VI SA/Wa 611/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie odbiorników oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2019 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną przez M. Sp. z o. o. Sp. k. w [...] odwołaniem decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. z [...] sierpnia 2019 r. nakazującą rejestrację jednego odbiornika radiofonicznego i ustalającą opłatę za jego używanie w kwocie 210 złotych. Podstawę prawną stanowił art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096. ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a." Decyzję wydano w następujących okolicznościach. W wyniku kontroli przeprowadzonej w lokalu zajmowanym przez skarżącą ustalono, że znajduje się tam odbiornik radiofoniczny, który po uruchomieniu odbiera program radiowy. Na podstawie ustnego oświadczenia obecnego podczas kontroli pracownika skarżącej przyjęto jeden rok używania odbiornika. Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. organ pierwszej instancji nakazał stronie rejestrację odbiornika radiofonicznego oraz ustalił opłatę za jego używanie w kwocie 210 złotych. W wyniku wniesionego odwołania Minister Infrastruktury decyzją z [...] listopada 2018 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując na potrzebę ustalenia ilości odbiorników gotowych do odbioru programu w momencie kontroli oraz okresu ich używania. Zalecił przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka pracownika skarżącej – M. P. Uzupełniając materiał dowodowy organ pierwszej instancji ustalił, że wspomniany świadek nie pracuje już u skarżącej, ale była zatrudniona od 1 grudnia 2016 r. i kontynuowała to zatrudnienie w dniu kontroli. Na wezwanie organu wyjaśniła, że odbiornik radiowy był zainstalowany przez pracodawcę już w dniu podjęcia przez nią pracy, a u pracodawcy obowiązywał zakaz odtwarzania innej muzyki, niż dostarczane przez niego licencjonowane utwory. Z kolei skarżąca wyjaśniła, że odbiornik znajdował się w jej lokalu jedynie przez tydzień i wykorzystywany był tylko do odtwarzania muzyki z płyt. Zaakcentowała, że pracowników obowiązywał zakaz używania prywatnych odbiorników. W wyniku powyższych ustaleń decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. nakazał skarżącej rejestrację jednego odbiornika radiofonicznego oraz ustalił opłatę za jego używanie w kwocie 210 złotych. W wyniku wniesionego odwołania decyzja ta decyzją Ministra Infrastruktury z [...] grudnia 2019 r. została utrzymana w mocy. W jej uzasadnieniu wskazano, że co najmniej od 1 grudnia 2016 r. w lokalu skarżącej znajdował się jeden odbiornik radiofoniczny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skarżąca, wbrew obowiązkowi ustanowionemu w art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych nie dokonała jego rejestracji. Wyjaśniono, że obowiązek rejestracji odbiornika powinien zostać wykonany w przewidzianym w § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie rejestracji odbiorników" terminie 14 dni od wejścia w jego posiadanie. Obligowało to organ do nakazania stronie wykonania tego obowiązku oraz obciążenia jej opłatą, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy i § 1 pkt 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 25 maja 2017 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2018 r. (Dz. U. poz. 1066). W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na jej treść, to jest art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu przez odbiornik radiofoniczny, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia decyzji, art. 10 § 2 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału stronie w postępowaniu, art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów z twierdzeń strony i jej pracownika dotyczących sposobu wykorzystania odbiornika. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez uznanie, że odbiornik znajdował się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, a nie jedynie utworów muzycznych zarejestrowanych wcześniej na przenośnym urządzeniu pamięci masowej, § 9 rozporządzenia w sprawie rejestracji odbiorników poprzez nieokazanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika, art. 79 w związku z art. 77 i art. 80 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm.) poprzez przeprowadzenie kontroli pod nieobecność osoby uprawnionej do reprezentacji skarżącej. Zarzucono też brak wykazania i doręczenia stronie upoważnienia do podpisania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Przede wszystkim podzielić należy stanowisko organu, wedle którego kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych nie wyczerpuje pojęcia kontroli działalności gospodarczej unormowanej w art. 77 i nast. obowiązującej w dniu kontroli skarżącej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Polega ona bowiem na weryfikacji realizacji powszechnego obowiązku rejestracji odbiornika, nie zaś powinności związanej z podejmowaniem bądź wykonywaniem działalności gospodarczej. