VI SA/Wa 608/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] Prezes Rady Ministrów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Pana A. S. (zwanego dalej skarżącym) utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...] w sprawie umorzenia postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora [...]. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący Pan A. S. w 2003 r. brał udział w konkursie na stanowisko dyrektora [...]. Konkurs był prowadzony na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49 poz. 483 z późn. zm.). Uchwałą zespołu konkursowego z dnia [...] października 2003 r. Pani E. G. została wskazana jako najlepszy kandydat na stanowisko dyrektora [...]. O treści tej uchwały skarżący został powiadomiony pismem Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] listopada 2003 r., w którym podane zostały również wyniki, jakie uzyskał skarżący w toku konkursu. Pan A. S. odwołał się od wyników konkursu do Szefa Służby Cywilnej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] odwołania tego nie uwzględnił. Na powyższą decyzję zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1731/04 skargę tę odrzucił z uwagi na niewyczerpanie przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Pismem z dnia [...] lutego 2005 r. skarżący złożył do Szefa Służby Cywilnej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. i jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) po rozpatrzeniu wniosku Pana A. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...] wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od wyniku konkursu na stanowisko dyrektora [...] umorzył postępowanie w sprawie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu [...] października 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.), której art. 133 uchylił powołaną wyżej ustawę o służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r. Wobec tego, że przepisy nowej ustawy nie regulują prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, dalsze postępowanie w sprawie wniosku A. S. stało się bezprzedmiotowe. Poza tym ustawodawca w art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. nr 170, poz. 1217) postanowił, że postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie tj. ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. Do takich stanowisk należało stanowisko dyrektora [...], dlatego też z mocy powyższych uregulowań brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku A. S.. Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. Pan A. S. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Prezes Rady Ministrów po rozpoznaniu tego wniosku wydał decyzję z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], którą utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. powtarzając argumentację w niej zawartą. Na decyzję z dnia [...] marca 2007 r. Pan A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprecyzowanie zarzutów skargi nastąpiło w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r., w którym skarżący postawił zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które przejawiło się w nietrafnym przyjęciu, że postępowanie dotyczące konkursu na stanowisko dyrektora [...] nie zostało zakończone, podczas gdy decyzja zawarta w piśmie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] zatwierdzająca wybór na powyższe stanowisko E. G. miała charakter decyzji ostatecznej i prawomocnej, a zatem nie istniały przesłanki do umorzenia postępowania. Odwołując się do tego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu skarżący na zasadzie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz 643 z późn. zm.) oraz art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217 ze zm.) w zakresie, w jakim znosi postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w jej art. 4, wszczętych na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie powyższej ustawy jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP?". Ponadto skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 19 i 20 k.p.a. oraz art. 120 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 170, poz. 1218), poprzez jej wydanie przez niewłaściwy organ administracji publicznej, naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. poprzez jej wydanie przez pracownika, który nie posiadał upoważnienia właściwego organu administracji publicznej tj. Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Odwołując się do powyższych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, albowiem art. 120 ustawy z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) stanowi, że Prezes Rady Ministrów upoważnia do realizacji zadań w służbie cywilnej Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Skoro więc Prezes Rady Ministrów mógł upoważnić Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, to tym bardziej jako organ administracji publicznej był uprawniony do udzielenia upoważnienia Dyrektorowi Departamentu Służby Cywilnej. Jednocześnie organ wnosił o nieuwzględnienie wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o zgodność art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych z Konstytucją RP, albowiem Trybunał Sprawiedliwości nie zajmuje się badaniem przepisów uchylonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi A. S. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2007 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwany dalej p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutu pierwszego skargi należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Złożenie przez skarżącego w dniu [...] lutego 2005 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia implikowało konieczność przeprowadzenia postępowania odnośnie zaistnienia przesłanek, od których w świetle art. 58 k.p.a. uzależnione jest przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. W razie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w powyższej kwestii organ zobowiązany byłby do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r. W tym stanie rzeczy w szerokim tego słowa znaczeniu postępowanie konkursowe nie zostało jeszcze zakończone. Z tych względów z uwagi na zmianę stanu prawnego, albowiem ustawa o służbie cywilnej z dnia [...] grudnia 1998 r. została uchybiona a w jej miejsce zaczęła z dniem [...] października 2006 r. obowiązywać nowa ustawa z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.), która nie regulowała prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska państwowe, Prezes Rady Ministrów nie mógł dalej procedować w sprawie wniosku skarżącego, gdyż ustawodawca w art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) w sposób wyraźny postanowił, że postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4 a do nich należało stanowisko dyrektora [...], wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie tej ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo uznał, że istnieje bezprzedmiotowość dalszego postępowania w sprawie, dlatego też na mocy art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie umorzył. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. odpowiadają prawu. W chwili ich wydania obowiązywała ustawa z [...] sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, która nie regulowała prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej. Ponadto w świetle art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie tej ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. W tym stanie rzeczy w chwili orzekania przez organ I instancji nie istniały podstawy prawne do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku A. S., dlatego też postępowanie w sprawie należało umorzyć. Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, albowiem została ona wydana przez właściwy organ administracji publicznej tj. Prezesa Rady Ministrów. Zgodnie z art. 120 ustawy o służbie cywilnej zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stały się zadaniami, które realizuje z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Z zapisu tego artykułu wynika bezspornie, że organem administracji państwowej właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Prezes Rady Ministrów, który upoważnia do wykonywania tych czynności w jego imieniu Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. A więc Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów działa za organ i nie może udzielić pełnomocnictwa substytucyjnego na rzecz innego podmiotu. Natomiast Prezes Rady Ministrów pomimo zapisu art. 120 ustawy o służbie cywilnej nie jest pozbawiony na mocy art. 268a k.p.a. możliwości udzielania pełnomocnictw do działania w jego imieniu przez inny podmiot, poza Szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, co miało miejsce w sprawie niniejszej. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego w przedmiocie zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o zgodność art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych z Konstytucją RP, albowiem Trybunał zajmuje się badaniem zgodności aktów prawa powszechnie obowiązujących a nie przepisów już uchylonych. Z tych wszystkich względów, uznając skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.