VI SA/Wa 6143/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z 22 września 2023 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 22 września 2023 r."), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ" lub "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji" lub "WITD") z 11 stycznia 2021 r., nr [...] (dalej: "decyzja z 11 stycznia 2021 r."), nakładającą na B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w O. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "spółka") karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: "k.p.a."), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.; dalej: "p.r.d."), w związku z art. 11 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 54), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645; dalej: "u.d.p."), § 2 ust. 2, § 2 ust. 4, § 2 ust. 1 pkt 5, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 2 października 2020 r. w miejscowości G. inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli 12-osiowy zespół pojazdów składający się z czteroosiowego ciągnika siodłowego i czteroosiowej naczepy. W trakcie zatrzymania wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem konstrukcji metalowej (ładunek niepodzielny) w imieniu skarżącej. Podczas kontroli wykonano pomiar zewnętrznych wymiarów pojazdu oraz dokonano jego ważenia na stanowisku pomiarowym zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę. W wyniku przeprowadzonych pomiarów stwierdzono, że: – długość wraz z ładunkiem wynosiła 21,1 m (po odjęciu błędów pomiarowych 20,89 m), zatem została przekroczona w stosunku do dopuszczalnej wynoszącej 16,5 m o 4,6 m, tj. 27,88%; – szerokość wynosiła 2,75 m, zatem przekroczono w stosunku do dopuszczalnej wynoszącej 2,55 m o 0,2 m, tj. 7,84%; – wysokość wynosiła 4,28 m, zatem przekroczono w stosunku do dopuszczalnej wynoszącej 4,0 m o 0,28 m, tj. 7%; – rzeczywista masa całkowita wynosiła 91,81 t, zatem została przekroczona od dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 40 t o 51,81 tony, tj. o 129,5%; – nacisk grupy osi składającej się z trzech osi pojazdu silnikowego, w którym co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi, oraz grupy osi składającej się z więcej niż trzech osi nienapędowych, naczepy (8 osi). Kierujący podczas kontroli nie okazał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli z 2 października 2020 r. (dalej: "protokół kontroli"), który został podpisany przez kierowcę i inspektora transportu drogowego. Do protokołu kontroli załączono: – kopię wydruków z wagi Meteor-E-097 z dnia 3 października 2020 r. (godz. 00:08); – kopię instrukcji użytkownika przenośnej wagi samochodowej Meteor do ważenia pojazdów w ruchu; – kopię decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z 26 czerwca 2019 r. nr [...], zmieniającą decyzję z 5 stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia typu wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu o znakach fabrycznych MARS oraz WWS; – kopię świadectwa legalizacji pierwotnej wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu Meteor; – kopię protokołu z pomiarów równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów; – kopię wypisu z licencji międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej skarżącej; – dokumentację fotograficzną; – wydruk Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (KRS: [...]). Pismem z 7 października 2020 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w związku ze stwierdzonymi naruszeniami wskazanymi w protokole kontroli. Dodatkowo poinformowano stronę m.in. o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismami z 22 października 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o: – przesunięcie terminu złożenia wyjaśnień; – umożliwienie dokonania przez pełnomocnika oględzin kompletnego systemu ważenia (platformy, urządzenia sterującego itp.) użytego do przeprowadzenia pomiaru mas i nacisków osi; – zabezpieczenie dowodu, tj. pilne zabezpieczenie i zarchiwizowanie nagranych rozmów telefonicznych przeprowadzonych przez pracowników GDDKiA ze skarżącą w dniu 2 października 2020 r. w godzinach 12-16. Zdaniem pełnomocnika skarżącej konieczne jest włączenie nagrań do materiału dowodowego, gdyż