdyż zarówno w piśmie z dnia [...] października 2015r. (karta 15) kierowanym do skarżącego, jak i w decyzji z dnia [...] października 2015r. [...] WITD wskazany był aktualny i prawidłowy adres organu: [...], ul. [...]. Tym samym skarżący był w sposób prawidłowy poinformowany o adresie. A zatem wysłanie odwołania na nieaktualny adres organu nie może być uznane za działanie, za które nie ponosi on winy. Trzeba również w tym miejscu wskazać, że konstytucyjne prawo do sądu nie może usprawiedliwiać braku staranności procesowej. Za niezasadny Sąd uznał zarzut, że organ przed stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania, powinien był z urzędu sprawdzić, czy decyzja organu I instancji nie narusza powagi rzeczy osądzonej. Fakt, że uprzednie orzeczenia Generalnego Inspektora Transportu Drogowego i [...] WITD zostały uchylone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 12 lutego 2015r. sygn. VI SA/Wa 1839/14, nie powoduje, że mamy do czynienia z res iudicata (powaga rzeczy osądzonej). Należy bowiem wyjaśnić, ze sprawa po uchyleniu przez sąd decyzji administracyjnych wraca do organu właściwego celem jej ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wskazań sądu zawartych w wyroku. Wyrok sądu uchylający decyzję powoduje jej usunięcie z obrotu prawnego. Tym samym organ wydając po takim wyroku orzeczenie w sprawie nie dopuszcza się wydania ponownego orzeczenia w sprawie, która już innym orzeczeniem była rozpoznana. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ odwoławczy zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. odmówił P. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z tego też względu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę uznając ja za niezasadną.