VI SA/Wa 629/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 roku cofającą wyżej wymienionemu przedsiębiorcy licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, iż od dnia [...] kwietnia 2006 roku, w ramach udzielonej licencji, Spółka wykonywała krajowy transport drogowy osób. W wyniku przeprowadzonych przez upoważnionych funkcjonariuszy kontroli pojazdów Spółki stwierdzono liczne nieprawidłowości takie jak: zamontowane na dachu pojazdów przedsiębiorcy urządzenia techniczne - banery bądź transparenty reklamowe z napisem [...] lub [...]; na bokach lub na dachach pojazdów przedsiębiorcy umieszczone były numery telefonu przedsiębiorcy; w pojazdach zamontowane były taksometry oraz w dwóch przypadkach stwierdzono podczas kontroli brak uwidocznienia ceny za usługę. Ponadto stwierdzono, iż przedsiębiorca odstępował posiadaną licencję osobie trzeciej, która na podstawie wypisu z przedmiotowej licencji świadczyła usługi transportowe na własny rachunek. Wskutek stwierdzenia licznych naruszeń w dniu [...] września 2006 roku Prezydent W. udzielił przedsiębiorcy pisemnych ostrzeżeń wzywających do usunięcia stwierdzonych uchybień. Pomimo ww. ostrzeżeń oraz nałożonej w dniu [...] listopada 2006 roku kary pieniężnej przedsiębiorca nadal wykonywał usługi krajowego transportu drogowego osób z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał, iż w myśl art. 15 ust 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b ,d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji (art. 15 ust. 2). W konkluzji organ uznał, iż zachodzą przesłanki do cofnięcia Spółce P. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Spółka z o.o., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, wstrzymanie ich wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz naruszenie zasad Rozporządzenia Rady Europy Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 roku w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej a także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 i 80 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca, reasumując obszerne wywody, stwierdziła m.in., iż zakazy wprowadzone przepisami art. 18 ust. 5 ustawy nie dotyczą przewoźników - przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym profesjonalnie, jako działalność podstawową, zgodnie z uzyskaną licencją oraz nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków wykonywania przewozów okazjonalnych przez licencjonowanych przewoźników. Niezależnie od powyższego, według skarżącej przepisy art. 18 ust. 5 mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 (zasada demokratycznego państwa prawnego i wyprowadzane z niej bardziej szczegółowe zasady legislacji i ochrony interesów w toku oraz zasada swobody i wolności działalności gospodarczej), oraz pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, ze zm.) a także kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Skarżąca przytoczyła także argumentację teoretyczno-prawną, dotyczącą m.in. trwałości decyzji administracyjnych jak również zasady lex retro non agit. Ponadto, zdaniem skarżącej art. 18 ust. 5 jest także niezgodny z zasadami logiki i budzi zasadnicze zastrzeżenia co do zgodności z prawem europejskim, w szczególności z zakazem ograniczania podaży usług transportowych oraz narzucania nierównych warunków świadczenia równoważnych usług transportowych (vide Rozporządzenie Rady Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 roku w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej. Dz. Urz. Wspólnot Europejskich 175/1). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego materialnoprawną przesłankę zaskarżonej decyzji, obligatoryjne cofnięcie licencji następuje w sytuacji, gdy przedsiębiorca rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Cofnięcie licencji powinno być poprzedzone zgodnie z art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 tego artykułu pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Organ administracji po stwierdzeniu naruszeń licencji lub innych warunków powinien więc ostrzec pisemnie przedsiębiorcę. Stwierdzenie naruszeń po tym ostrzeżeniu skutkuje wszczęciem postępowania w wyniku, którego zostanie cofnięta licencja. W ocenie Sądu redakcja art. 15 utd nie nastręcza trudności interpretacyjnych. Na dyspozycję tego przepisu składają się różne potencjalne zdarzenia dotyczące przedsiębiorców posiadających licencję, które ustawodawca określił w sposób zrozumiały. Nie budzi też wątpliwości, iż zaistnienie któregokolwiek z tych zdarzeń obwarowane jest surową sankcją cofnięcia licencji. Zdaniem Sądu jednym z kryteriów oceny, czy naruszenie warunków licencji ma charakter rażący, może być kryterium częstotliwości naruszeń a zatem suma i powtarzalność tych naruszeń wypełnia przesłanki normy art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy o transporcie drogowym. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, przeprowadzone kontrole wykazały, iż skarżący wielokrotnie naruszał obowiązujące przepisy prawa. Realizując obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2 utd pismem z dnia [...] września 2006 roku Prezydent W. udzielił skarżącemu pisemnego ostrzeżenia, zawiadamiając jednocześnie, iż w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia przepisów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Ostrzeżenie powyższe skarżący odebrał w dniu [...] września 2006 roku. Ponowne ostrzeżenie, datowane na dzień [...] września 2006 roku, zostało odebrane przez skarżącego w dniu [...] września 2006 roku. Z akt sprawy wynika, iż w pojazdach przedsiębiorcy P., w wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach - [...] września 2006 roku, [...] września 2006 roku, [...] października 2006 roku, [...] października 2006 roku, [...] października 2006 roku, [...] października 2006 roku, [...] listopada 2006 roku, [...] grudnia 2006 roku, stwierdzono zamontowane w pojazdach taksometry, na dachu umieszczone podświetlone urządzenia techniczne, na pojeździe nr telefonu przedsiębiorcy co stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a, b i c a nadto w dwóch przypadkach kierowcy nie posiadali zaświadczenia o którym mowa w art. 39 e ust. 1 pkt 6 utd. Co więcej, skarżący odstąpił posiadaną licencję osobie trzeciej czym naruszył art. 13 ust. 1 utd. A zatem w tak ustalony stanie faktycznym organy zasadnie uznały, iż skarżący wielokrotnie naruszył przepisy prawa już po udzieleniu pisemnego ostrzeżenia co wyczerpało dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b utd w konsekwencji skutkując obligatoryjnym cofnięciem licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Podkreślić należy, iż skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, powinien znać zasady prowadzenia tej działalności a przede wszystkim te ograniczenia, których naruszenie może prowadzić do utraty licencji. W ocenie Sądu, organy orzekające obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Natomiast podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 utd, podczas gdy organy administracji orzekały w oparciu o inny przepis tej ustawy zdaje się być niezrozumiałym i w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.