VI SA/Wa 614/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. J. od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w sprawie objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia 1 października 2000 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 3 stycznia 2011 r. przedmiotowa decyzja została doręczona H. J.. W dniu 8 lutego 2011 r. H. J. złożyła za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym skarżąca podała, że w miesiącu styczniu, ze względu na trudną sytuację rodzinną, prawie nie bywała w domu, a liczną korespondencję kierowaną do jej osoby odbierali domownicy, którzy nie potrafili określić dnia doręczenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ppsa czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Odstępstwo od powyższej reguły przewiduje art. 86 § 1 zd. 1 ppsa stosowne do którego, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 ppsa. Stosownie do § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że wyjściowym i podstawowym warunkiem przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LewisNexis, Warszawa 2008, s. 258). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje zgodny pogląd, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA z dnia 02.10.2002 r. sygn. akt V SA 793/02, post. WSA w Warszawie z dnia 21.02.2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05). Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazała na okoliczność sporadycznego przebywania w miesiącu styczniu 2011 r. w miejscu zamieszkania ze względu na kłopoty osobiste oraz, że we wspomnianym okresie korespondencję do niej kierowaną, w tym również zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r., odbierali domownicy, którzy nie potrafili określić daty odbioru zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy skarżącej w uchybieniu wspomnianego terminu. Zdaniem Sądu zwrócić należy uwagę na treść art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nakładającego na strony, w toku postępowania, obowiązek zawiadomienia organu o każdej zmianie swego adresu oraz na treść art. 43 zd. 1 Kpa, zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Skoro zatem skarżąca uznała, że jej nieobecność w miejscu zamieszkania nie jest związana ze zmianą adresu i tym samym nie wymaga powiadomienia organu, to winna była w imię należytego dbania o swoje interesy – dołożyć należytej staranności w kwestii bieżącego pozyskiwania od domowników informacji o doręczanych jej przesyłkach i dacie ich doręczeń. Dodać należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji widnieje podpis "J." z dopiskiem "H." dokonanym najprawdopodobniej przez doręczającego - sugerujący, że to skarżąca w dacie 3 stycznia 2011 r. osobiście pokwitowała odbiór zaskarżonej decyzji. Reasumując podnieść należy, że skoro zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej, w związku z jej nieobecnością w miejscu zamieszkania, w trybie doręczenia zastępczego, to okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie stała na przeszkodzie w przygotowaniu skargi i jej terminowym złożeniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.