VI SA/Wa 617/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. (data nadania u operatora pocztowego) M. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu skargi M. S. wskazał, że podtrzymuje zarzuty i argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał, że pobierane przez niego wynagrodzenie jest zbyt niskie, aby mógł on uiścić karę w nałożonej wysokości, o czym świadczy treść umowy wraz z aneksem załączonych do wniosku wskazujących, iż od dnia 1 stycznia 2014 r. wynagrodzenie skarżącego miesięcznie brutto wynosi 1.680 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie, należy uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jego wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W piśmiennictwie podkreśla się, że kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania możliwości, które przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a., ma znaczenie, które przypisuje się do pojęcia "sprawy", w której granicach sąd może wstrzymać wykonanie aktów lub czynności. Przyjmuje się, że ustawodawca odsyła do pojęcia "sprawy administracyjnej" w jej znaczeniu materialnoprawnym i to jej tożsamość (granice) wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku administracyjnoprawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność jego podstaw prawnej i faktycznej (por. T. Woś [w:] T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 433). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał jednak, że nawet przy tak szeroko rozumianej sprawie administracyjnej, nie można przyjąć, iż możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, w sytuacji, w której przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnotować bowiem należy, że pomiędzy nałożeniem kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej a stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zachodzi tożsamość przedmiotowa postępowań, a zatem są to dwie odrębne sprawy w znaczeniu materialnym (por. B. Dauter, Komentarz do art. 61 p.p.s.a., LEX 2013, teza 10). Należy wyraźnie wskazać, że przedmiotem zaskarżenia było jedynie postanowienie organu stwierdzające, że skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy po ustawowo wyznaczonym terminie do jego wniesienia. Sąd zauważa, że organ, wydając zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego, nie przeprowadzał ponownej, odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Brak jest zatem tożsamości sprawy, w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Sąd jednocześnie zauważa, że postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaliczyć można do aktów, które z samej swej istoty nie noszą cech wykonalności, tj. aktów, które mogą stanowić przedmiot wniosku o wstrzymanie wykonania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.