VI SA/Wa 611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr BP.[...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm., zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm., zwanej dalej utd), utrzymał w mocy swoją własną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2014 r. nakładającą na C. J. (zwanego dalej "skarżącym") karę pieniężną w wysokości 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2012 r. na odcinku drogi krajowej nr [...] skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów kierowany przez skarżącego składający się z ciągnika samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Na podstawie danych uzyskanych z systemu elektronicznego poboru opłat ustalono, że w dniu [...] marca 2012 r. na autostradzie [...] na odcinku węzeł [...] (granica państwowa) - węzeł [...] wymienionej w załączniku nr 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej tekst (jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 z późn. zm.), miał miejsce incydent wskazujący o naruszeniu art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Został on zarejestrowany w systemie w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 przez bramownicę kontrolną nr [...], co zostało potwierdzone zapisem ewidencyjnym ER nr [...]. W oparciu o powyższe organ Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych w związku z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Następnie skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji. Zarzucił jej naruszenie art. 13k ust. 1 pkt 1 udp poprzez błędną wykładnię i nałożenie kary, gdy nie był świadomy konieczności uiszczenia opłaty oraz faktu braku środków na koncie urządzenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne, a przed wszystkim poprzez nieudzielenie wyczerpujących informacji dotyczących praw skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem strony decyzja naruszała także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie kluczowych okoliczności sprawy oraz art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez nieumożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się w niniejszej sprawie oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w szczególności po wszczęciu postępowania. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że decyzja jest krzywdząca i sprzeczna z prawem, ponieważ organ pominął kluczowe okoliczności sprawy, które powinien ustalić z urzędu. Poza tym wskazał, że nie miał świadomości, iż na odcinku, po którym się porusza istnieje obowiązek zapłaty za przejazd. Zdaniem skarżącego nie było wówczas znaku T-34 informującego o obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej i dlatego nie było podstaw do nałożenia kary. Ponadto skarżący podkreślił, że odpowiedzialność za zgromadzenie środków na koncie ponosi przedsiębiorca, u którego pracował Pan J. G. i dlatego był przekonany o istnieniu odpowiednich środków do uiszczenia opłaty. Jednak organ tej okoliczności nie wyjaśnił, bo nie przesłuchał przedsiębiorcy jako świadka i tym samym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie strony nie zagwarantowano mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ nie pouczono go o przysługujących mu uprawnieniach i nie mógł złożyć wniosków dowodowych. Główny Inspektor Transportu Drogowego ponowne rozpoznając sprawę wskazał na ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące w sprawie niniejszej przepisy ustawy o drogach publicznych. Analizując okoliczność sprawy organ stwierdził, że w dniu [...] marca 2012 r. na odcinku drogi krajowej nr [...] skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o nr rej. [...] i przyczepy ciężarowej o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan C. J. Podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony, co zostało stwierdzone na podstawie okazanych do kontroli przez kierowcę dowodów rejestracyjnych. Nadto na podstawie danych uzyskanych z systemu elektronicznego poboru opłat ustalono, że w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 nie uiszczono opłaty elektronicznej za przejazd po drodze płatnej opisanym zespołem pojazdów, co zostało potwierdzone zapisem ewidencyjnym ER nr [...] (typ: a_obu_prepay_zero) z bramownicy o numerze identyfikacyjnym [...]. Jednak w czasie przejazdu pod tą bramownicą kontrolną na koncie użytkownika nie było środków do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze płatnej. Odcinek autostrady [...] węzeł [...] (granica państwowa) - węzeł [...], po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu [...] marca 2012 r., został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że kierujący - Pan C. J. - w dniu [...] marca 2012 r. nie uiścił opłaty za przejazd ww. pojazdem po autostradzie [...], o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Konsekwencją tego było nałożenie na kierującego pojazdem kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. Organ podkreślił, że elektroniczny system poboru opłat z dniem 1 lipca 2011 r. zastąpił system "winietowy". Obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej spoczywa na korzystającym z dróg krajowych lub ich odcinków, natomiast sankcja za naruszenie tego obowiązku nakładana jest na kierującego pojazdem, na co wskazuje wykładnia normy prawnej - art. 13k udp. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią Pan C. J. , który kierował w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 kontrolowanym pojazdem samochodowym. Należy zaznaczyć, że w dniu 30 marca 2012 r. po zakończeniu kontroli drogowej Panu C. J. zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie rozpoznając sprawę, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ wyjaśnił, że jest organem, który rozstrzyga sprawy związane z kontrolą i obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych drogach krajowych. Zatem prowadzi postępowanie administracyjne w celu zbadania, czy w danym konkretnym przypadku doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, czy została prawidłowo uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych ustaleń organ wydaje odpowiednie decyzje administracyjne. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w udp. Organ w oparciu o informacje przedstawione przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. ustalił, że nie została pobrana opłata za kwestionowany przejazd. Z analizy pisma tej Spółki z dnia [...] lipca 2014 r. i z dnia [...] listopada 2014 r. wynikało, że nie została uiszczona oplata elektroniczna za przejazd pojazdem o nr rej. [...]w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 po autostradzie [...] węzeł [...] (granica państwowa) - węzeł [...]. Powodem nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda konta klienta w systemie w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 wynosił 0 zł. Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. poinformowała, że zarówno bramownica, jak i system viaToll w dniu [...] marca 2012 r. działały prawidłowo. Ponadto z załączonego do pisma o nr ref. [...] wykazu opłat uiszczonych i nieuiszczonych zarejestrowanych na koncie użytkownika wynikało, że ostatnia opłata została prawidłowo pobrana w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 12:34:37 na fragmencie płatnego odcinka, tj. na odcinku [...] - [...]. Natomiast za przejazdy wykonywane w dniu [...] marca 2012 r. po godzinie 12:34:37 oraz za kwestionowany przejazd w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 oplata elektroniczna nie została uiszczona. Przyczyną tego był brak środków na koncie użytkownika. Konto zostało zasilone dopiero w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 11:26:25, a więc już po stwierdzonym naruszeniu. Organ w oparciu o te ustalenia stwierdził, że przyczyną niepobrania opłaty elektronicznej za sporny przejazd był brak środków na koncie w czasie wykonywania tego przejazdu. Obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej określony wart. 13 ust. 1 pkt 3 udp został przez kierującego naruszony, dlatego też kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, została nałożona w sposób prawidłowy. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie niniejszej nie naruszono art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. Zaistniały stan faktyczny w pełni uzasadniał zastosowanie powyższego przepisu i wymierzenie za sporny przejazd kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiotowej sprawie kierujący pojazdem nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w postaci niezjechania z drogi płatnej, w sytuacji gdy na koncie w systemie viaToll nie znajdują się wystarczające środki pieniężne na uiszczenie opłaty za cały planowany przejazd. Organ zaznaczył, że podczas wykonywanego przejazdu po płatnym odcinku autostrady [...] kierowca miał dostateczną możliwość sprawdzenia, czy posiada środki na koncie. Skarżący zarówno na podstawie wskaźnika (sygnału świetlnego) znajdującego się na urządzeniu viaBox, jak również na podstawie sygnałów dźwiękowych, jakie urządzenie to wydaje podczas przejazdu pod bramownicami jest w stanie stwierdzić, czy na koncie znajdują się środki pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący powinien uzupełnić konto w systemie viaToll o środki pieniężne wystarczające na przejazd po płatnej drodze krajowej bez narażenia się na odpowiedzialność administracyjnoprawną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W świetle powyższego organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że strona w tym przypadku miała wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, gdyż wobec braku odpowiedniej ilości środków na koncie użytkownika, mogła wykonywać przejazd inną drogą, która nie jest drogą płatną, jak również mogła powstrzymać się od dalszej jazdy celem zainstalowania uzupełnienia środków, który to umożliwiłyby kierowcy wniesienie prawidłowej opłaty za przejazd. Organ ponownie rozpoznając sprawę wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie, wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. W analizowanej sprawie jest, w ocenie organu, przesłanką odpowiedzialności wyłącznie stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Odpowiedzialność ogranicza się do ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, skutkującego nałożeniem kary administracyjno-prawnej, nie dokonuje się natomiast oceny i nie czyni przedmiotem rozważań kwestii zawinionego działania strony lub braku winy, braku zachowania należytej staranności, podjęcia wystarczających środków ostrożności mających wyłączyć ponoszenie przez stronę odpowiedzialności administracyjnej czy też dopuszczenia się rażącego niedbalstwa. Do odpowiedzialności administracyjnej wystarczy jedynie, że organ stwierdzi naruszenie przepisu prawa materialnego obligującego go do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka oznacza, że nieważne jest, czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też po prostu nastąpiło określone zdarzenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie rozpoznając sprawę stwierdził również, iż okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego i uchylenia decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych kary pieniężne są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 91 poz. 524) została przedstawiona procedura wnoszenia i rozliczania opłaty elektronicznej. W ww. rozporządzeniu dokładnie wskazano warunki, jakie należy spełnić przed rozpoczęciem wykonywania przejazdu po drodze płatnej. Przepis § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że wniesienie opłaty elektronicznej w formie, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości. W świetle powoływanych przepisów organ uznał, że przed rozpoczęciem spornego przejazdu użytkownik nie dopełnił tychże warunków - przed rozpoczęciem przejazdu po drodze płatnej nie posiadał wystarczających środków na odbywanie płatnego przejazdu w całości. Natomiast dokonanie przez użytkownika czynności wskazanych w rozporządzeniu po dokonanym przejeździe po drodze płatnej nie może wywołać skutku prawnego w postaci uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ wyjaśnił również, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej w zależności od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez kierującego pojazdem samochodowym. Ponadto, organ przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie miał możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp stan faktyczny. Ponadto istotnym jest fakt, że wysokość nakładanych kar pieniężnych za konkretne naruszenia jest wyraźnie oznaczona w art. 13k ust. 1 i 2 udp, a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania ich wysokości ze względu na okoliczność sprawy czy sytuację materialną strony. Taryfikator w sposób ścisły wskazuje wysokość kary administracyjnej za dane naruszenie, zatem za stwierdzone naruszenie organ rozpoznający sprawę jest obowiązany nałożyć przewidzianą w przepisach karę. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym w dniu [...] marca 2012 r. o godzinie 13:09:18 po autostradzie [...] węzeł [...] (granica państwowa) - węzeł [...], był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Powyższy obowiązek nie został dopełniony, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych) za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 udp stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, nałożył słusznie i zgodnie z prawem. Od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. (tj. 2 stycznia 2015 r.). Dlatego też w sprawie niniejszej organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Bezsporne jest w sprawie, iż skarżący w dniu [...] marca 2012 r. wykonywał przejazd po autostradzie [...] na odcinku węzeł [...] (granica państwowa) – węzeł [...] bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Powyższy odcinek drogi został wymieniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 z późn. zm.). W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego strona nie neguje ustalonych przez organ okoliczności faktycznych sprawy. Stoi jednakże na stanowisku, że zarówno decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. oraz decyzja tego samego organu z dnia [...] grudnia 2014 r. zostały wydane z naruszeniem prawa i podlegają uchyleniu stosownie do przepisów k.p.a. z uwagi na treść art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1310). Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie (za które nałożono karę) zostało popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym i ustawy o transporcie drogowym. Ustawa ta weszła w życie w dniu 2 stycznia 2015 r., natomiast decyzję organu II instancji doręczono skarżącemu w dniu 10 stycznia 2015 r. co oznacza, że przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym sprawa nie została zakończona, dlatego też organ II instancji powinien umorzyć postępowanie w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych. Powyższe stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej miało miejsce w dniu [...] marca 2012 r. Potwierdziła to kontrola drogowa w dniu [...] marca 2012 r. Na podstawie ustaleń protokołu kontroli z [...] marca 2012 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne, które zakończyło się ostatecznie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych. Z powyższego wynika, że decyzja ostateczna w tej sprawie zapadła przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z dnia 29 sierpnia 2014 r., co miało miejsce w dniu 2 stycznia 2015 r. W dacie ponownego orzekania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego brak było podstaw do umorzenia postępowania. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu jej wydania. Nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] grudnia 2014 r. obowiązywała ustawa o drogach publicznych przed nowelizacją, zaś jej uregulowania tj. art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 pkt 1 dawały podstawę prawną do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Według oceny Sądu postępowanie zakończyło się z chwilą wydania decyzji ostatecznej, której moc obowiązująca wynika z uregulowanej art. 16 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Z tych wszystkich względów wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.