VI SA/Wa 627/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 grudnia 2023 r. nr BP.570.48.2023.0164.485234 w przedmiocie utraty dobrej reputacji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz L. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD", "Organ I/II instancji") z dnia [...] grudnia 2023 r., nr [...], mocą której, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Ł. K. (dalej "Skarżący", "Strona") od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przez Stronę utraty dobrej reputacji (dalej: "Zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej "k.p.a."), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 4 pkt 1, art. 94b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej "u.t.d."), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a), załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.), Ip. 1 grupy 5, Ip. 2 grupy 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. (dalej "NUC-S") decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] nałożył na Stronę karę pieniężną za naruszenie, o którym mowa w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Przedmiotowe naruszenie stanowi najpoważniejsze naruszenie (dalej "NN") opisane w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu AOC Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej "rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403"), tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Decyzja NUC-S z dnia [...] września 2022 r. jest wykonalna, a kara pieniężna z jej tytułu została zapłacona w dniu [...] grudnia 2022 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], którą NUC-S nałożył na Stronę drogowego karę pieniężną za popełnienie dwóch NN określonych w: 1) Ip. 9.1 zał. 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Powyższe naruszenie stanowi NN wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE, 2) Ip. 9.2 załącznika 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd. Powyższe naruszenie stanowi NN wymienione w grupie 5 pod nr 2 w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. Decyzja NUC-S z [...] czerwca 2022 r. nr [...] jest wykonalna, a kara pieniężna z jej tytułu została zapłacona w całości w dniu [...] czerwca 2023 r. W sprawie ustalono również, że GITD w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał przedsiębiorcy zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. GITD zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji z powodu nałożenia sankcji za ww. najpoważniejsze naruszenia. Po przeprowadzeniu postepowania administracyjnego Organ I instancji decyzja z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] stwierdził utratę przez Stronę dobrej reputacji. Od decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę GITD przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Podzielając ustalenia faktyczne Organu I instancji, GITD uznał, że popełnienie przez Stronę 3 NN może stanowić podstawę do uznania, że Strona utraciła dobrą reputację. W odniesieniu do charakteru stwierdzonych naruszeń Organ II instancji zwrócił uwagę, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego może mieć negatywny wpływ na stan techniczny pojazdów a co za tym idzie, może powodować znaczne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym. Przy ocenie przesłanek do stwierdzenia utraty dobrej reputacji GITD wziął pod uwagę skale działalności, wskazując, że jest nieznaczna. Strona przy wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje się 4 kierowcami, 4 pojazdami samochodowymi i wykonuje średnio na miesiąc 35 operacji transportowych. Popełnienie 3 NN przy tak niewielkiej skali działalności transportowej świadczy o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Konkludując GITD uznał, że odebranie Stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia, a decyzje w tym zakresie zostały poprzedzone zbadaniem wszystkich przesłanek warunkujących utratę dobrej reputacji. W uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji Organ II instancji wskazał, że wyrokiem z 14 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4447/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2023 r. nr [...] o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę Ł. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma [...]Ł. K.. Z rozstrzygnięciem GITD nie zgodził się Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do WSA w Warszawie, zaskarżając decyzję z dnia [...] grudnia 2023 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 7d ust 5 pkt 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: UTD lub u.t.d.) w zw. z art. 3 ust 1, art. 6 ust 1 i ust 2 lit. a) załącznik IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (dalej: Rozporządzenie (WE) 1071/2009) poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji w sytuacji gdy ocena wszystkich okoliczności które powinny zostać wzięte przez Organ pod uwagę, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona, 2) art. 7d ust 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust 2 lit a rozporządzenia (WE) 1071/2009 poprzez nieuwzględnienie przez Organ wszystkich okoliczności istotnych dla postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji, które chociaż nie zostały wprost wskazane w art, 7d ust 4 u.t.d., to z uwagi na otwarty katalog tych okoliczności (na co wskazuje sformułowanie "w szczególności") powinny zostać wzięte pod uwagę, 3) art. 7d ust 4 pkt 1, 2 i 3 u.t.d. w zw. z art. 3 ust 1, art. 6 ust 1 i ust 2 lit. a) załącznik IV rozporządzenia 1071/2009 poprzez stwierdzenie utraty dobrej reputacji w sytuacji gdy strona wdrożyła plan naprawczy w celu prawidłowej dyscypliny pracy i zapobiegania powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, 4) art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 3 ust 1, art. 6 ust 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) 1071/2009 w zw. z motywem 2 i 3 preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/695 z dnia 2 maja 2022 r. ustanawiającego zasady stosowania dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnego wzoru służącego obliczeniu stopnia ryzyka przedsiębiorstw transportowych poprzez dokonanie oceny dobrej reputacji w oparciu o dowolnie przyjęte kryteria, bez wskazania na mierzalne i weryfikowalne kryteria, a w szczególności bez skonkretyzowanej oceny stopnia ryzyka przedsiębiorstwa transportowego, która powinna odbyć przy użyciu przyjętego i uniwersalnego wzoru i jednolitej praktyki, które pozwalałby poddawać decyzje Organu weryfikacji, tak by nie stanowiły one wyłącznie arbitralnej decyzji, i jeżeli nawet prawidłowej, to nie sprawdzalnej pod kątem jasnych kryteriów. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...], ewentualnie 2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] i umorzenie postępowania w całości, 3) zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przewidzianych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pełnomocnik Strony w obszernym uzasadnieniu rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji oraz wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – art. 119 pkt 2 p.p.s.a. GITD wyjaśnił również, iż "przedmiotowa sprawa stanęła już przed obliczem tut. Sądu, bowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], którą stwierdzono utratę dobrej reputacji przez skarżącego jako przewoźnika drogowego została zaskarżona przed złożeniem przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji Powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 4447/23 oddalił skargę strony na ww. decyzję. Podkreślenia wymaga, że wskazane orzeczenie posiada walor prawomocności, konsekwencją czego organ jest nim związany. Oddalając skargę strony na decyzję w przedmiocie utraty dobrej reputacji tut. Sąd potwierdził słuszność podjętego rozstrzygnięcia. Organ nie miał zatem nie tylko podstaw, ale wręcz możliwości wydania rozstrzygnięcia innego niż skarżone, którym utrzymał w całości w mocy decyzję o utracie dobrej reputacji przez skarżącego.