mają istotny związek ze sprawą i mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Postanowieniem z 9 listopada 2020 r. organ I instancji odmówił uwzględnienia żądania pełnomocnika skarżącej w przedmiocie dokonania oględzin kompletnego systemu ważenia użytego do przeprowadzenia pomiaru mas i nacisków osi. WITD, powołując się na wyrok NSA z 24 lipca 2019 r. (sygn. akt OSK 2260/17), wyjaśnił, że uprawnienie do dokonania oględzin przysługuje w razie potrzeby organowi administracji publicznej, co oznacza, że o potrzebie przeprowadzenia dowodu z oględzin decyduje organ, a nie subiektywne przekonanie strony o takiej potrzebie. Dodatkowo, zawiadomieniem z 9 listopada 2020 r., organ I instancji poinformował skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, nie dłużej niż do 18 grudnia 2020 r. W odpowiedzi na pismo organu I instancji, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA"), Oddział w O., poinformowała, że skarżącemu nie wydano zezwolenia kategorii VII ważnego w dniu kontroli w związku z wykonywanym przewozem. Ponadto wskazano, że skarżąca w dniu 3 września 2020 r. wystąpiła do GDDKiA Oddział w O. z czterema wnioskami na jednokrotny przejazd pojazdów nienormatywnych z m. G. do m. P.. Następnie skarżąca wystąpiła o zmianę wstępnie wytyczonego odcinka trasy. GDDKiA Oddział w O. wystąpiła do Zarządu Dróg Wojewódzkich w O. oraz GDDKiA Oddział we W. o uzgodnienie trasy przejazdów. Nie wyrażono zgody na przejazd zestawów o wskazanych we wniosku parametrach po obiekcie mostowym znajdującym się w ciągu drogi zlokalizowanej nad autostradą A4, który jest w zarządzie GDDKiA we W.. Ponadto poinformowano, że w związku z czterema wnioskami skarżącej z 8 października 2020 r., które zawierały korektę numerów rejestracyjnych pojazdów, wydano zezwolenia kategorii VII na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego trasą z m. S. do m. P.. Pismem z 1 grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył wyjaśnienia do postępowania administracyjnego. Wskazał m.in., że zgodnie z art. 64d ust. 3-6 p.r.d., zezwolenie wydaje (obligatoryjnie), po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszczeniu opłaty, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 14 dni roboczych od dnia złożenia wniosku. Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd, uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania organu wydającego zezwolenie, uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi. W przypadku braku odpowiedzi na zapytanie, uznaje się trasę za uzgodnioną. Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury drogowej położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu do 30 dni, z tym że organ wydający zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot składający wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, w niniejszej sprawie wniosek został złożony 3 września 2020 r., zatem termin wydania wspomnianego zezwolenia upływał w dniu 2 października 2020 r. Z uwagi na fakt, iż w okresie pomiędzy złożeniem wniosku a terminem jego wydania GDDKiA nie przekazywała wnioskodawcy jakichkolwiek informacji o ewentualnych problemach związanych z wydaniem zezwolenia, strona pozostawała w przekonaniu, iż organ terminowo wyda zezwolenie zgodnie z wnioskiem. Pełnomocnik podkreślił, że pracownik GDDKiA telefonicznie wielokrotnie upewniał przewoźnika o braku przeszkód do wydania zezwolenia na wnioskowany przewóz ładunku nienormatywnego. Ponadto wskazał, że pomimo posiadania wiedzy, że zezwolenie nie zostało wydane, przewoźnik musiał wyruszyć w stronę granicy z uwagi na warunki posiadanego zezwolenia czeskiego oraz brak możliwości bezpiecznego przebywania na terenie zakładu załadowcy. