VI SA/Wa 599/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska–Przewłoka Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2007 r. sprawy ze skargi H.D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na H. D., zwanego dalej skarżącym, karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków wyposażenia kierowców w odpowiednie dokumenty. Powyższe okoliczności ustalono podczas kontroli pojazdu marki Mercedes nr rej. [...] w dniu [...] lutego 2006 r. w G. na postoju taksówek przed dworcem PKP. Skarżący nie okazał do kontroli ważnego oświadczenia potwierdzającego spełnienie wymagań zgodnie z ustawą. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 87 ust. 1, , ust. 1 a, ust. 1 b , ust 2-4, art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204, poz. 2088 ze zm.) cytowana dalej jako t.d. oraz lp. 1.7 załącznika do t.d. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 39 f ustawy o t.d. przepisy art. 39a do 38f tej ustawy stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy. Natomiast w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją kierowcy ( Dz. U. Nr 230 z 2003 r. poz. 2303 ) przedsiębiorca osobiście wykonujący transport drogowy wystawia oświadczenie potwierdzające spełnienie przez siebie wymagań określonych ustawą, według wzoru umieszczonego w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia. W odwołaniu strona nie zaprzeczyła ustaleniom dokonanym przez organ I instancji. Natomiast skarżący ponosił, że w protokole kontroli stwierdzono brak zaświadczenia zaś karę nałożono w decyzji za brak oświadczenia czyli za "dokument nieokreślony w protokole". Według strony są ta dwa różne dokumenty. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, iż w dniu 22 lutego 2006 r. złożył w sekretariacie Inspektora ksero oświadczenia poświadczającego spełnienie wymogów ustawowych. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 39e ust. 1 pkt 6, art. 87 ust. 1 a ,ust. 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.7 załącznika do ustawy o utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że bezsporną w sprawie była okoliczność, iż w chwili kontroli kierowca nie posiadał stosownego oświadczenia, a zatem działanie organu I instancji należy uznać za prawidłowe. Bez znaczenia dla nałożenia kary pieniężnej pozostają natomiast argumenty strony, iż na przemian używa się określeń " zaświadczenie" i "oświadczenie". Zaświadczenie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego, zaś oświadczenie jest przeznaczone dla przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy. W przedmiotowej sprawie zachodzą zatem przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa. Ponadto organ wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. W skardze do Sądu skarżący podtrzymał swoje argumenty opisane w odwołaniu. Zdaniem skarżącego w jego przypadku brak zaświadczenia nie stanowi naruszenia wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym. W tej sytuacji zdaniem strony, skoro nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa zatem nałożenie kary pieniężnej było niezasadne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, iż mylne określenie w protokole kontroli co do stwierdzonego braku "zaświadczenia" zamiast "oświadczenia" może stanowić podstawę do anulowania odpowiedzialności skarżącego jako przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. Trafnie zatem oba organy uznały, iż skarżący jako przedsiębiorca osobiście wykonujący transport drogowy ponosi odpowiedzialność prawnoadministracyjną za stwierdzone naruszenia. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zatem akcentowana przez skarżącego kwestia użycia w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2006 r. sformułowania "zaświadczenie" zamiast "oświadczenie". Ostatecznie skarżący nie kwestionował ustaleń zawartych w tym protokole. iż w czasie kontroli nie przedstawił wymaganego dokumentu, choć powinien go okazać, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie wymaga podkreślenia okoliczność, że w decyzji organu I instancji kara pieniężna w kwocie 500 zł została nałożona za brak "oświadczenia" i organ wskazał prawidłową podstawę prawną stwierdzonego uchybienia. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym. Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.