VI SA/Wa 5964/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] września 2023 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. b), h), v) i l), art. 7a, art. 8, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7, art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201), Ip. 1.5, Ip. 4.7, Ip. 4.8, Ip. 5.11, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17, Ip. 6.3.18 i Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, ust. 3, art. 34 ust. 6, ust. 7 i art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L.2014.60.1), art. 7 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.2006.102.1), art. 24 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U z 2020 r., poz. 797), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania C. D. (Skarżący), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] i nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: 1. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę (lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 2. wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach (lp. 4.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 3. wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach (lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 4. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 5. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 6. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 7. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd (lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), 8. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd (lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w związku z kontrolą drogową samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...], przeprowadzoną w Warszawie przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w dniu [...] października 2021 r. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierowca R. W. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu Skarżącego. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej Skarżącemu. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z [...] sierpnia 2022 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12000 zł. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie zasady przekonywania, przyjęcie, że zawinione postępowanie kierowcy nie może stanowić przesłanki zwalniającej stronę od odpowiedzialności. Zdaniem Skarżącego, ustanowienie zarządcy transportu powoduje, że Skarżący nie powinien ponosić odpowiedzialności za naruszenia kierowcy związane z organizacją pracy. Stwierdził, że zapewnił prawidłową organizację pracy kierowcy, którego przeszkolił z przepisów regulujących transport drogowy. Zawnioskował o przesłuchanie jego oraz kierowcy na okoliczność, że Organ nie posiadał wiedzy dotyczącej działania kierowcy, sposobu pomiaru i odczytu z tachografu. W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i stwierdził, że Organ I instancji zebrał kompleksowo materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił, co do stwierdzonych naruszeń, określonych w lp. 1.5, Ip. 4.7, Ip. 4.8, Ip. 5.11, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17 i Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nieprawidłowo zaś nałożył na Skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stan opony zamontowanej w kontrolowanym pojeździe nie wypełniał bowiem znamion usterki niebezpiecznej, określonej w pozycji 5.2.3 załącznika 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141). Dlatego Organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 2.000 zł nałożoną na Skarżącego za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Suma kar pieniężnych za naruszenia ujawnione w związku z kontrolą drogową opisaną w ww. protokole kontroli wyniosła 24.300 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 12.000 zł. Organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie w zakresie naruszeń określonych w lp. 5.17 i lp. 5.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż kontrola kierowcy zatrudnionego na podstawie umowy należy do kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy. W konkluzji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził bowiem dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli, dokumentacją fotograficzną, danymi cyfrowymi pobranymi z tachografu i karty kierowcy oraz pismem od organu wydającego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Organ I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się w toku czynności kontrolnych oraz w trakcie prowadzonego postępowania, zgłaszania dowodów, składania wyjaśnień, z których to uprawnień skorzystał. Skarżący nie dostarczył natomiast dowodów zwalniających go od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie. Organ I instancji wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że przepis art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. Skarżący chcąc wykazać, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, winien wskazać na konkretne okoliczności, wsparte dowodami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł także o przeprowadzenie dowodów z: - przesłuchania w charakterze świadka Skarżącego i kierującego kontrolowanym pojazdem, na okoliczność, że Organ nie zbadał i nie posiadał wiedzy dotyczącej działania kierowcy, sposobu pomiaru i odczytu z tachografu; - dokumentu w postaci załączonego odczytu z tachografu na okoliczność błędnego i niewłaściwego odczytu informacji przez kontrolujących. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wyrażającej się zwłaszcza w niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, naruszającą zasadę swobodnej oceny dowodów, polegającą na przyjęciu, że dane informacyjne pochodzące z tachografu stanowią wystarczającą podstawę do wydania skarżonego rozstrzygnięcia nie biorąc pod uwagę wadliwości urządzenia i że kierowca może poruszać się do tygodnia licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania z uszkodzonym tachografem, w przypadku gdy jego sprowadzenie do bazy przedsiębiorstwa nie było w tym czasie możliwe; 2) art. 6, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w zakresie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, posłużenie się zdjęciem, a tym samym brak przeprowadzenia w tym zakresie oględzin na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. oraz uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia w całości postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; 4) art. 139 k.p.a. w zw. z błędną kwalifikacją i zawyżeniem kar za naruszenie Ip. 6.3.8, Ip. 5.11.1 i Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i jednocześnie przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 i Ip. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez jego błędne zastosowanie, skutkujące nałożeniem kar w wysokości łącznej 26 300 zł, które to zostały ograniczone do kwoty 12 000 zł na podstawie art. 92a pkt 2) przy stanie faktycznym niewypełniającym dyspozycji tego przepisu; 6) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wyrażające się w nietrafnym przyjęciu, iż nawet zawinione działania kierowców nie mogą być rozpatrywane w kategoriach przesłanki zwalniającej stronę z odpowiedzialności, o której mowa w tym przepisie w sytuacji, gdy z jego brzmienia wynika, iż nie ma zamkniętego katalogu sytuacji wyłączających odpowiedzialność przewoźnika, oraz bez zbadania, czy konkretne okoliczności sprawy i dowody wskazują, że kierowcy nie mieli możliwości odbierać prawidłowo przerw w jeździe, a podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia; 7) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, a także przez orzekanie na podstawie domyślnych faktów bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzje na podstawie powołanego kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Organ wyjaśnił motywy wydanej decyzji, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2022 r. i nakładająca na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie (...). Zgodnie z treścią art. 92a ust. 3 powołanej ustawy suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. W powołanych przepisach wyrażono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara za to naruszenie jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w powołanym przepisie, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 tej ustawy). Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Z kolei w myśl art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 tej ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z tej ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika nr 3 do tej ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, stan faktyczny ustalony przez organy administracji w zakresie stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń określonych w lp. 1.5, Ip. 4.7, Ip. 4.8, Ip. 5.11, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17 i Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie budzi wątpliwości. Znajduje on potwierdzenie w protokole kontroli, dokumentacji fotograficznej, danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy oraz piśmie z 17 lutego 2022 r. organu wydającego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Dowody te zostały w sposób prawidłowy ocenione, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący wykonywał bowiem kontrolowany przewóz odpadów, w trakcie którego, pojazd nie był wyposażony w tablicę informacyjną o przewozie odpadów i bez dokumentów wymaganych przy przewozie odpadów. Kierujący kontrolowanym pojazdem dopuścił się naruszenia czasu pracy w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz nie wprowadzał manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności kierowcy, gdy karta nie była załogowana i symboli kraju rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Skarżący nie sczytywał danych z tachografu i karty kierowcy w ustawowym terminie i nie zgłosił kontrolowanego pojazdu, którym wykonywał przewozy do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli potwierdzają więc zaistnienie naruszeń określonych w lp. 1.5, Ip. 4.7, Ip. 4.8, Ip. 5.11, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17 i Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara pieniężna za te naruszenia została więc wymierzona Skarżącemu prawidłowo. Zarzuty skargi, podejmujące próbę podważenia tych ustaleń wymienione w pkt 1-3, 5 i 7 petitum skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Zarzut z pkt 4 petitum skargi naruszenia przez Organ odwoławczy art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius) Sąd uznał również za niezasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, że kara za stwierdzone naruszenia, określone w lp. 6.3.8 i lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wbrew twierdzeniom skargi, nie zastała zawyżona przez Organ odwoławczy. Prawidłowo także Organ odwoławczy uchylił decyzję Organu I instancji, skoro stwierdził, że nie było podstaw do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż stan opony zamontowanej w kontrolowanym pojeździe nie wypełniał znamion usterki niebezpiecznej. Suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone w związku z kontrolą drogową opisaną w ww. protokole kontroli wyniosła 24.300 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym została prawidłowo przez Organ ograniczona do kwoty 12.000 zł. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Z materiału dowodowego nie wynika, by Skarżący przedłożył dowody mogące wskazywać, że na powstałe naruszenia nie miał wpływu, bądź nastąpiły one w skutek zdarzeń, czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Stanowiące podstawę wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, mogą stanowić wyłącznie sytuacje powstałe w warunkach od niego niezależnych. Konieczne jest przy tym udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, co w rozpoznawanej sprawie – jak trafnie stwierdził Organ – nie miało miejsca. Reasumując, Organ nie naruszył również innych przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgromadził bowiem w sprawie dowody konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia i prawidłowo je ocenił. Istotne okoliczności wykazujące spełnienie przesłanek z ustawy o transporcie drogowym i załącznika do tej ustawy zostały w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzone dowodami zgromadzonymi w sprawie. Nie było więc celowe dalsze prowadzenie postępowania dowodowego przez organ w zakresie wnioskowanym przez Skarżącego w odwołaniu i powtórzonym w skardze, a dotyczącym wykazania, że to kierowca odpowiada za stwierdzone naruszenie. Należy przy tym podkreślić, że wyższy standard "staranności" wymagany od przedsiębiorcy - podmiotu wykonującego przejazd powoduje, że odpowiada on nie tylko za własne działania, ale także za działania kierujących pojazdami, których zatrudnia. Sąd wyjaśnia ponadto, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodu z przesłuchania świadka. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.