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej ponownie wniósł o umożliwienie dokonania oględzin kompletnego systemu ważenia. Decyzją z 11 stycznia 2021 r. WITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł w związku z przejazdem pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Jako podstawę wydania ww. decyzji wskazano art. 64, art. 140aa ust. 1-3 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.). Pismem z 25 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie od decyzji z 11 stycznia 2021 r. Decyzją z 22 września 2023 r. organ utrzymał w mocy decyzję z 11 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego oraz wskazaniu mających zastosowanie przepisów prawa, organ wyjaśnił m.in., że podstawą nałożenia kary pieniężnej było poruszanie się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego (zespołu pojazdów) należącego do skarżącej bez wymaganego zezwolenia, w związku z czym przekroczono dopuszczalne wartości pojazdu (tj. rzeczywistą masę całkowitą, długość, szerokość oraz wysokość). Zdaniem organu procedura ważenia kontrolowanego pojazdu przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a uzyskane w trakcie ważenia wyniki nie budzą wątpliwości. GITD zaznaczył, że kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach. Ponadto kierowca nie zgłosił żadnych uwag w stosunku do przeprowadzonego ważenia pojazdu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ wskazał na istnienie reżimów dwóch różnych ustaw, przy czym kara pieniężna w niniejszej sprawie została nałożona na podstawie przepisów p.r.d. Pismem z 26 października 2023 r. skarżąca złożyła skargę na decyzję z 22 września 2023 r., zarzucając: a) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu faktu naruszenia prawa przez pracowników GDDKiA, co było genezą powstania naruszeń po stronie przewoźnika i miało znaczący wpływ na działanie skarżącej (w aspekcie art. 64 ust. 1 p.r.d.); b) rażące naruszenie norm procesowych określonych w art. 35 § 1–3 k.p.a. poprzez bezprawne i bezzasadne wydłużenie postępowania przed organem II instancji z 1 miesiąca do 2 lat; c) istotne naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a. poprzez akceptację uniemożliwienia stronie przez organ I instancji dostępu do zapoznania się z cechami urządzenia kontrolno-pomiarowego wykorzystanego w momencie kontroli drogowej bez uzasadnionej przyczyny; d) naruszenie art. 92a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nałożenie na stronę skarżącą kar pieniężnych z przekroczeniem ustawowego limitu; e) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy i pomijanie dowodów niepasujących do przyjętej linii orzekania przez organ. Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania. W skardze zawarto również wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE"), w przypadku gdyby Sąd doszedł do konkluzji, iż podwójne karanie za ten sam czyn na zasadach określonych w treści skargi jest zasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów, sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, jak i [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nie naruszyli w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 81 oraz art. 107 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. oraz art. 140aa ust. 1-3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz ust. 2 p.r.d. W ocenie Sądu stwierdzenie, że skarżąca wykonywała w dniu 2 października 2020 r. w miejscowości G. przejazd drogowy z ładunkiem niepodzielnym, uprawniało organy inspekcji transportu drogowego do nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości piętnastu tysięcy złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20% Po pierwsze, wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zdaniem Sądu organy w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustosunkowując się do wyjaśnień strony, a argumenty podane w uzasadnieniu zostały poparte materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. W tym miejscu należy odnieść się do twierdzenia spółki, że pomiar masy pojazdu dokonany był urządzeniem, które zostało wyprodukowane przez innego producenta niż wynika to z dokumentów świadectwa legalizacji pierwotnej, a co za tym idzie GUM w G. powinien odrzucić wniosek o nadanie zatwierdzenia typu wagom. Spółka kwestionuje także typ miernika użytego w terminalu wagowym. W ocenie Sądu pomiarowi dokonanemu w toku kontroli drogowej za pomocą zalegalizowanych urządzeń pomiarowych nie można odmówić przymiotu wiarygodności. Zastosowane urządzenia pomiarowe miały wymagane i aktualne świadectwa legalizacji pierwotnej, które jako dokumenty urzędowe potwierdzają prawidłowość i rzetelność ich wskazań. Przyrządy pomiarowe zostały zalegalizowane stosownie do obowiązujących przepisów. Jeżeli zatem spółce znane są jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na prawidłowość zatwierdzenia wagi i wydania świadectwa legalizacji pierwotnej, to powinna ona niezwłocznie te fakty przedstawić organowi metrologicznemu. Tylko taki organ ma bowiem zarówno odpowiednie laboratoria, jak i podstawę prawną do badania kwestii związanych z wydaniem świadectw legalizacji. Jeśli organ metrologiczny uznałby, że waga nie została właściwie zalegalizowana, to dokument stwierdzający taką okoliczność organ ma obowiązek wziąć pod uwagę w toku postępowania. W niniejszej sprawie nie miało to jednak miejsca. GITD ani WITD nie mają uprawnień do podważania wyników pomiarów wykonanych urządzeniem posiadającym ważne świadectwo legalizacji. Wyniki ważenia zalegalizowanym urządzeniem posiadają z mocy prawa rękojmię ich prawidłowości. Podczas kontroli drogowej użyto wagi marki METEOR, nr fabryczny [...], która legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej (dokument ten znajduje się w aktach administracyjnych sprawy – karta 21). Skoro użyte do ważenia wagi posiadały ważne świadectwo legalizacyjne i były używane zgodnie z instrukcją obsługi, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia (por. wyroki NSA z 5 marca 2013 r., sygn. II GSK 2301/11 oraz z 10 maja 2016 r., sygn. II GSK 2766/14). Skarżąca podnosi także, iż organy nie uwzględniły zgłoszonego wniosku dowodowego Spółki dotyczącego przeprowadzenia przez pełnomocnika strony oględzin całego systemu ważenia użytego do pomiaru, w związku z przedstawionym powyżej twierdzeniem, iż występują niezgodności co do informacji odnośnie producenta wag zawartych w Świadectwie Legalizacji Pierwotnej. W ocenie Sądu organ miał podstawę do tego, aby nie uwzględnić wniosku strony, uznając, iż nie miał on wpływu na wynik sprawy. Jak wskazano powyżej, twierdzenia co do ważności świadectwa legalizacji pierwotnej należy kierować do urzędu miar. Podsumowując rozważania dotyczące procesu ważenia i przyrządów mierniczych do niego użytych, stwierdzić należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej. Tym samym przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Jak stanowi art. 140aa ust. 3 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. W niniejszej sprawie wynik pomiaru masy całkowitej pojazdu wyniósł 91,8 tony, co oznacza przekroczenie o 51,8 tony (129,5%). Bez posiadania zezwolenia kategorii VII – co jest bezsporne – masa całkowita pojazdu powinna wynosić maksymalnie 40 ton. Z kolei kara pieniężna, określona w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. (w wysokości 15 000 zł), jest nakładana, gdy rzeczywista masa całkowita przekracza dopuszczalną wartość, czyli 40 ton, o więcej niż 20%, co ewidentnie miało miejsce w realiach niniejszej sprawy. Sąd nie podziela nadto zarzutu skarżącej, jakoby przyczyną powstania naruszenia prawa było działanie, a raczej zaniechanie GDDKiA w O., które nie wydało w przewidzianym terminie zezwolenia kategorii VII. Ewidentnie bowiem pojazd skarżącej w dniu 2 października 2020 r. poruszał się po terytorium Polski bez zezwolenia kategorii VII, mając rzeczywistą masę całkowitą przekraczającą 91 ton. Spółka posiadała pełną świadomość co do nienormatywności zespołu pojazdów, skoro sama wystąpiła o wydanie zezwolenia kategorii VII przez GDDKiA, analogicznie uzyskując stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym na terytorium Republiki Czeskiej (wydane 2 października 2020 r.). Opieranie się przez spółkę na zapewnieniach pracowników GDDKiA o braku przeciwwskazań do uzyskania zezwolenia, w kontekście uprzednio uzyskiwanych zezwoleń, nie można jednakże zakwalifikować jako działania mającego na celu dochowanie należytej staranności w realizacji czynności, czy też braku wpływu na powstanie naruszenia. Skarżąca miała wpływ na powstanie naruszenia, skoro zdecydowała się na przekroczenie granicy i wjazd do Polski bez właściwego zezwolenia. Sąd miał przy tym na uwadze dokładnie opisaną przez spółkę złożoność całego procesu transportu tak masywnej, niepodzielnej konstrukcji, czyli wysokie koszty, organizację i synchronizację działań wszystkich podmiotów: producenta konstrukcji, załadowcy, skarżącej, osób wykonujących pilotaż, podmiotu odbierającego konstrukcję, osób ją rozładowujących i organu wydającego zezwolenie. Jednak powyższe okoliczności nie usprawiedliwiają podjęcia świadomej decyzji o wykonaniu przejazdu po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem o masie całkowitej przekraczającej 91 ton bez stosownego zezwolenia. Wszystkie podane powyżej okoliczności sprawy, obrazujące zaangażowanie spółki w cały proces transportu, w żadnym razie nie zwalniały jej od uzyskania – przed rozpoczęciem przewozu na terytorium Polski – zezwolenia kategorii VII. