VI SA/Wa 5866/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz B. O. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi B. O. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak [...] wydana w przedmiocie kary pieniężnej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 1 września 2021 r. o godz. 8:50 w miejscowości L. na ulicy [...], został zatrzymany do kontroli zestaw pojazdów składający się z pojazdu marki [...] o nur rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował T. S. Pojazdem tym wykonywano krajowy transport drogowy pieczywa z miejscowości M., gdzie pojazd został załadowany, do N. Przewóz realizowany był na rzecz przedsiębiorstwa W. B. O. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie stwierdzonych naruszeń, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "Wojewódzki Inspektor") decyzją nr [...] z dnia [...] października 2021 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Decyzja ta została uchylona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2022 r. w całości i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po raz wtóry rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor, na podstawie art. 104, art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), dalej "u.t.d." oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] września 2021 r., nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Kara ta została nałożona na Stronę za: 1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - łączna kara wynosi 500 zł, 2) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, z tytułu którego łączna kara wynosi 500 zł, 3) niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy mające wpływ na rejestrację odpowiednich danych - z tytułu którego łączna kara wynosi 3000 zł, 4) niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - z tytułu którego łączna kara wynosi 1 350 zł, 5) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - z tytułu którego łączna kara wynosi 1 450 zł, 6) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej - z tytułu którego łączna kara wynosi 7 700 zł, 7) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone - z tytułu którego łączna kara wynosi 3 450 zł, 8) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin - z tytułu którego łączna kara wynosi 1 200 zł, 9) skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - z tytułu którego łączna kara wynosi 1 750 zł, 10) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego - z tytułu którego łączna kara wynosi 1 050 zł, 11) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - z tytułu którego łączna kara wynosi 2 000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Strona. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "Główny Inspektor"), na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 180, ze zm.) oraz Ip. 1.12, Ip. 5.1.3, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, Ip. 5.5,3, Ip. 5.6.3, Ip. 5.7.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.3. Ip. 6.3.5, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których o transporcie drogowym - za każdy dokument; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godziny; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut; niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych; niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Powyższe stwierdzono w dniu 1 września 2021 r. podczas kontroli drogowej w L., gdzie zatrzymano do kontroli zestaw pojazdów składający się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd prowadził T. S, wykonując krajowy transport drogowy rzeczy tj. pieczywa, na trasie M. (po załadunku) - N. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia 1 września 2021 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor wskazał na podstawy prawne dotyczące stwierdzonych naruszeń, a następnie odnosząc się do podniesionych przez Stronę zarzutów wskazał, że oświadczenie strony informujące o tym, że to nie ona była przewoźnikiem w dniu 31 sierpnia/1 września 2021 r. pozostaje nieuprawnione. Zdaniem organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż kontrolowany przewóz z dnia 1 września 2021 r. realizowany był przez W. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skargę na powyższą decyzję wniosła Skarżąca, domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji, Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy z Ip. 1.12, Ip. 6.3.17, Ip. 6.3.5, Ip. 6.3.8, lp. