VI SA/Wa 621/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z [...] stycznia 2016 r. Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "K.p.a."), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca"), utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. W zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] września 2015 r. w G. na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował J. M. w imieniu i na rzecz Spółki, który wykonywał przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne z ładunkiem podzielnym w postaci pomidorów zapakowanych w kartony na trasie P. - G. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej o 2,55 t, przy rzeczywistym nacisku 10,55 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), na drodze pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2015, wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 P.r.d. i art. 104 § 1 K.p.a., nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł., jak za brak zezwolenia kategorii I. GITD, po rozpatrzeniu odwołania Strony z [...] października 2015 r., utrzymując w mocy decyzję I instancji, zgodził się z ustalonym stanem faktycznym oraz podjętym na jego podstawie rozstrzygnięciem. Organ odwoławczy przedstawił okoliczności stanu faktycznego oraz naruszenia jakie zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej. GITD wskazał, że stosownie do art. 41 ust. 3 u.d.p., drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone w rozporządzeniu wykonawczym, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga wojewódzka nr [...] została zaliczona zatem do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Organ odwoławczy wskazał również, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, które zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami zgodności wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w P. z [...] sierpnia 2014 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] września 2015 r. GITD podkreślił, że zgodnie z art. 64 ust. 2 P.r.d., przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. Stosownie natomiast do treści art. 140ab ust. 2 P.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii I, które stosownie do lp. 1 załącznika nr 1 do P.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodził się również z wysokością kary wymierzoną na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną ustala się w wysokości 1500 zł, za brak zezwolenia kategorii I-II. GITD stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o tę regulację. GITD dodał, że czynności pomiarowe wykonywane podczas kontroli drogowej nie mają charakteru czynności administracyjnych, określonych w ustawie o transporcie drogowym i aktach wykonawczych. Ważenie pojazdów jest tylko czynnością techniczną zmierzającą do uzyskania pomiaru, który ma wykazać, czy dany pojazd spełnia określone normy, czy też nie. Trudno przeto oczekiwać od ustawodawcy, by w drodze uregulowań prawnych określał np. w jaki sposób pojazd ma najechać na wagę, czy za pomocą jakich hamulców kierowca ma zatrzymać pojazd. Temu służą odpowiednie instrukcje obsługi użytkowanych urządzeń. Należy zresztą zauważyć, że przed dokonaniem ważenia kierowcy są instruowani jakie czynności mają wykonać w trakcie pomiarów. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Strony, iż karę pieniężną można nałożyć jedynie w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego. Wyjaśnił, że jeżeli w zbiorze przedmiotu naruszenia znajdują się "pojazdy nienormatywne" to tym bardziej dyspozycja art. 140aa ust. 1 P.r.d., będzie miała zastosowanie do pojazdu nienormatywnego. W skardze z [...] lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję GITD z [...] stycznia 2016 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji, o zastosowanie art. 145a § 1 P.p.s.a., a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 2 pkt. 35a P.r.d., poprzez błędne uznanie iż kontrolowany pojazd członowy wypełniał definicję pojazdu nienormatywnego, 2) art. 61 ust. 2 pkt 1 P.r.d., poprzez jego błędną interpretacje i mylne posługiwanie się pojęciem nacisków osi, 3) art. 140aa ust. 1-3 P.r.d., poprzez jego zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki w nim wskazane i brak było podstaw nałożenia kary na przejazd jednym pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, 4) art. 140ab ust. 2 P.r.d., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy, istniały ku temu przesłanki, 5) podstawowych zasad prowadzenia postępowania dowodowego i użycie do wyznaczenia parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu wag SAW 10C niezgodnie z ich przeznaczeniem oraz instrukcją obsługi producenta co powoduje, że osiągnięte wyniki pomiarów są całkowicie niewiarygodne, 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że kontrolowany pojazd nie wypełnił definicji pojazdu nienormatywnego. Zdaniem Skarżącego, pojazd może stać się nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisków osi wyłącznie w przypadku, w którym jak wskazano w definicji przekroczone są naciski osi określone liczbą mnogą. Parametr ten musiałby więc zostać przekroczony w odniesieniu do co najmniej dwóch osi. Tymczasem kontrolujący stwierdzili wyłącznie przekroczenie jednego nacisku jednej osi. Dlatego też wszczęte postępowanie było bezprzedmiotowe z uwagi na niewypełnienie przez pojazd definicji zapisanej w art. 2 pkt 35a P.r.d. Skarżący uznał ponadto, że wyników pomiarów wpisanych do protokołu kontroli nie sposób uznać za wiarygodne. Zgodnie ze wskazaniami protokołu oraz treścią decyzji, pomiarów nacisku osi dokonano za pośrednictwem dwóch wag typu SAW 10C. Organ wskazał, że pomiaru nacisku osi dokonał używając dwóch przenośnych wag do pomiarów statycznych, co dowodzi, że pomiar ten nie został wykonany za pośrednictwem jednego pomostu. Zdaniem Skarżącego, niedopuszczalnym jest ważenie osi pojazdów dwoma odrębnymi niepołączonymi ze sobą wagami. Do ich połączenia producent przewidział specjalistyczne okablowanie i odpowiedni program wgrany w elektroniczne wagi typu SAW 10C, które przy zastosowaniu połączenia dają wspólny wynik nacisku osi. Taka metodologia ważenia przyjęta przez producenta sprzętu pomiarowego gwarantuje wiarygodność pomiarów. Skarżący podniósł dodatkowo, że jak wynika ze świadectw ich legalizacji wag, maksymalne ich obciążenie wynosi 10.000 kg (10 ton). Tymczasem na gruncie kontrolowanej sprawy posłużyły one do stwierdzenia nacisków wielkość tę przekraczających. Organy w ogóle nie dostrzegły tej kwestii i nie ustosunkowały się do niej, przyjmując uzyskane za pomocą tych wag wyniki za w pełni wiarygodne. Skarżący stwierdził również, że w przypadku nakładania kary za przejazd bez zezwolenia, niemożliwe jest jej nałożenie przy stwierdzeniu, iż przejazdu dokonano jednym pojazdem. Dyspozycja art. 140aa ust. 1 P.r.d., zgodnie z którą karę za brak zezwolenia nałożyć można w przypadku stwierdzenia przejazdu więcej niż jednym pojazdem nienormatywnym nie pozostawia, zdaniem Skarżącego, w tym zakresie żadnych wątpliwości. Kontrolujący winien był zatem polecić kierowcy rozczepienie ciągnika i naczepy, dokonać ważenia obydwóch tych pojazdów oddzielnie i w razie stwierdzenia, iż zarówno naczepa jak i ciągnik wypełniają definicję pojazdu nienormatywnego wszcząć postępowanie w sprawie. Tymczasem kontrolujący dokonał ważenia jednego pojazdu nienormatywnego zamykając w ten sposób drogę organowi do wykazania, że przewóz prowadzony był "pojazdami nienormatywnymi". W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny – pomidory zapakowane w kartony. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po płatnym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...]. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 8 t., na tej drodze wojewódzkiej wynika z treści art. 41 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Dodać należy, że w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p., została zawarta delegacja dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Droga wojewódzka nr [...] nie została wymieniona w rozporządzeniu wydanym na tej podstawie (rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. poz. 802)). W wyniku ważenia pojazdu dokonanego w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 2,55 t, przy nacisku tej osi 10,55 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Nie stwierdzono natomiast naruszenia innych parametrów pojazdu członowego. Przy tego rodzaju przekroczeniu naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieszczą się przewożone przedmiotowym pojazdem pomidory zapakowane w kartonach. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Organ I instancji prawidłowo, zdaniem Sądu, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 1 P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii I, z czym zgodził się organ II instancji. Dodać należy, że zgodnie z lp. 1 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Skarżący, jak ustalono w trakcie kontroli drogowej, nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Dodać należy, że Skarżący w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., był obowiązany przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz że umieszcza się go na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W świetle powyższych obowiązków, kierowca wykonujący przejazd w imieniu Skarżącego, nie powinien wyjeżdżać na drogę publiczną nie znając parametrów wagowych pojazdu wraz z naciskiem osi na drogę. Sąd nie zgadza się z argumentacją Skarżącego, podniesioną w uzasadnieniu skargi. Skarżący dokonał interpretacji przepisów art. 140aa ust. 1 P.r.d. oraz art. 2 pkt 35a – definiującego pojazd nienormatywny, której nie można zaakceptować. Z przepisu art. 140aa ust. 1 P.r.d. wynika, że karę pieniężną nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla zezwolenia. Według Skarżącego, ponieważ w przepisie tym mowa jest o pojazdach nienormatywnych, a nie o jednym pojeździe, brak jest regulacji, na podstawie której możliwe byłoby nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych jednego pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla zezwolenia. Dotyczy to również, zdaniem Skarżącego, kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, nakładanej jak za brak zezwolenia. Podobny wywód Strona przeprowadziła odnośnie definicji pojazdu nienormatywnego, z której wywnioskowała, że nie jest pojazdem nienormatywnym pojazd/zespół pojazdów, w którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku tylko jednej osi. Według Strony pojazd nienormatywny ze względu na przekroczenie nacisku osi, to pojazd w którym stwierdzono przekroczenie tego parametru w przypadku więcej niż jednej osi. Odnosząc się do powyższych poglądów Skarżącego, należy wskazać, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się na możliwość odstąpienia od literalnego znaczenia przepisu prawa. Dopuszczalne jest zatem stosowanie wyjątków od zasady pierwszeństwa wykładni językowej poprzez uzupełnienie jej bądź też niekiedy zastąpienie wykładnią funkcjonalną lub systemową. Dopuszczalne odstępstwo od wykładni językowej ma miejsce m.in. w sytuacji, gdy zastosowanie wykładni językowej prowadziłoby do wypaczenia treści przepisu. Zaprezentowana przez Stronę, literalna interpretacja art. 140aa ust. 1, jak i art. 2 pkt 35a P.r.d., prowadzi do nieracjonalnych wniosków o konieczności rozłączenia przed dokonaniem ważenia pojazdu członowego i osobnego zważenia ciągnika oraz naczepy, jak również o możliwości bezkarnego poruszania się po drogach publicznych nienormatywnym pojazdem członowym, czy też nienormatywnym zespołem pojazdów, jak również pojazdem którego nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza w niniejszej sprawie o 2,55 t, wartość dopuszczalnej normy. Jest to zatem interpretacja wypaczająca sens przedmiotowej regulacji, mająca na celu uniknięcie przez Skarżącego negatywnych skutków wynikających z naruszenia omówionych wcześniej przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi, Skarżący podniósł również, że maksymalne obciążenie każdej z wag użytych do kontroli pojazdu Skarżącego, zgodnie ze świadectwami legalizacji, wynosi 10.000 kg. Nie oznacza to jednak, iż wyniki pomiaru nacisku osi przekraczające tę wartość świadczą o tym, iż w trakcie ważenia przekroczono dopuszczalne obciążenie tych wag. Ważenia osi dokonano parą wag, zatem ciężar rozkłada się na każdą z nich. Podany w protokole kontroli wynik dotyczy zatem sumy wskazań każdej z wag. Przekroczenie zatem, maksymalnego obciążenia użytych wag miało by miejsce wówczas, gdyby suma wskazań z przeprowadzonego ważenia nacisku osi przekraczałaby wagę 20.000 kg. W ocenie Sądu nie ma również znaczenia okoliczność, czy zmierzenia nacisku osi dokonano parą wag połączonych, czy też nie połączonych odpowiednim przewodem. Jak wskazał Skarżący, z instrukcji obsługi wag typu SAW 10C, istnieje możliwość połączenia dwóch wag przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. W wyniku tego powstaje jedno urządzenie pomiarowe pozwalające odczytać na wyświetlaczu od razu wynik nacisku osi. Nie można jednak przyjąć, że niewiarygodny jest wynik ważenia nacisku osi wagami nie połączonymi, skoro zgodnie z instrukcją obsługi, pojedyncza waga służy do pomiaru obciążenia kół. Zważenie zatem dwoma wagami obciążenia kół jednaj osi i dokonanie sumowania wyniku pomiaru, doprowadzi do uzyskania wartości obciążenia osi. W świetle powyższego, Sąd uznał, iż niezasadne są podniesione przez Skarżącego zarzuty, kwestionujące wiarygodność ustaleń nacisku pojedynczej osi napędowej przy wykorzystaniu, nie połączonych pomostem, przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiału dowodowego oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę w całości.