VI SA/Wa 6252/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Kosterna Asesor WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 18 września 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O.(dalej: "organ I instancji", "KWP") z 19 czerwca 2023 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu Stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że powodem cofnięcia Stronie przez KWP decyzję z 19 czerwca 2023 r. nr [...] pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, było uzyskanie prawomocnego od 7 lutego 2023 r. wyroku Sądu Okręgowego w O. z [...] stycznia 2023 r., sygn. akt [...] uznającego Stronę winnym popełnienia przestępstwa z art. 301 § 3 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. polegającego na tym, iż w nieustalonej dacie, nie później niż od listopada 2012 roku do 28 kwietnia 2017 roku, prowadząc gospodarstwo rolne, w krótkich odstępach czasu, przewidując możliwość doprowadzenia swojego gospodarstwa do niewypłacalności i godząc się na to, doprowadził do swojej niewypłacalności w ten sposób, że będąc dłużnikiem kilku wierzycieli, w sposób lekkomyślny nie wywiązał się z ustalonych do spłaty terminów; z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k. polegającego na przywłaszczeniu powierzonej rzeczy w postaci zasiewów pszenicy w areale 2.1000 ha oraz rzepaku w areale 92.4600 ha, w ilości łącznie 2.476.26 ton rzepaku i pszenicy o wartości co najemnej 669.843.62 zł, które zgodnie z umową stanowiły przedmiot przewłaszczenia na poczet uprzednio zaciągniętych zobowiązań wobec określonej spółki oraz z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k. polegającego na przywłaszczeniu powierzonej rzeczy w postaci nośnika narzędzi Case IH Quadtrac 500, która zgodnie z umową leasingu stanowiła do czasu spłaty ostatniej raty leasingowej własność banku. KGP wyjaśnił, że w stosunku do dwóch z trzech wymienionych czynów, tj. z art. 301 § 3 K.k w zw. z art. 12 § 1 K.k. oraz art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k. sąd odstąpił od wymierzenia Stronie kary, natomiast w stosunku do czynu z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k. (wymienionego jako drugi) sąd wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) zł (k. 259-260). Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji, KGP po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdził, że ustawodawca sam z góry rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Zważywszy, jak wskazał KGP, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia wskazanej okoliczności. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. KGP wyjaśnił, że Strona została skazana m.in. za przestępstwo umyślne z art. 284 § 2 (przywłaszczenie) w zw. z art. 294 § 1 K.k. Przywłaszczenie może być popełnione tylko umyślnie, a przy tym ma charakter przestępstwa kierunkowego, znamiennego celem, którego treścią jest włączenie rzeczy lub prawa majątkowego do swojego majątku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.11.2002 r., sygn. akt V KKN 380/99, publikowany w Legalis nr 326786). Zdaniem KGP, wobec powyższych okoliczności ustalenie, że Strona została skazana za przestępstwo umyślne, jest dla organów Policji wiążące, bowiem obliguje do cofnięcia pozwolenia na podstawie przywołanych przepisów prawa. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela. KGP powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, że każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dlatego też organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, co uzasadniałoby cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. KGP nie zgodził się zarzutami podniesionymi przez Stronę w odwołaniu i stwierdził, że nie znajduje podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzją KGP z 18 września 2023 r., w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77, art. 80 KPA, poprzez: a) brak starannego wykazania dowodów, na podstawie których organ doszedł do przekonania, że spełniona jest przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., skutkującego automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń, w stosunku do Skarżącego, pomimo braku ukarania go za przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a za przestępstwo niemieszczące się w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., a więc braku spełnienia przesłanek umożliwiających cofnięcie pozwolenia na broń, b) dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, jakoby Skarżący przejawiał zachowania, uzasadniające przyjęcie, iż stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, c) pominięcie poddania ocenie wykonywania przez Skarżącego przyznanych mu uprawnień zgodnie z jego przeznaczeniem, niepozwalający na postawienie w tym zakresie żadnych zarzutów, a więc dających pozytywną prognozę na wykonywanie tego prawa w sposób zgodny z obowiązującymi normami w przyszłości oraz dowód dochowywania rękojmi niezagrażania bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, d) naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów. 2) art. 8 § 1 K.p.a., poprzez: a) odstąpienie przez organ administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny od obowiązku starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia, b) wydanie wadliwego rozstrzygnięcia, wywołującego niekorzystne skutki dla Skarżącego, 3) art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni przepisu, skutkującej przyjęciem, że norma ta ma zastosowanie w przypadku każdorazowego prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, w sytuacji gdy literalne brzmienie przywołanej normy wprost przesądza o ograniczeniu katalogu przestępstw do wyszczególnionych w treści przepisu, a więc wyłącznie przestępstw przeciwko porządku lub bezpieczeństwa publicznego, 4) art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., poprzez jego nieprawidłowe oraz bezpodstawne zastosowanie, skutkujące cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, pomimo braku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek umożliwiających cofnięcie pierwotnego pozwolenia. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ nie dokonał w swych rozważaniach odpowiednio wnikliwej analizy zapadłego w sprawie karnej orzeczenia, a w szczególności przyjętych kwalifikacji prawnych czynów Skarżącego a także innych okoliczności przedmiotowej sprawy. W szczególności organy administracji winny wziąć pod uwagę, niezwykle istotne kwestie związane z postawą i dotychczasową realizacją uprawnień na broń przez Skarżącego, które wprost świadczą, o wręcz wzorowym wykonywaniu uprawnień do posiadania broni. Skarżący stanowczo podkreślił, iż od momentu uzyskania pozwolenia na broń, nigdy nie dopuścił się jakichkolwiek uchybień w związku z wykonywaniem uprawnienia. Przez cały okres posiadania pozwolenia na broń swoje prawa i obowiązki wykonywał wręcz wzorowo, jednakże organy administracji publicznej w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji nie odniosły się do ww. kwestii. Zdaniem Skarżącego, organ pominą, zupełnie literalne brzmienie przepisu, przyjmując że samo skazanie karzącego stanowi przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, w sytuacji gdy organ był obowiązany - zgodnie z wykładnią literalną oraz celowościową przepisów ustawy - do oceny całokształtu okoliczności oraz wykazania, że osoba uprawniona stanowi zagrożenie dla siebie porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący powołując się na orzecznictwo NSA stwierdził, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez Skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez KGP prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się w związku a tym nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższych przepisów (art. 18 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a.) wynika, że ustawodawca nakazuje cofnąć pozwolenie na broń osobie, której je wydano, jeżeli osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, za osobę taką ustawodawca uznał natomiast m.in. osobę skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b u.b.a., ustawodawca uznał również za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego również osobę skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, przepis ten jednak ze względu na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, nie znajduje zastosowania w kontrolowanej sprawie. Fakt zatem skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jakiej powinien - w ocenie ustawodawcy - dochować posiadacz broni. Opiera się to na założeniu, że posiadacz broni winien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, natomiast która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia. Pogląd ten został ugruntowany w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20). W konsekwencji skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe wyłącza potrzebę dokonywania przez organ, a następnie sąd administracyjny, oceny charakteru popełnionego przestępstwa pod kątem ustalenia, czy sam fakt skazania uzasadniać może, niejako kaskadowo, realizację stanu "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" (por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 976/17). W wyroku z 16 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 427/20 Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b u.b.a. stwierdził, że: (...) przepis nie wymaga wykazania przez organ realnego związku pomiędzy popełnionym czynem, a zagrożeniem dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, bowiem związek ten wynika bezpośrednio z przepisu prawa (por. wyroki NSA z dnia 8 marca 2016 r. II OSK 1659/14, 31 marca 2016 r. II OSK 1878/14, 16 października 2018 r. II OSK 2475/16). Zgodnie z przyjętą przez sądy administracyjne linią orzeczniczą, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stwarza osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (por. m.in. wyrok NSA z 8 marca 2016 r., II OSK 1659/14)." I dalej: "(...) od osoby posiadającej pozwolenie na broń wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. Posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, a osoba, która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia, jest ona niewiarygodna, co do posiadania, używania