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, Ip. 5.1.1, Ip. 5.1.2, Ip. 5.1.3, Ip. 5.5.1, Ip. 5.5.2, Ip. 5.6.1, Ip. 5.6.2, Ip. 5.6.3, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została zbadana wadliwie, a odmowa zastosowania art. 92b i 92c tej ustawy zawiera wątpliwe i niewystarczające przesłanki, 2) zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez to, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie obowiązków przedsiębiorcy i wydał decyzję bez prawidłowej oceny wyjaśnień stron; 3) art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie przedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia; 4) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że to przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 1.12, Ip. 6.3.17, Ip. 6.3.5, Ip. 6.3.8, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, Ip. 5.1.1, Ip. 5.1.2, Ip. 5.1.3, Ip. 5.5.1, Ip. 5.5.2, Ip. 5.6.1, Ip. 5.6.2, Ip. 5.6.3, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., 5) przepisów ustawy o transporcie drogowym a w szczególności art. 92c i art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 poprzez ustalenie błędnej odpowiedzialności za naruszenia, na które skarżący jako przedsiębiorca nie miał wpływu; 6) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek w szczególności z pominięciem możliwego zastosowania art. 92b i 92c u.t.d.; 7) art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. wydanie decyzji naruszającej wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadę działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażoną w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; 8) zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisu art. 9 k.p.a. poprzez to, że organ nie poinformował strony postępowania o zakończeniu zbierania materiału dowodowego przed wydaniem decyzji administracyjnej oraz nie dał w związku z tym możliwości co do wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego, 9) art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi Strona na swoja obronę podniosła m.in., że podczas kontroli w dniu 1 września 2021 r. przewoźnikiem była inna firma. Wskazała także, że nie podpisała umowy na najem samochodu, którym dokonywano przewozu. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie przez organ, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zaś uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W postępowaniu prowadzonym przed organ administracji publicznej obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 k.p.a. "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.". W sprawie przedmiotem kontroli Sądu na skutek skargi Skarżącej jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładająca na B. O. karę pieniężną za szereg naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej w dniu 1 września 2021 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a u.t.d., z którego wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 zł za każde naruszenie. Poszczególne kary zostały nałożone na Stronę w związku ze stwierdzonymi naruszeniami z zakresu naruszenia ogólnych zasad i warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i przewozów na potrzeby własne - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym (l.p. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.), naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców – lp. 5.1.3, 5.2.2, 5.5.3, 5.6.3, 5.7.3, 5.11.1. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., naruszenia przepisów o stosowaniu tachografów – lp. 6.3.5., 6.3.8., 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., oraz w zakresie naruszenia przepisów o zdatności pojazdów technicznej pojazdów – lp. 9.1 załącznika nr 3 do u t.d. W ocenie Sądu, w sprawie nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że podmiotem odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenia jest Skarżąca. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 1 września 2021 r. ustalono, że pojazdem zatrzymanym do kontroli marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierował T. S. W treści załącznika nr 1 do protokołu kontroli wynika, że rzeczony przejazd był wykonywany na rzecz B. O., a okoliczność ta została ustalona w oparciu o wyjaśnienia kierowcy oraz okazane do kontroli dokumenty. Zarówno z wyjaśnień kierowcy jak i dokumentów o których mowa w protokole, a z których wynikałoby, że przedmiotowy przejazd był wykonywany na rzecz Skarżącej, w aktach sprawy brak. W związku z powyższym organ podjął czynności wyjaśniające celem ustalenia na czyją rzecz przejazd ten był wykonywany. Z akt wynika, że ustalając osobę przewoźnika, organ zwrócił się do przedsiębiorstwa I. będącego nadawcą towaru, o wskazanie firmy transportowej realizującej przedmiotowy przejazd. Spółka ta wskazała na przedsiębiorcę R. W. (pismo k. 116), który z kolei wskazał na Stronę jako przewoźnika (pismo z 21.12.2022 r. k. 128). R. W. dodał także, że T. S. nie był przez niego zatrudniony, a "był kierowcą firmy W.". Jak ustalono właścicielem pojazdu o nr rej. [...] wraz z naczepą nr rej. [...], którymi wykonywano przejazd, był M. G., prowadzący działalność pod nazwą Usługi Transportowe M. G. M. G. w piśmie z dnia 8 lutego 2022 r. (k. 155) wyjaśnił, że ww. samochód ciężarowy wraz z naczepą został wynajęty w okresie od 16 sierpnia 2021 r. do 7 września 2021 r. przez Skarżącą. Do pisma tego M. G załączył kopię pozwu o zapłatę, z którego wynika, że przedmiotem najmu był pojazd marki [...] nr rej. [...]