VI SA/Wa 626/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy tłumaczy przysięgłych oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją Minister Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pani E. K. w przedmiocie skreślenia z listy tłumaczy przysięgłych, rozstrzygniętej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2006 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, iż pani E. K. wpisana na listę tłumaczy przysięgłych została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...] za przestępstwo z art. 267 § 1 k.k. i art. 267 § 3 k.k., tj. przestępstwo umyślne przeciwko ochronie informacji. Informacja o skazaniu została przekazana przez I. N., który przesłał kopię wyroków, jakie zapadły w sprawie. Fakt skazania został potwierdzony informacją uzyskaną z Krajowego Rejestru Karnego. Powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 273, poz. 2702 z późn. zm.), który wymienia enumeratywnie wymogi, jakie musi spełniać tłumacz przysięgły. W przypadku niespełnienia przez tłumacza przysięgłego wymogów określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego zachodzi konieczność pozbawienia tłumacza przysięgłego do wykonywania zawodu. Stosownie do art. 12 pkt 2 powyższej ustawy Minister Sprawiedliwości skreśla, w drodze decyzji, tłumacza przysięgłego z listy, w przypadku niespełniania przez niego m. in. wymogu niekaralności za przestępstwo umyślne. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pani E. K., dalej jako skarżąca, podnosiła, iż nie popełniła przestępstwa tylko czyn zabroniony; poinformowanie Ministra Sprawiedliwości przez byłego męża o jej skazaniu jest zemstą za uzyskanie podwyższenia alimentów; podkreślała, iż popełnienie czynu za który została skazana wynikało z nieświadomości i braku znajomości przepisów karnych. Zwracała uwagę, iż tłumaczem przysięgłym jest od [...] 1982 r. i przez cały okres pełnienia funkcji swoje obowiązki wykonywała bez jakichkolwiek uchybień. Odnosząc się do powyższych argumentów skarżącej Minister Sprawiedliwości powołując się na art. 7 k.k. przytoczył podział przestępstw na zbrodnie i występki, przyznał, iż pojęcie czynu zabronionego nie jest równoznaczne z pojęciem przestępstwa ale jak podkreślił, z informacji z KRK, kopii wyroku oraz uzasadnienia wyroku wynika, iż sąd uznał popełniony czyn za przestępstwo. Organ podkreślił, iż nie jest uprawniony do badania i odnoszenia się do okoliczności przestępstwa, za które został skazany tłumacz przysięgły. W skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. pani E. K. ponowiła zarzut wskazany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż popełniony przez nią czyn nie jest przestępstwem. Podnosiła, że czyn za który została skazana popełniła w obronie własnych i rodziny interesów, co wyraźnie wskazał sąd w uzasadnieniu wyroku skazującego. Zarzucała, iż jej odwołanie zostało rozpatrzone przez tą samą osobę, która wydała zaskarżoną decyzję. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podkreślając, iż decyzja w I instancji została podjęta przez Ministra Sprawiedliwości, od której zgodnie z art. 127 ust. 2 k.p.a. nie przysługiwało odwołanie tylko prawo złożenia do tego organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja w II instancji musiała być wydana na tym samym szczeblu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego, Minister Sprawiedliwości skreśla, w drodze decyzji, tłumacza przysięgłego z listy, o której mowa w art. 6 ust. 1, w przypadku: 1) śmierci; 2) niespełniania wymogów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 3 i 4; 3) wniosku tłumacza przysięgłego; 4) prawomocnego orzeczenia kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego; 5) po upływie okresu zawieszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1. Z kolei stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy, tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która nie była karana za przestępstwo umyślne, przestępstwo skarbowe lub za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu obrotu gospodarczego. Ze sformułowania zawartego w treści art. 12 cyt. ustawy "Minister Sprawiedliwości skreśla" wynika, iż w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w punkcie 1-5 organ ma obowiązek skreślenia tłumacza z listy tłumaczy przysięgłych. Fakt skazania skarżącej za czyn z art. 267 § 1 i art. 267 § 3 k.k. jest bezsporny, w aktach sprawy znajduje się kopia wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...]. Sąd uznał E. K. winną popełnienia czynów z art. 267 § 1 i § 3 k.k. oraz skazał na karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych określając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł. Powyższy wyrok został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia 19 sierpnia 2004 r. [...] w ten sposób, iż obniżono wysokość grzywny do 30 stawek dziennych przy tej samej stawce dziennej. Informacja o skazaniu znajduje się również w Krajowym Rejestrze Karnym. Skazanie nie uległo zatarciu. Przestępstwo z art. 267 § 1 i § 3 umieszczone jest w Kodeksie karnym w Rozdziale XXXIII Przestępstwa przeciwko ochronie informacji. Przestępstwo z art. 267 § 1 i § 3 k.k. można popełnić tylko umyślnie. Okoliczności popełnienia ww. przestępstw ani wysokość kary są bez znaczenia. Należy podkreślić, iż ustalenia prawomocnego wyroku skazującego co do faktu popełnienia przez skarżącą zarzucanych jej czynów są wiążące dla organów administracji. W tej sytuacji, zasadnie organ skreślił skarżącą z listy tłumaczy przysięgłych. Stosownie do cyt. art. 12 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, organem właściwym do wydania decyzji o skreśleniu tłumacza przysięgłego z listy jest Minister Sprawiedliwości. Nie zasługuje również na uznanie zarzut skarżącej o dwukrotnym rozpatrzeniu złożonego odwołania przez tą samą instancję i tę samą osobę. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy przez dwa organy administracji - organ, który wszczął postępowanie i organ wyższego nad nim stopnia. Ze względu na to, że nad ministrem nie ma już żadnego organu wyższego stopnia, ustawodawca w art. 127 § 3 k.p.a., chcąc zadośćuczynić wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przewidział wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ - ministra (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 213/06 LEX nr 235133). Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym jest mowa w art. 127 § 3 k.p.a. uprawniony jest ten sam organ, czyli w przedmiotowej sprawie minister, w zakresie swojej właściwości. Nie ma znaczenia, iż obie decyzje podpisał z upoważnienia Podsekretarz Stanu, obie decyzje - zgodnie z prawem wydał ten sam organ - Minister Sprawiedliwości. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.