broni, zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. II GSK 1057/22)." W przedmiotowej sprawie Skarżący został prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z [...] stycznia 2023 r., sygn. akt [...] uznany winnym popełnienia umyślnych przestępstw z art. 301 § 3 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. oraz z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k. Oznacza to, że w świetle jednoznacznego brzmienia art. 18 ust. 1 u.b.a., obligującego organ Policji do cofnięcia pozwolenie na broń ("organ Policji cofa pozwolenie na broń"), także w sytuacji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., organ I instancji był zobligowany, związanym charakterem decyzji w tej kwestii, do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W tej sytuacji nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia przez organy art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., poprzez dokonanie jego nieprawidłowej wykładni oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., poprzez jego nieprawidłowe oraz bezpodstawne zastosowanie. Jak zostało to bowiem powyżej wyjaśnione, błędne jest stanowisko Skarżącego, że zgodnie z wykładnią literalną oraz celowościową art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez Skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołał się na uzasadnienie wyroku NSA z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1549/15, z którego jednak wynika zupełnie odmienny pogląd niż próbuje wykazać Skarżący. W wyroku tym NSA odnosząc się do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jednoznacznie stwierdził – co zresztą przytoczył Skarżący – że: "(...) przepis należy rozumieć w ten sposób, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym uznaje się, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego." W dalszej następnie części wywodu NSA uznał, że w przypadku braku skazania osoby prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w omawianym przepisie, organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego." Wyrok ten zatem potwierdza interpretację art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., którą przyjęły w niniejszej sprawie organy Policji i którą popiera Sąd. Skarżący, na poparcie swojego stanowiska, powołał również wyroki NSA z 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 67/07 oraz z 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1302/07, a także wyroki WSA w Warszawie z 20 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1137/07 oraz z 20 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 709/05. Należy jednak zauważyć, że wyroki te dotyczą innego stanu prawnego. Obowiązujące brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zostało ustalone ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), która wdrażała dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13 września 1991 r.) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz.Urz.UE.L 179.5 z 8 lipca 2008 r.). W powołanych dyrektywach ustalono minimalny poziom reglamentacji w zakresie nabywania i posiadania broni, dopuszczając uchwalenie przez państwa członkowskie surowszych przepisów w tym zakresie (art. 3 dyrektywy z 18 września 1991 r.). Jednym z takich minimalnych poziomów reglamentacji jest obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, aby zezwolenia na nabycie i posiadanie broni było udzielane osobom spełniającym określone warunki, przy czym jeden z tych warunków został sformułowany w art. 5 dyrektywy z 18 września 1991 r. w brzmieniu wynikającym z dyrektywy z 21 maja 2008 r. tak: "państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które (...) nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie". Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r. Ustawodawca natomiast uznał, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Prawidłowa interpretacja powyższych przepisów materialnych, prowadzi do wniosku, że organy obu instancji nie naruszyły w niniejszej sprawie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. Ponieważ Skarżący został prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z [...] stycznia 2023 r., sygn. akt [...]uznany winnym popełnienia umyślnych przestępstw z art. 301 § 3 K.k. w zw. z art. 12 § 1 K.k. oraz z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k., organy Policji, stosując art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., nie musiały dokonywać analizy związku pomiędzy popełnionym przez Skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, celem ustalenia czy Skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak zostało to już bowiem wyjaśnione sam fakt skazania Skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń ze względu na to, że Skarżący stanowi zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Organy zatem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Brak jest w związku z tym uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami cofnęły Skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7 K.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Organy nie dopuściły się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a.