VI SA/Wa 611/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Alberta Dybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji niezarejestrowanych odbiorników radiowych oraz ustalenie opłaty za ich używanie oddala skargę 1 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Minister Infrastruktury na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 i 3 oraz art, 7 ust, 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych {Dz. U, z 2014 r. poz. 1204, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "P." z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. [...],[...] L., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazującą rejestrację dziesięciu odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za ich używanie w kwocie 2 100,00 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że dniu 3 kwietnia 2017 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w w lokalu pod adresem: ul. [...],[...] L., zajmowanym przez K.B. na potrzeby prowadzonej działalności pod firmą "P."z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. [...],[...] L. Kontrola została przeprowadzona w obecności K.B. W trakcie kontroli stwierdzono, iż strona użytkuje dziesięć samochodów służbowych wyposażonych w odbiorniki radiofoniczne. Okres używania odbiorników wynosi cztery lata i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia K.B. Protokół z kontroli został podpisany przez w/w bez zastrzeżeń. Minister opisał szczegółowo przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniesionego przez stronę odwołania przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, iż w myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem jego używania, a w konsekwencji do uiszczania przez jego posiadacza opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik używany w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym mieszczącym się poza lokalem mieszkalnym. Minister stwierdził, że zarówno z protokołu z kontroli, oświadczenia do niego załączonego jak i bezpośredniego sprawdzenia przez kontrolerów, wynika, że strona użytkuje dziesięć samochodów służbowych wyposażonych w odbiorniki radiofoniczne. Do odbiorników radiofonicznych w samochodach są anteny wmontowane fabrycznie. Analiza treści protokołu kontroli nie wskazuje na okoliczność jakoby K. B. nie rozumiał znaczenia składanych oświadczeń w zakresie zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu oraz okresu ich używania. Następnie organ odniósł się zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, poprzez jego błędną wykładnię co doprowadziło do uznania, że skarżący posiadał w dniu 3 kwietnia 2017 r. tj. w dniu kontroli, 10 samochodów służbowych wyposażonych w radioodbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, tymczasem kontrolujący nie widzieli żadnych samochodów należących do skarżącego, a tym samym nie mogli stwierdzić, że posiadały one radioodbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego nałożenia na skarżącego opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, 2. przepisów procedury mający wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (organ ustalając stan faktyczny oparł się tylko i wyłącznie na oświadczeniu skarżącego z dnia 3 kwietnia 2017 r.) i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie przez organ II instancji czy skarżący posiadał na dzień kontroli jakiekolwiek samochody służbowe zarejestrowane na siebie, ewentualnej ilości samochodów posiadanych przez skarżącego i braku wskazania, których konkretnie samochodów, w których miały znajdować się radioodbiorniki podlegające obowiązkowej rejestracji i odbiorniki niezarejestrowane, dotyczy decyzja. b) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu wniosku dowodowego polegającego na zwróceniu się do Centralnej Ewidencji Pojazdów o udzielenie informacji czy skarżący w dniu kontroli tj. 3 kwietnia 2017 r. albo wcześniej, miał zarejestrowane na swoje przedsiębiorstwo samochody, a jeżeli tak to ile i jakie, co spowodowało, że organ wydał swoją decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty. . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę, że, jak już wspomniano powyżej, posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, natomiast "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności. (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika radiofonicznego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 18 maja 2016 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2017 r. (Dz. U. poz. 737) i wynosi 7,00 zł za jeden miesiąc. Nie ulega wątpliwości, że odbiorniki zarówno telewizyjne jak i radiofoniczne wymagają rejestracji i wnoszenia opłaty abonamentowej, a wykonanie tych obowiązków podlega kontroli. Oczywiście nie jest to kontrola przedsiębiorstwa prowadzona w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tylko kontrola posiadania niezarejestrowanych odbiorników prowadzona w trybie ustawy o opłatach abonamentowych, zatem nie ma obowiązku ani potrzeby informowania o zamiarze jej przeprowadzenia. Informowanie o przyszłej kontroli, w istocie rzeczy udaremniałoby osiągnięcie jej celu. W toku kontroli ustaleniu podlegają trzy okoliczności: posiadanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych przez kontrolowany podmiot, niedopełnienie obowiązku ich rejestracji oraz uiszczania opłat, a także okres używania odbiorników, od którego zależy wysokość uiszczenia bieżącej opłaty abonamentowej, zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o opłatach. Brak rejestracji i opłat organ może ustalić samodzielnie, natomiast posiadanie odbiorników i okres ich używania może być stwierdzone w toku kontroli- obecność odbiorników można stwierdzić na podstawie pisemnego oświadczenia osoby obecnej w trakcie kontroli oraz potwierdzenie przez nią w protokole kontroli ilości odbiorników i czasu ich użytkowania. Oba omawiane dokumenty są środkami dowodowymi dopuszczalnymi przez k.p.a., pozwalającymi uzyskać wiedzę, której poszukują kontrolerzy i brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla poglądu, że nie są one wiarygodne. Kontrolowany podmiot może oczywiście przeciwstawić tym dokumentom inne dowody. W rozpoznawanej sprawie twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi dowodami . Jak wynika z akt sprawy przeprowadzona zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, w dniu 3 kwietnia 2017 r., kontrola wykazała, że skarżący nie zarejestrował 10 odbiorników radiofonicznych zainstalowanych w samochodach firmy. Odbiorniki te były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Tym samym wypełniła się dyspozycja art. 2 w/w ustawy a organ posiadając wiarygodne dowody z dokumentów nie miał obowiązku dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, bowiem jego celem było jedynie ustalenie, czy w samochodach służbowych znajdują się niezarejestrowane odbiorniki i dowody potwierdzające tę okoliczność organ zgromadził. Okoliczność, że kontrolerzy w miejscu kontroli nie zastali żadnego samochodu nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ, poprzestając na zgromadzonych przez siebie dowodach: protokole kontroli i oświadczeniu skarżącego, mógł bez naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 i 107 § 3 k.p.a. ustalić, że w samochodach znajdowały się niezarejestrowane odbiorniki i wydać decyzję o nakazaniu ich rejestracji i opłacie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.