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, ewidentnie przemawiają także za brakiem możliwości zastosowania w sprawie wobec spółki art. 140aa ust. 4 p.r.d. Podmiot wykonujący przewóz powinien bowiem wykazać, że podjęte przez niego działania, mające na celu zapewnienie wykonywania przewozu zgodnie z prawem, pozwalały mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, iż nie naruszy prawa. Jednakże samo złożenie przez spółkę wniosku o zezwolenie bynajmniej nie usprawiedliwia penalizowanego zachowania, czyli przejazdu pojazdem bez stosownego zezwolenia. Nie zasługuje nadto na uwzględnienie zarzut spółki dotyczący wydania, na skutek jednej kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 2 października 2020 r., dwóch decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej. Zdaniem strony stanowi to złamanie zasady wynikającej z art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którą podczas jednej kontroli drogowej suma kar nie może przekroczyć 12 000 zł. Organ zatem mógłby wydać dwie decyzje, jednak suma kar nie mogła przekroczyć 12 000 zł. Należy stwierdzić, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1) administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W art. 4 pkt 1, pkt 2, pkt 3 oraz pkt 6a ustawy zdefiniowane zostały pojęcia: "krajowego transportu drogowego", "międzynarodowego transportu drogowego", "transportu drogowego" oraz "przewozu drogowego". Natomiast art. 1 u.t.d. określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz międzynarodowego transportu drogowego. Z kolei zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu, zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, jak i działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie, wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami, zasady i warunki kontroli ruchu drogowego regulowane są za pomocą norm ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W rozumieniu tej ustawy "pojazd nienormatywny" to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Podsumowując, stwierdzić należy, że opisane powyżej ustawy normują i sankcjonują różne zachowania uczestników ruchu drogowego. Ustawa o transporcie drogowym oraz ustawa – Prawo o ruchu drogowym realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1667/21). Z podanych przyczyn nie można przychylić się do twierdzeń skarżącej, iż działające w sprawie organy naruszyły art. 92a ust. 3 u.t.d. W odniesieniu do zawartego w skardze wniosku o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z pytaniem prejudycjalnym, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do podjęcia takiego działania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie prawne wymagające skierowania pytania prejudycjalnego. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, że skierowanie pytania o treści zasugerowanej w skardze nie jest niezbędne dla wydania wyroku. Sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 35 § 1-3 k.p.a. również nie może zostać uwzględniony. W toku kontroli sądowej wydanych w sprawie decyzji, kwestie dotyczące terminu załatwienia sprawy lub wykonywania przez organ obowiązków wynikających z przekroczenia tego terminu nie podlegają rozpatrzeniu. Przedmiotowa skarga dotyczy bowiem decyzji rozstrzygających sprawę merytorycznie. Kwestie dotyczące terminowości działań organu administracji publicznej, takie jak dotrzymanie ustawowego terminu załatwienia sprawy czy prowadzenie postępowania bez nieuzasadnionej zwłoki, podlegają ocenie w odrębnym trybie. Strona może je podnieść składając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.