. W aktach sprawy znajdują się także kopie umów najmu dotyczące pojazdu marki [...] (k. 163) oraz marki [...] (k. 162). Umowy te zostały podpisane jedynie przez M. G. Z ich treści wynika, że najem pojazdu rozpoczyna się od dnia protokolarnego wydania samochodu i trwa do dnia określonego w punkcie 1 § 7 umowy tj. do dnia 7 września 2021 r. W aktach sprawy protokołu wydania pojazdów brak. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem, że w dniu 1 września 2021 r. była przewoźnikiem, wskazując że znajduje się w sporze z M. G. co do najmu przedmiotowych pojazdu. Podniosła, że nie podpisywała umów najmu pojazdów, a wystawione przez M. G. faktury dotyczą usługi transportowej a nie najmu pojazdów. Na dowód powyższego Strona załączyła faktury z dnia 6 września 2021 r. oraz z dnia 30 sierpnia 2021 r. (k. 229-230), z których wynika że zostały one wystawione za "usługę transportową" oraz postanowienie sądu powszechnego z którego wynika umorzenie postępowania w związku ze skutecznym wniesieniem sprzeciwu od nakazu zapłaty, skierowanym przeciwko Skarżącej. Również i w skardze Strona przeczy ustaleniom organu jakoby w dniu kontroli była przewoźnikiem. W ocenie Sądu, jak już wyżej wskazano, z akt sprawy nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że to Skarżąca w dacie kontroli była odpowiedzialna za przedmiotowy przejazd. Zgromadzone przez organ dowody w postaci przytoczonych wyżej dokumentów nie wskazują na powyższe. W szczególności kopie dokumentów przedłożone przez M. G. nie dowodzą powyższego. Z jednej Strony bowiem M. G. wskazuje na okoliczność najmu przez Stronę przedmiotowych pojazdów, a z drugiej – wystawione przez niego faktury dotyczą "usługi transportowej". Czym innym jest jednak najem pojazdów, a czym innym wykonanie na czyjąś rzecz usługi transportowej. Nadto, z treści decyzji wynika, że na Stronę zostały nałożone kary pieniężne za szereg naruszeń stwierdzonych, m.in. w dniach: 13-14 sierpnia 2021 r., 19-20 sierpnia 2021 r. (przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin - lp. 5.1.3), 9 sierpnia 2021 r. (przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin - naruszenie lp. 5.2.2.), 11 i 30 sierpnia 2021 r. (naruszenie lp. 5.2.3), 25 sierpnia 2021 r. (naruszenie lp. 5.2.3.), skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego (lp. 5.3.3.) - 13-14 sierpnia 2021 r., niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 17-18 sierpnia 2021 r., skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej (lp. 5.7.) – 9, 11, 16, 19, 25, 30 sierpnia 2021 r. – naruszenie określone w lp. 5.7.3., w dniach 24, 25, 31 sierpnia 2021 r. – naruszenie wskazane w lp. 5.11.1, w dniach 17, 20 sierpnia 2021 r. – naruszenie określone w lp. 5.11.3, 31 sierpnia 2021 r. – naruszenie w lp. 6.3.5 (niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych), od 4 do 30 sierpnia 2021 r., 14-16, 21-24, 26-27 i 27-30 sierpnia 2021 r. – naruszenie z lp. 6.3.8. Z akt sprawy nie wynika jednak, by kierowca T. S. we ww. okresach wykonywał pracę na rzecz Skarżącej. W treści decyzji organ nie wskazał na jakiej podstawie ustalił, że w dniach stwierdzonych naruszeń, to Skarżąca była odpowiedzialna za stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Okoliczność ta nie wynika ani z protokołu kontroli, ani z żadnego innego dowodu zgromadzonego w sprawie. Na uwzględnienie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". W sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że po wpłynięciu odwołania organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy m.in. o dokumenty obejmujące wykresy tygodniowe dotyczące okresów od 2 sierpnia do 5 września 2021 r., oraz Raport danych tachografu. Są to istotne dowody w sprawie, bo ich analiza dostarczyła organowi podstaw do wymierzenia Stronie szeregu kar pieniężnych. W tej sytuacji organ winien zawiadomić Stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Brak powyższego stanowi o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie zostało ustalone by to Skarżąca odpowiadała za wszystkie stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Zwrócić należy uwagę, że przedmiotową decyzją została nałożona na jej adresata sankcja w postaci wielu kar pieniężnych. W tej sytuacji ustalenie podmiotu odpowiedzianego za stwierdzone naruszenia nie powinno budzić wątpliwości. W sprawie takie ustalenia nie zostały poczynione, co wykazano wyżej, zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art 10 § 1 k.p.a., Sąd uchylił decyzję zaskarżoną. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy winien uzupełnić materiał dowodowy, by w sposób niebudzący wątpliwości wynikała odpowiedzialność Skarżącej za stwierdzone naruszenia, a przed wydaniem decyzji uczynić zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a. i umożliwić Stronie czynny udział w postępowaniu. Z powyższych przyczyn, Sąd uchylił decyzję zaskarżoną orzekając jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 400 zł.