VI SA/Wa 600/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego W. J. kwotę 2 217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej UP RP, organ) zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej także spółka, wnioskodawca) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. umarzającą postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na słowny znak towarowy START o nr [...] udzielonego na rzecz W. J. (dalej skarżący, uprawniony), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 poz. 267; dalej "Kpa.") oraz w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410; dalej "p.w.p.") oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. i stwierdził z dniem [...] sierpnia 2011 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na ww. znak towarowy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] marca 2012 r. do UP RP wpłynął wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] (aktualnie: [...] S.A. z siedzibą w [...]) o stwierdzenie wygaśnięcia z powodu nieużywania prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...] udzielonego na rzecz skarżącego. Powyższy znak przeznaczony jest do oznaczania usług hotelarskich i gastronomicznych ujętych w klasie 43. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 2 i ust. 6 p.w.p. Stwierdził, że uprawniony nie używa spornego znaku w sposób rzeczywisty dla ww. usług objętych rejestracją. Interes prawny w niniejszej sprawie wnioskodawca wywiódł z faktu, że zarejestrowany znak stanowi przeszkodę na drodze do uzyskania prawa ochronnego na zgłoszony przez spółkę słowno-graficzny znak towarowy "START hotel" o nr [...], który jest przeznaczony do sygnowania następujących usług ujętych w klasie 43: usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, tymczasowe zakwaterowanie. Na dowód powyższego wnioskodawca podał, że w dniu [...] czerwca 2007 r. organ wydał decyzję odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na powyższy znak towarowy. Wnioskodawca wskazał również, że uprawniony niedługo po uzyskaniu prawa ochronnego na sporny znak złożył mu propozycję odkupienia tego znaku, co w ocenie wnioskodawcy jest jednoznaczne z brakiem zamiaru używania spornego znaku przez uprawnionego, a ponadto nosi znamiona złej wiary. Uprawniony pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowego prawa ochronnego. Uzasadniając swój wniosek wskazał między innymi, że spółka od ponad 8 lat posługuje się bezprawnie nazwą START dla usług hotelowych, mając świadomość, że wyłączne prawo do używania tej nazwy dla wspomnianych usług ma skarżący. Jednocześnie, jak podał uprawniony, pomimo decyzji organu z dnia [...] grudnia 2008 r., oddalającej sprzeciw spółki, cały czas prowadzi ona działania mające na celu zdyskredytowanie jego osoby przed osobami trzecimi, w celu uzyskania ochrony na znak "START hotel" o nr [...], zgłoszony do rejestracji po dacie zgłoszenia znaku przez uprawnionego. UP RP Departament Rejestrów decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 2 p.w.p. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy START o nr [...] z dniem [...] lutego 2013 r. z powodu rezygnacji uprawnionego z dalszej ochrony tego znaku. Na rozprawie przed UP RP w dniu [...] sierpnia 2013 r. uprawniony wniósł o umorzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa. z uwagi na to, że zrezygnował z przysługującej mu ochrony na sporny znak towarowy. Wskazał również na decyzję organu z dnia [...] czerwca 2013 r. Wnioskodawca również wniósł o umorzenie postępowania. Wobec powyższego UP RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., działając na podstawie 105 § 2 Kpa. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., umorzył postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na ww. znak towarowy, ponieważ uprawniony zrezygnował z przysługującej mu ochrony na ten znak, a zatem rozstrzygnięcie to czyni zadość żądaniom wnioskodawcy także i w niniejszym postępowaniu. Zdaniem organu, skoro przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie nie istnieje, to powstały przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa., mającego zastosowanie w postępowaniu spornym z mocy art. 256 ust. 1 p.w.p. Wnioskodawca pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której umorzono postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START. Wniósł również o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie spornego prawa ochronnego z dniem [...] sierpnia 2011 r. z powodu jego nieużywania. Uprawniony, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., wniósł o oddalenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z powodu uchybienia terminowi do jego złożenia na podstawie art. 134 Kpa. oraz alternatywnie wniósł o utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania. Podniósł, że zgodnie z art. 244 ust. 4 p.w.p. termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wynosi dwa miesiące od dnia doręczenia stronie decyzji. Wyjaśnił, że decyzja o umorzeniu niniejszego postępowania została doręczona wnioskodawcy w dniu [...] października 2013 r. Uprawniony stwierdził, że wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu [...] stycznia 2014 r., czyli po upływie terminu wskazanego w art. 244 ust. 4 p.w.p. Na rozprawie przed organem w dniu [...] września 2014 r. wnioskodawca wycofał wniosek o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie złożony na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2013 r., wnosząc o uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania, wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie spornego prawa ochronnego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdził, że pomimo wydania przez Urząd Patentowy RP Departament Rejestrów decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdzającej wygaśnięcie spornego prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...] z dniem [...] lutego 2013 r., znak ten nadal stanowi przeszkodę na drodze do uzyskania prawa ochronnego na zgłoszony przez wnioskodawcę znak towarowy "START hotel" o nr [...]. Zdaniem spółki, rezygnacja uprawnionego z dalszej ochrony spornego znaku "wskazuje ewidentnie na fikcyjność istnienia prawa ochronnego na ten znak towarowy bez zamiaru jego używania, przez co znak ten spełnia jedynie funkcję blokującą rynek". Wnioskodawca stwierdził, że uprawniony nie używał nigdy spornego znaku w sposób rzeczywisty. Z kolei uprawniony wniósł o oddalenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, że decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie została wydana prawidłowo i zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy. Uprawniony stwierdził, że wnioskodawca po zapoznaniu się na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2013 r. z treścią decyzji organu z dnia [...] czerwca 2013 r. wniósł o umorzenie postępowania, chociaż mógł wnieść o odroczenie rozprawy. Zdaniem uprawnionego oznacza to, że wnioskodawca wnosząc o umorzenie postępowania w dniu [...] sierpnia 2013 r. był świadom wszystkich istotnych faktów w sprawie oraz ich nie kwestionował, a we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazał, iż nastąpiły okoliczności uzasadniające zmianę jego stanowiska. W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji UP RP uznał, że wniosek wnioskodawcy o ponowne rozpatrzenie sprawy jest uzasadniony. W ocenie organu, uznanie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. spornego prawa za wygasłe z dniem [...] lutego 2013 r. z powodu rezygnacji uprawnionego, która to okoliczność była jedynym powodem umorzenia postępowania w tej sprawie, nie uzasadniało umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 Kpa. Zgodnie z powyższym przepisem organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W konsekwencji organ stwierdził, że art. 105 § 2 Kpa. przewiduje możliwość umorzenia postępowania jedynie na wniosek strony, zaś wniosek o umorzenie niniejszego postępowania został wycofany przez wnioskodawcę na rozprawie w dniu [...] września 2014 r. Niezależnie od powyższego UP RP stwierdził, że na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. sporne prawo ochronne utraciło swoją moc dopiero z dniem [...] lutego 2013 r., natomiast wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wpłynął w dniu [...] marca 2012 r., przy czym we wniosku tym, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnioskodawca domagał się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z datą znacznie wcześniejszą niż [...] lutego 2013 r. W tych okolicznościach, jak podał organ, nie można stwierdzić, że uznanie spornego prawa za wygasłe z dniem [...] lutego 2013 r. powoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania, powyższe prawo pozostawało bowiem w mocy zarówno w dacie złożenia przedmiotowego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, jak i w dacie, z którą wnioskodawca domagał się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Jak podał UP RP, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wykluczają możliwości wycofania przez stronę wniosku o umorzenie postępowania ani nie ograniczają prawa strony składającej taki wniosek w zakresie zaskarżania decyzji uwzględniającej jego żądanie. Złożenie wniosku o umorzenie postępowania jest czynnością procesową o charakterze fakultatywnym. Uprawnienie do jej dokonania wynika z treści art. 105 § 2 Kpa., a więc skoro przepis ten uprawnia do dokonania określonej czynności, tym samym daje również umocowanie do jej cofnięcia. Zatem prawo do żądania umorzenia postępowania pociąga za sobą uprawnienie do jego odwołania. Jak wyjaśnił UP RP, w niniejszej sprawie wnioskodawca wycofał wniosek o umorzenie postępowania przed uprawomocnieniem się decyzji, jak również wskazał przyczynę cofnięcia tego wniosku, a mianowicie, że pomimo stwierdzenia przez UP RP Departament Rejestrów wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy START o nr [...] z dniem [...] lutego 2013 r., prawo to nadal stanowi przeszkodę dla udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "START hotel" o nr [...], który został zgłoszony przez niego w dniu [...] lutego 2004 r. Tymczasem zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wnioskodawca może żądać stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa z datą wcześniejszą, czyli z dniem [...] sierpnia 2011 r. W tym dniu bowiem upłynął wskazany w powyższym przepisie termin, w którym uprawniony miał obowiązek rozpoczęcia używania spornego znaku towarowego. Zatem, jak podał organ, w niniejszej sprawie doszło do umorzenia postępowania pomimo tego, że sporne prawo ochronne nadal stanowi przeszkodę na drodze do rejestracji znaku wnioskodawcy. Wobec powyższego organ stwierdził, że wniosek wnioskodawcy o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia niniejszego postępowania jest uzasadniony i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Ponadto organ wskazał, że rozpatrując następnie wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...], miał na uwadze, że wnioskodawca wystąpił z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa z powodu jego nieużywania na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 2 oraz art. 169 ust. 6 p.w.p. W myśl art. 169 ust. 2 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może zostać uznane za wygasłe na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Organ wyjaśnił, że pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie – Prawo własności przemysłowej, jednak jest ono tożsame z interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. UP RP podał, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Stwierdził, że wnioskodawca ma interes prawny oparty na ww. przepisach o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca wykazał bowiem, że prawo ochronne na ten znak stanowi przeszkodę w udzieleniu ochrony na słowno-graficzny znak towarowy "START hotel" zgłoszony przez niego w Urzędzie Patentowym RP pod numerem [...]. W konsekwencji, jak podał organ, sporne prawo ochronne blokuje wnioskodawcy możliwość zarejestrowania i posługiwania się powyższym znakiem oraz stanowi barierę uniemożliwiającą wnioskodawcy wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach wolności, swobody, równości i konkurencyjności gwarantowanych w ww. przepisach prawa. Jak wskazał UP RP, art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowi, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa w sytuacji nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba, że istnieją ważne powody jego nieużywania. W myśl tego przepisu termin, w którym rozpoczyna się ten pięcioletni okres, zaczyna biec po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. W niniejszej sprawie wydanie decyzji nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2006 r., wobec czego UP RP wziął pod uwagę okres od [...] sierpnia 2006 do [...] sierpnia 2011 r. UP RP uznał, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowy znak był używany w analizowanym okresie na rynku do oznaczania towarów objętych ochroną. Uprawniony nie przedstawił bowiem jakichkolwiek dowodów na używanie tego znaku w analizowanym okresie ani nie wskazał przyczyn usprawiedliwiających jego nieużywanie. W związku z powyższym organ uznał za zasadny wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...] z dniem [...] sierpnia 2011 r. z powodu jego nieużywania. W skardze na powyższą decyzję UP RP z dnia [...] września 2014 r. skarżący postawił następujące zarzuty, a mianowicie: I. naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 Kpa., poprzez podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz brak wyczerpującego przeanalizowania całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez UP RP, że: - uczestnik miał interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START [...], - podstawą prawną uchylenia decyzji był art. 105 § 2 Kpa., a nie 105 § 1 Kpa., - zostały spełnione przesłanki skutecznego odwołania przez uczestnika wniosku o umorzenie postępowania, złożonego na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2013 r.; 2. art. 255 ust. 4 p.w.p., poprzez przekroczenie granic wniosku uczestnika o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak START [...], co doprowadziło do wydania decyzji w zakresie nie objętym tym wnioskiem; 3. art. 105 § 1 Kpa., poprzez jego niezastosowanie, pomimo że decyzja z dnia 22 sierpnia 2013 r. została wydana na jego podstawie; 4. art. 105 § 2 Kpa., poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem nie był on podstawą wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., a w konsekwencji błędne uznanie, iż zaistniały podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START [...]; 5. art. 105 § 2 Kpa., poprzez jego błędną wykładnię, co wyrażało się w przyjęciu, iż przepis ten stanowi wprost o dopuszczalności odwołania żądania umorzenia postępowania; II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 2 p.w.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że uczestnik ma interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START [...]. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji UP RP z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Zdaniem skarżącego, w następstwie całkowitego pominięcia okoliczności, że w dacie zgłoszenia znaku [...] obowiązywało prawo ochronne do znaku [...], organ dokonał niewłaściwego zastosowania art. 169 ust. 2 p.w.p. Urząd błędnie przyjął, że po stronie spółki istnieje interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy START [...] z dniem [...] sierpnia 2011 r. Nie ulega wątpliwości, jak podał skarżący, że interes prawny obejmuje również datę wygaśnięcia prawa, zatem uczestnik postępowania nie ma interesu prawnego w wygaszeniu tego prawa we wspomnianej dacie. Jest to data późniejsza od daty zgłoszenia spornego znaku, więc rejestracja [...], po wygaszeniu z datą [...] sierpnia 2011 r., nadal stanowi przeciwstawienie dla znaku [...]. Skarżący stanął na stanowisku, że spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazała na żadne wcześniej nieznane jej nadzwyczajne okoliczności, które nastąpiły po wydaniu decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., a które uzasadniałyby ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podniósł, że spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wycofała swojego wniosku o umorzenie, podważyła decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., powołując się jedynie na brak dostarczenia jej odpisu pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r. Dopiero na sugestię Przewodniczącej Kolegium Orzekającego, spółka oświadczyła, że wycofuje wniosek o umorzenie. W ocenie skarżącego, powyższa kwestia jest o tyle istotna, że – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – wspomniane oświadczenie spółki stało się podstawą uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Gdyby zaś spółka nie wycofała się z wniosku o umorzenie, organ byłby zobowiązany do odniesienia się do oczywiście bezzasadnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględniając jedynie jego treść. Wówczas, zdaniem skarżącego, organ uznałby, że na skutek okazania na rozprawie pełnomocnikowi uczestnika pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r., wniosek ten jest bezzasadny i w konsekwencji, utrzymałby w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skarżący, odnosząc się do sposobu sformułowania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak START o nr [...], stwierdził, że żądanie w nim zawarte jest niejednoznaczne. Podał, że nie wiadomo, jak należy odczytać jego fragment "z mocą od [...].02.2004 r.". Stwierdził, że może być to zrozumiane jako wskazanie mocy obowiązywania spornego znaku, ale także wskazanie z jaką datą znak ten miałby zostać wygaszony. W ocenie skarżącego, z powyższej niejasności wynika, że ww. wniosek został złożony wadliwie, gdyż nie zawiera de facto wskazania żądania uczestnika (wnioskodawcy), wobec czego już na etapie wstępnej oceny dopuszczalności wniosku organ winien co najmniej wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w ww. zakresie, co jednak nie miało miejsca. Skarżący przypomniał, że dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka wniosła o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego z datą [...] sierpnia 2011 r. Natomiast organ, wydając zaskarżoną decyzję, stwierdził z dniem [...] sierpnia 2011 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...]. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że organ orzekając o wygaśnięciu spornego prawa z datą prawidłową, a nie z datą wskazaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie tylko wyszedł poza zakres żądania wnioskodawcy, ale także wszedł w jego rolę. Skarżący stanął na stanowisku, że skoro wnioskodawca wnosił o wygaszenie spornego prawa z datą od [...] sierpnia 2011 r., a orzeczenie takie było niedopuszczalne, organ winien odmówić uwzględnienia wadliwego wniosku. Tymczasem UP RP samowolnie skorygował treść wniosku w sprawie, co w świetle art. 255 ust. 4 p.w.p. jest niedopuszczalne. Zdaniem skarżącego, organ naruszył komentowany przepis, co miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem dokonał oceny zasadności wniosku rzeczywiście złożonego w sprawie, a nie wniosku "poprawionego", wówczas odmówiłby stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. Jak podał skarżący, organ uznał, że w treści art. 102 § 2 Kpa. zapisane jest wprost uprawnienie do cofnięcia skutecznie złożonego wniosku o umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącego, w treści ww. przepisu brak jakiejkolwiek wzmianki o cofnięciu wniosku o umorzenie postępowania. Wynika z tego, że UP RP dokonał rażąco błędnej wykładni treści tego przepisu, a następnie – opierając się na niej – bezzasadnie uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie podlega uwzględnieniu. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Urząd Patentowy umorzył postępowanie w sprawie stwierdzając, że Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdził już wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy START o nr [...], udzielonego na rzecz W. J. (uprawnionego) zamieszkałego w [...] z dniem [...] lutego 2013 r. z powodu rezygnacji z przysługującej mu ochrony na sporny znak. Sam organ w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2013 r. jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 1 k.p.a. czyli bezprzedmiotowość postępowania. Natomiast w dalszej części uzasadnienia wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie czyni zadość żądaniom wnioskodawcy (uczestnika) także w niniejszym postępowaniu. Jako podstawę prawną decyzji z [...] sierpnia 2013 r. organ wskazał w komparycji art. 105 § 2 kpa, a w uzasadnieniu przepis art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w komparycji decyzji jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 105 § 2 k.p.a. tj. umorzenie na zgodny wniosek stron, w ocenie Sądu organ winien jednak wskazać art. 105 § 1 k.p.a., gdyż to bezprzedmiotowość postępowania ma pierwszeństwo przed przesłankami dotyczącymi zgodnego wniosku stron. Jednak błędne wskazanie w komparycji decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w wypadku istnienia takiej podstawy, nie stanowi powodu do uchylenia decyzji jeśli rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W decyzji, nie wskazując podstawy prawnej, Urząd Patentowy pouczył strony o prawie złożenia wniosku do Urzędu Patentowego (Departamentu Orzecznictwa) o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Podstawę prawną takiego pouczenia stanowił art. 256 ust. 3 p.w.p. ponieważ umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym tylko formalno-prawnym i dlatego służy na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podobne stanowisko wyraził NSA w Postanowieniu z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 213/16. W następstwie wspomnianego pouczenia, rozpoznając wniosek W. J. (uprawnionego) o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2014 r. Urząd Patentowy uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. uznając, że wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się wygaśnięcia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Urząd Patentowy w punkcie 2 wskazanej decyzji orzekł o wygaszeniu przedmiotowego znaku towarowego "START" [...] z dniem [...] sierpnia 2011 r. W tym miejscu należy przypomnieć, że jak wynika z akt sprawy w toku niniejszego postępowania w przedmiocie wygaśnięcia znaku towarowego "START" [...], zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. przez [...] S.A. z siedzibą w [...] Urząd Patentowy RP Departament Rejestrów decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. działając na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy "START" o numerze [...] z dniem [...] lutego 2013 r. z powodu rezygnacji uprawnionego z dalszej ochrony tego znaku. Z akt sprawy nie wynika aby niniejsza decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wprost przeciwnie na rozprawie w dniu [...] czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że decyzja ta ([...] czerwca 2013 r.) jest prawomocna, jednak nie posiadał na tą okoliczność żadnych dowodów. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 r. organ odniósł się co prawda do decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., którą to decyzją UP działając na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy "START" o numerze [...] z dnia [...] lutego 2013 r. z powodu rezygnacji uprawnionego z dalszej ochrony, jednak nie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie mogą współistnieć w obrocie prawnym dwie decyzje wygaszające to samo prawo jednak z inną datą. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że pomimo stwierdzenia przez Urząd Patentowy RP Departament Rejestrów wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy "START" o numerze [...] z dniem [...] lutego 2013 r. prawo to nadal stanowi przeszkodę dla udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "START hotel" o numerze [...], który został zgłoszony przez niego w dniu [...] lutego 2004 r. Tymczasem zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wnioskodawca może żądać stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa z datą wcześniejszą, czyli z dniem [...] sierpnia 2011 r. Powyższe stanowisko UP nie uzasadnia jednak w ocenie Sądu współistnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji o wygaszeniu tego samego prawa jednak w oparciu o inną podstawę prawną z inną datą. Sąd stoi na stanowisku, że prawo ochronne na znak towarowy może być wygaszone tylko raz i wygaszenie to czyni bezprzedmiotowym inne postępowanie w przedmiocie wygaszenia tego prawa. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano z akt sprawy nie wynika, czy pierwsza decyzja o wygaszeniu prawa z dnia [...] czerwca 2013 r. jest prawomocna i czy pozostaje w obrocie prawnym. W związku z powyższym orzekając w niniejszej sprawie Sąd nie zastosował art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ mając na uwadze powyższe rozważania wyjaśni kwestie związane z decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., a następnie podejmie stosowne rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.