VI SA/Wa 627/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Sygn. akt VI SA/Wa 627 /07 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 240 zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż w dniu 17 października 2006r. w miejscowości P. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Po dokonaniu pomiarów parametrów zespołu pojazdów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu o 1,7 m-długość kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 18,2 m. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, przy czym jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (ust. 11 ). Przywołując treść art. 64 ust 1 wskazał, iż ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Jak stanowi art. 13 g ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 c ust 1 w/w ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w § 2 ust. 1 pkt 3 wskazuje, iż długość pojazdu nie może przekroczyć w przypadku pojazdu członowego 16,50 m. Konsekwencją przekroczenia wyżej wskazanej długości pojazdu jest treść lp.1 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, który określa karę pieniężną w wysokości 120 złotych za każdy rozpoczęty metr ponad dopuszczalną długość. Organ wyjaśnił, iż protokół kontroli oraz protokół ważenia pojazdu potwierdzają przekroczenie przez kontrolowany pojazd dopuszczalnej długości o 1,7m, a więc kara za powyższe naruszenie wynosi 240 złotych. Nadto organ, zestawiając treść art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym z § 2 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia, zajął stanowisko, iż wystawanie ładunku do 2 metrów za obrys zespołu pojazdów jest dopuszczalne, ale tylko w sytuacji, gdy długość całego pojazdu nie przekracza wielkości zawartych w rozporządzeniu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. Spółka z o.o., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi potwierdziła fakty zawarte w uzasadnieniu decyzji, jednakże nie zgodziła się z ich interpretacją. W ocenie skarżącej z zapisów w protokole kontroli nie można wywodzić, że sam pojazd miał 18,2 m długości albowiem cała tabela dotyczyła pomierzonych wymiarów zestawu łącznie z ładunkiem, które nie zostały w tabeli rozdzielone. Skarżąca zwróciła także uwagę, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.-prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270). Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest ona bezzasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt. 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. nr 204, poz. 2086 ze zm.) stanowi, iż pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych ( art. 13 ust. 1 pkt 2 ) Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej Wysokość kar pieniężnych, określa załącznik nr 2 do ustawy (art. 13 g ust. 1 i 2 ). W myśl zaś art. 61 ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 58, poz. 515 ze zm.), jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Stosownie do treści art. 64 ust 1 ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie z art. 62 ust. 4a pkt 1 długość pojazdu samochodowego i naczepy długość nie może przekraczać 16,5 m. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. nr 32, poz. 262 ze zm. ) w § 2 ust. 1 pkt 3 stanowi, iż długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m. Treść lp.1 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych określa karę pieniężną w wysokości 120 złotych za każdy rozpoczęty metr ponad dopuszczalną długość. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów o transporcie drogowym. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż długość zatrzymanego do kontroli w dniu 17 października 2006 r. w miejscowości P. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] wynosiła 18,2 m. Z protokołu kontroli, wbrew twierdzeniom skarżącego, ewidentnie wynika, iż pomiaru pojazdu dokonano bez ładunku. Świadczą o tym zapisy w rubryce- " ładunek 0 " oraz w rubryce- " zezwolono na dojazd do miejsca załadunku ".Skarżąca nie przedstawiła wymaganego prawem zezwolenia. Sąd podzielił stanowisko organu, iż dopuszczalna długość zespołu pojazdów została przekroczona o 1,7 m. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Nałożona kara ma na celu przymuszenie przedsiębiorcy, który prowadzi działalność wymagającą zezwolenia bez uzyskania takiego zezwolenia, do zalegalizowania prowadzonej działalności i prowadzenia jej na równych prawach z innymi przedsiębiorcami przestrzegającymi obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy – Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.