VI SA/Wa 594/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu [...] lutego 2010 r. E. K. (dalej skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca wniosła o przyspieszenie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż nie jest w stanie jednorazowo wpłacić kwoty 11000 zł tytułem nałożonej kary, a wszczęcie egzekucji spowoduje nieodwracalne skutki prawne w postaci utraty możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżąca w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że w przypadku jej wykonania będzie konieczna egzekucja z majątku służącego prowadzeniu działalności gospodarczej. Powyższe spowoduje zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i utratę płynności finansowej. Zdaniem Sądu, skarżąca uprawdopodobniła, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą karę pieniężną w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej Sąd wziął również pod uwagę wysokość kary nałożonej zaskarżoną decyzją, która wynosi 11000 zł. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego mogłoby doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącej, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. Konieczność sprzedaży samochodu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, w ocenie Sądu daje podstawę do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie takich skutków, które w przyszłości będą trudno odwracalne, bowiem mogą polegać na ograniczeniu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej lub zaprzestanie jej prowadzenia. Skarżąca uprawdopodobniła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.