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej wskazano. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem nie może być przeprowadzana przez sąd administracyjny dowolnie, lecz powinna przebiegać w określonym porządku. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji, gdyż ustalenie którejkolwiek z tych wad czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną, ale i niedopuszczalną. Dopiero po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta nieważnością sąd, który nie jest związany zarzutami skargi, może przystąpić do badania wystąpienia pozostałych wad decyzji, poczynając od przeprowadzenia kontroli przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym w zakresie określonym ramami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a."), a zakończywszy na kontroli czy doszło do ewentualnego naruszenia przez organy administracyjne norm prawa materialnego w zakresie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Przywołana kolejność (prawo procesowe a później materialne) wynika z tego, że ewentualne ustalenie naruszenia prawa materialnego, i to takiego naruszenia, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego. Mając na względzie przywołaną kolejność procesowania, kontrolę Zaskarżonej decyzji oraz postępowania administracyjnego, które ją poprzedziło, Sąd rozpoczął od sprawdzenia czy nie wystąpiły wady powodujące jej nieważność w całości lub w części, a które enumeratywnie zostały wymienione w art. 156 k.p.a. Zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Z kolei art. 127 k.p.a. definiuje tryb odwoławczy i tak od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (§ 1). Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (§ 3). Sąd wskazuje, że na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), ustawodawca dokonał m. in. modyfikacji art. 52 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Jednocześnie w doktrynie przyjmuje się, że "(...) gdy strona – korzystając z prawa przyznanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. – wniesie skargę do sądu administracyjnego z pominięciem trybu odwołania niedewolutywnego (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zaskarżona decyzja uzyska w takiej sytuacji cechę ostateczności z upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ostatnią ze stron postępowania" (Z. Kmieciak [w:] J. Wegner, M. Wojtuń, Z. Kmieciak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 16.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że Zaskarżona decyzja została wydana, pomimo istnienia w obrocie ostatecznej decyzji dotyczącej Strony w tym samym przedmiocie (tożsamość podmiotowa i przedmiotowa). Systematyzując chronologię czynności procesowych w niniejszej sprawie należy zauważyć, że na skutek nałożenia na Stronę przez NUC-S dwóch decyzji administracyjnych za 3 najpoważniejsze naruszenia Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzja z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] stwierdził utratę przez Skarżącego dobrej reputacji. Przedmiotowa decyzja, o czym Sąd wie z urzędu została zaskarżona przez Stronę do WSA w Warszawie (skarga została nada [...] czerwca 2023 r., do organu wpłynęła [...] czerwca 2023 r.). Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą VI SA/Wa 4447/23. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2023 r. WSA w Warszawie oddalił skargę. Niezależnie od powyższego pełnomocnik Skarżącego w dniu [...] czerwca 2023 r. nadał w placówce pocztowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, mimo wcześniejszego zaskarżenia decyzji I instancji został przez GITD rozpoznany, czego następstwem jest Zaskarżona decyzja. W związku z czym Zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, bowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzja ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. przysługiwało Stronie prawo zwrócenia się do GITD z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. W prowadzonym postępowaniu Skarżący był jedyną stroną. W związku z czym, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a., tj. wniesienia skargi z pominięciem uprawnienia zwrócenia się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, skutkowało nabyciem przez decyzję z [...] czerwca 2023 r. przymiotu ostateczności. Tym samym wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nadany w dniu [...] czerwca 2023 r. przez pełnomocnika Skarżącego był spóźniony i nie powinien być rozpoznany. Należy bowiem zauważyć, że ustawodawca nie przewiduje uprawnienia, aby strona mogła jednocześnie złożyć skargę do sądu administracyjnego oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 706/20; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 807/21). W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż decyzja GITD z dnia [...] grudnia 2023 r. została wydana w sytuacji, gdy ta sama sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Zatem, poddana kontroli sądowej Zaskarżona decyzja wydana została w warunkach nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej, co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto pomiędzy tymi samymi stronami. Tożsamość spraw zaś będzie istniała wtedy, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tożsamość musi zatem dotyczyć zarówno aspektu podmiotowego, jak i przedmiotowego sprawy (vide NSA z 17 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 485/21). W świetle powyższego, w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka nieważności, bowiem Organ wydał Zaskarżaną decyzję w sytuacji istnienia w obrocie ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. W tym stanie rzeczy, WSA w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania od Organu na rzecz skarżącego Ł. K., na który składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że orzeczenie w zakresie kosztów postępowania znajduje swe uzasadnienie zwłaszcza w przepisie art. 206 P.p.s.a., który stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Treść tego przepisu pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania Sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej proporcji należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodziła opisana w tym przepisie podstawa miarkowania kosztów postępowania. Należy zaakcentować, iż uwzględnienie skargi nastąpiło z innych przyczyn niż podniesionych w skardze sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika. Jednocześnie sporządzona skarga jest niemal odwzorowaniem złożonego przez tegoż pełnomocnika wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, zasadne było odstąpienie od zasądzenia na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .