VI SA/Wa 606/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi k.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K.K. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 oraz nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej" "u.t.d."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez K. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") utrzymująca w mocy decyzję GITD z [...] października 2015 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej. W przedmiotowej sprawie stwierdzono, że [...] czerwca 2015 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...]) znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka autostrady [...] zarejestrowało przejazd samochodu ciężarowego o numerze rej. [...] poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rej. [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Tego samego dnia o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr[...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr [...] zarejestrowało przejazd samochodu ciężarowego o numerze rej [...] poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rej. [...]. Przejazd również został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że samochód ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...] nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego w chwili powstania naruszenia była Strona. GITD wskazał, że odcinki dróg krajowych, po których poruszał się kontrolowany zespół pojazdów zostały wyszczególnione w pkt. 3 lit. a załącznika nr 1 oraz pkt. 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną ora wysokości stawek opłaty elektronicznej, tj. autostrada [...], na odcinku Z. (granic państwowa) - węzeł M. oraz drogą krajową nr [...], na odcinku O. (granica państwowa) - węzeł G. Pismem z [...] września 2015 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, w wyniku czego Strona wyjaśniła, że przedmiotowy pojazd został użyczony, jednak nie został sporządzony żaden dokument potwierdzający tę okoliczność. Organ I instancji zakończył postępowanie decyzją z [...] października 2015 r., wydaną na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 K.p.a., art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 1 u.d.p., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, art. 50 pkt 1 lit. j oraz art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b u.t.d., nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona oświadczyła, że jest właścicielem pojazdu. Jednakże w dniu zarejestrowania naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej pojazd pozostawał w posiadaniu osoby trzeciej - R. T. Podstawą przeniesienia posiadania była ustna umowa użyczenia pojazdu. Strona wskazała jednocześnie, że nie miała świadomości, iż użytkownik pojazdu przyłączył do pojazdu przyczepę, naruszając tym samym przepisy dotyczące konieczności uiszczania opłaty elektronicznej. O tym fakcie strona dowiedziała się dopiero z chwilą otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę GITD w celu ustalenia prawdy obiektywnej przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, wzywając Stronę postępowania do wypełnienia oświadczenia, w którym wskaże datę faktycznego przekazania R. T. przedmiotowego pojazdu na podstawie umowy użyczenia. W odpowiedzi Strona wskazała, że od [...] czerwca 2015 r., posiadaczem pojazdu był R. T., któremu pojazd przekazał syn Strony. Organ wezwał Stronę ponownie do wypełnienia oświadczenia, w którym wskaże dokładne dane osoby, której użyczony został przedmiotowy pojazd. W odpowiedzi Strona przekazała te same informacje nie wskazując, żądanych przez organ, danych adresowych domniemanego posiadacza pojazdu. GITD, na podstawie danych znajdujących się w Systemie Rejestrów Państwowych - "Źródło", w szczególności danych Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) ustalił, że osoba o danych - R. T. - nie figuruje w ww. rejestrze. Tym samym organ nie dał wiary wyjaśnieniom Strony uznając, że osoba o danych R. T. nie mogła zawrzeć umowy użyczenia przedmiotowego pojazdu samochodowego, bowiem taka osoba nigdy nie istniała. Organ przytoczył art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Wskazał, że przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Wyjaśnił, że stosownie do treści art. 13k ust. 1 u.d.p., wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna i w przypadku samochodów ciężarowych jest to kara w wysokości 1 500 zł. Dodał, że w rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy. Organ wskazał również, że według art. 13k ust. 4 u.d.p., kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. Dodał, że zgodnie z art. 13k ust. 6 i ust. 7 u.d.p., na podmiot, o którym mowa w ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2, dotyczące danego pojazdu samochodowego, stwierdzone w trakcie jednej doby, a za dobę uznaje się okres od godziny 000 do godziny 2400 w danym dniu. Organ wyjaśnił, że poddany kontroli pojazd nie został wyposażony w jednostkę pokładową viabox, służącą do naliczania i pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych, tymczasem uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu tego urządzenia ustawodawca bowiem, nie przewidział możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej w inny sposób. Warunkiem koniecznym dla nabycia urządzenia viabox jest zawarcie stosownej umowy z pobierającym opłatę elektroniczną, Strona natomiast, takiej umowy nie zawarła. GITD wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406) przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, użytkownik: 1) zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, zwaną dalej "umową"; 2) odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3) instaluje urządzenie w pojeździe, do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową; 4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 1; 5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 2. Z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że opłatę elektroniczną wnosi się w trybie: 1) przedpłaty albo 2) płatności okresowej z zabezpieczeniem. Organ wyjaśnił też, że ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze z [...] lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GITD z [...] stycznia 2016 r., Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 77 § 1, art. 78, art. 80 K.p.a., poprzez stwierdzenie, że biorący do używania pojazd (posiadacz pojazdu ) R. T. jest postacią fikcyjną nie figurującą w rejestrze Pesel oraz brak ustalenia przez organ prawdy obiektywnej i zbadania całościowo materiału dowodowego w postaci ustalenia prawidłowej pisowni nazwiska posiadacza pojazdu. W uzasadnieniu skargi, Skarżący wskazał, że w postępowaniu administracyjnym podawał nieprawidłową pisownię nazwiska posiadacza pojazdu, którym w istocie był R. T., o czym Skarżący dowiedział się przypadkowo na skutek sprawdzenia prawidłowej pisowni w systemie PESEL-SAD przez Sąd Rejonowy w [...]. Na dowód powyższego Skarżący załączył do skargi pismo z [...] lutego 2016 r., Sądu Rejonowego w [...] dotyczące sprawy o sygn. akt [...] kierowane do Gminy [...], informujące, że w systemie PESEL-SAD pozwany w tej sprawie figuruje jako R. T.. Niezależnie od powyższego, Skarżący wskazał, że organ nie odniósł się do argumentacji podniesionej przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącej posiadania przez R. T. urządzenia viatoll, które z niewiadomych przyczyn nie zarejestrowało przejazdu pojazdu. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że w toku całego postępowania administracyjnego Strona wskazywała, iż użytkownikiem pojazdu był R. T., a dopiero na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniosła kwestię pisowni nazwiska. Organ podniósł, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzeń, że pojazd został użyczony R. T., tym samym organ uznał za niezasadny zarzut Strony w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd doszedł do wniosku, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania tj. art. 10 oraz art. 81 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne dotyczące przejazdu przedmiotowego pojazdu [...]czerwca 2015 r. o godzinie [...] płatnym odcinkiem autostrady [...] oraz o godzinie [...] płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...], bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji GITD prawidłowo przedstawił stan prawny sprawy obszernie przytaczając przepisy ustawy o drogach publicznych oraz przepisów wykonawczych. W tym miejscu przypomnienia wymaga, przytoczona przez organ w zaskarżonej decyzji, treść art. 13k ust. 4 u.d.p., zgodnie z którym kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. Z przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady, odpowiedzialnym za uiszczenie wymaganej opłaty elektronicznej jest właściciel pojazdu samochodowego, na niego bowiem nakładana jest kara pieniężna za nieuiszczenie należnej opłaty elektronicznej. Jeżeli jednak właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to karę za nieuiszczoną, należną opłatę elektroniczną, nakłada się na posiadacza pojazdu. Wskazania w tym miejscu wymaga, że ustawodawca w art. 13k ust. 4 u.d.p., nie wyjaśnił o jaki rodzaj posiadania chodzi w tym przepisie, tymczasem art. 336 Kodeksu cywilnego wyróżnia dwa rodzaje posiadania: posiadanie samoistne i posiadanie zależne stanowiąc, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadaczem samoistnym rzeczy jest zatem ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności, niewątpliwie więc posiadaczem samoistnym jest właściciel rzeczy. Posiadaczem zależnym natomiast jest ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa, niż prawo własności, na przykład użytkowania, zastawu, najmu, dzierżawy, ale też ten kto ma inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą, jak np. biorący daną rzecz do używania na podstawie umowy użyczenia. Podkreślenia wymaga, że art. 337 Kodeksu cywilnego stanowi, że posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Oznacza to, że właściciel pojazdu, który oddaje pojazd w posiadanie zależne, nie przestaje być jego posiadaczem samoistnym. W ocenie Sądu, nie można jednak art. 13k ust. 4 u.d.p., interpretować w taki sposób, że zdanie drugie tego przepisu ma zastosowanie jedynie do sytuacji, gdy właściciel pojazdu przestaje być jego posiadaczem samoistnym, jak np. w przypadku kradzieży pojazdu. Nie takie bowiem ratio legis przyświecało ustawodawcy normującemu omawiane rozwiązanie prawne. Wskazuje na to uzasadnienie do nowelizacji ustawy o drogach publicznych, zawartej w ustawie z 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1310), gdzie odnośnie art. 13k ust. 4 wyjaśniono, że: "Rozwiązanie polegające na tym, że za wymienione naruszenia może odpowiadać nie właściciel, lecz inny podmiot na rzecz którego przeniesiono posiadanie pojazdu wynika z okoliczności, że dany pojazd może stanowić przedmiot umowy cywilnoprawnej przenoszącej posiadanie tego pojazdu, przykładowo umowy leasingu. W takiej sytuacji adresatem sankcji powinien być posiadacz pojazdu, a nie jego właściciel, ponieważ faktycznie to posiadacz korzysta z pojazdu podlegającego opłatom, a więc jest podmiotem odpowiedzialnym za uiszczenie opłaty elektronicznej w prawidłowy sposób." Z powyższych wyjaśnień, jednoznacznie wynika, że intencją ustawodawcy było, aby omawiany przepis odnosił się do sytuacji oddania pojazdu w posiadanie zależne przez jego właściciela, co potwierdza redakcja zdania drugiego tego przepisu, odnosząca się do przeniesienia posiadania pojazdu, ale bez przeniesienia prawa własności, a uzasadnia fakt, że posiadacz również zależny, włada rzeczą dla siebie. W ocenie Sądu zatem, oddanie pojazdu np. w użytkowanie, w najem czy też do używania na podstawie umowy użyczenia sprawia, iż odpowiedzialność za uiszczenie opłaty elektronicznej ponosi osoba na którą na tej podstawie przeniesiono posiadanie. W świetle powyższej regulacji, sporna w niniejszej sprawie jest kwestia tego, kto w istocie powinien być stroną przedmiotowego postępowania skoro Skarżący już na etapie postępowania I instancyjnego podnosił, że pomimo, iż jest właścicielem przedmiotowego pojazdu nie był jego posiadaczem w dniu stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń polegających na nieuiszczeniu wymaganej opłaty elektronicznej za przejazdy pojazdem samochodowym płatnymi odcinkami dróg publicznych. Organ II instancji, jak wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, wzywając Stronę postępowania do wskazania daty faktycznego przekazania innej osobie przedmiotowego pojazdu na podstawie umowy użyczenia, oraz do wskazania dokładnych danych identyfikujących tę osobę. Organ na podstawie informacji uzyskanych od Strony, podjął następnie czynności zmierzające do zidentyfikowania osoby, której Strona przekazała przedmiotowy pojazd. Organ ustalił na podstawie danych znajdujących się w Systemie Rejestrów Państwowych - "Źródło", w szczególności danych Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), że osoba o danych przekazanych przez Stronę nie figuruje w ww. rejestrze. Po dokonaniu tych ustaleń GITD wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję I instancji. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika natomiast z art. 81 K.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. W przedmiotowej sprawie nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 K.p.a., czyli okoliczności, w których załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. GITD natomiast po dokonaniu ustaleń faktycznych na podstawie danych znajdujących się w Systemie Rejestrów Państwowych - "Źródło", w szczególności danych Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), co do nie występowania w powyższym rejestrze osoby wskazanej przez Stronę, nie dał Stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu, lecz wydał zaskarżoną decyzję. Tymczasem, w świetle zawartych w skardze, wyjaśnień Strony o podanej niewłaściwej pisowni nazwiska osoby, której przedmiotowy pojazd miał być przekazany, jak i załączonego do skargi dowodu w postaci pisma z [...] lutego 2016 r., Sądu Rejonowego w [...] dotyczące sprawy o sygn. akt [...], kierowanego do Gminy [...],potwierdzającego tę okoliczność, powyższe uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tym kontekście bowiem, mogła jednak zaistnieć sytuacja, w której właściciel przedmiotowego pojazdu nie był jego posiadaczem w chwili przejazdu płatnymi odcinkami dróg publicznych bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej, co oznaczałoby w świetle przytoczonego art. 13k ust. 4 u.d.p., że kara pieniężna powinna zostać wymierzona posiadaczowi pojazdu. W tej sytuacji stroną postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem samochodowym po płatnych odcinkach dróg krajowej (autostrady [...] i DK [...]), bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej, nie byłby Skarżący lecz posiadacz Jego pojazdu. GITD zatem przedwcześnie uznał za udowodniony fakt nie istnienia osoby, której Strona miała przekazać w posiadanie przedmiotowy pojazd, nie umożliwiając Stronie, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do przeprowadzonego dowodu z ww. rejestru. Organ ponownie rozpatrując sprawę, odniesie się do wyjaśnień Strony w powyższej kwestii oraz przedstawionych dowodów, co pozwoli na ustalenie, kto w niniejszej sprawie był posiadaczem przedmiotowego pojazdu, czy był nim właściciel pojazdu, czy też osoba, której pojazd został przekazany w posiadanie. W tym drugim przypadku organ byłby zobligowany do odniesienia się do kwestii posiadania przez osobę kierującą pojazdem urządzenia viabox, na co wskazywał Skarżący w skardze, w przypadku podtrzymania przez posiadacza pojazdu tych wyjaśnień. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.