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w ugruntowanym stanowisku sądów administracyjnych (zob. choćby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 933/15, LEX nr 2227532). Z tego powodu nieuzasadnione pozostają te zarzuty skargi, które koncentrowały się wokół twierdzenia o obowiązku organu stosowania przepisów regulujących kontrolę przedsiębiorcy. Za nietrafne Sąd ocenił także stanowisko skarżącego odnoszące się do kwestii upoważnienia do podpisania decyzji. Wbrew zarzutom skargi, przepisy prawa, w tym zwłaszcza art. 268a k.p.a. nie zobowiązują organu do doręczenia stronie tego rodzaju dokumentu. Przepis art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. zobowiązuje jedynie do tego, by decyzja była opatrzona podpisem osoby do tego upoważnionej. W ocenie Sądu stan faktyczny został w tej sprawie ustalony prawidłowo, na podstawie zgromadzonych zgodnie z przepisami prawa dowodów i ich rzetelnej oceny. Nie można organowi przypisać naruszenia wskazanych w skardze art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. Przeprowadzone w tej sprawie czynności postępowania wyjaśniającego dowiodły tego, że skarżąca posiadała w dniu kontroli niezarejestrowany odbiornik radiofoniczny, który zdatny był do odbioru stacji radiowych. Okres posiadania tego odbiornika niewątpliwie przekraczał 14 dni, przewidziane na dopełnienie obowiązku jego rejestracji. Fakt ten znajduje potwierdzenie w dowodach w postaci pisemnego oświadczenia świadka – M. P. oraz treści protokołu kontroli. Przeprowadzenie tego dowodu nie naruszało przyjętej w art. 75 k.p.a. zasady otwartego katalogu dowodów. Ocena tego materiału nie nasuwa wątpliwości w świetle reguł logiki i doświadczenia życiowego. Wysunięte przez organ wnioski nie pozostają w sprzeczności z pozostałymi dowodami, w tym oświadczeniem A. P. Gdyby rzeczywiście było tak, jak twierdzi skarżąca, to jest że odbiornik znajdował się w jej lokalu zaledwie od tygodnia, z pewnością pamiętałaby to pracująca tam od dłuższego czasu M. P. Byłby to przecież fakt zmieniający w nieodległej przeszłości otaczającą ją rzeczywistość - warunki w pracy. Twierdzenie skarżącej nie zostało nie tylko wykazane, ale nawet uprawdopodobnione. Temu służyć by na przykład mogło przedstawienie faktury dokumentującej nabycie radioodbiornika, podanie charakterystycznych - jeżeli na przykład takie by wystąpiły - okoliczności towarzyszących umieszczeniu odbiornika w lokalu przedsiębiorstwa. Zasadnie zatem organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącej co do tego, że odbiornik ten znajdował się w lokalu przedsiębiorstwa jedynie przez tydzień. Nie można też zgodzić się ze skarżącą, która upatruje dowolności w ustaleniu przez organ przymiotu zdatności radioodbiornika do użytku. Nie można też przyjąć, że organ posłużył się w tym zakresie niedopuszczalnym domniemaniem. Radioodbiornik był przecież uruchomiony podczas kontroli, a twierdzenia skarżącego koncentrowały się wokół podważenia sposobu korzystania z tego urządzenia, nie zaś tego czy było ono sprawne w zakresie funkcji odbioru stacji radiowych. Zresztą żaden z pracowników skarżącej, od których organ odebrał oświadczenia nie wskazywał na to, że radioodbiornik nie odbiera stacji, bądź że jest uszkodzony. Na ocenę prawidłowości poczynionych ustaleń nie wpływała treść złożonego przez skarżącą zarządzenia o zakazie używania prywatnych odbiorników w miejscu pracy, bowiem radioodbiornik stanowił mienie pracodawcy nie zaś pracownika. Z ustaleń organów nie wynika, że w lokalu skarżącej korzystano z odbiorników prywatnych. Nie doszło do naruszenia § 9 rozporządzenia w sprawie rejestracji odbiorników, bo na organach nie spoczywał obowiązek okazania stronie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika. Dokument ten przecież nie powstał, bo numer nie został nadany dlatego, że urządzenie nie zostało przez skarżącą zarejestrowane. Nie ma także mowy o uchybieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Skoro w postępowaniu ustalono, że odbiornik znajdował się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, ziściło się domniemanie odbioru takich programów, a nie jedynie zarejestrowanych wcześniej utworów muzycznych. Organ nie naruszył art. art. 107 § 3 k.p.a., bo uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane w sposób prawidłowy. Rzetelnie prezentuje tok postępowania, okoliczności które udowodniono i te, których udowodnić się nie udało, jak również wskazuje na dowody, które legły u podstaw tych ocen. Powołano także przepisy, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku strony skarżącej, motywy decyzji nie są lakoniczne, lecz wyczerpująco prezentuje przesłanki, które legły u podstaw jej wydania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.