VI SA/Wa 63/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2005r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął F. K., skarżącemu w niniejszej sprawie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej wydane na mocy decyzji z dnia [...] października 2000r. l.dz. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. 2004r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do wyroku Sądu Rejonowego w [...][...] wydział karny z dnia [...] października 2004r. sygn. akt [...], mocą którego F. K. został uznany winnym zarzucanego mu czynu z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. prawo łowieckie i odstąpiono od wymierzenia kary oraz do prawomocnego orzeczenia Sądu Łowieckiego w [...] z dnia [...] stycznia 2004r. sygn. akt [...] uznającego F. K. winnym zarzucanego czynu określonego w § 13 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 4 kwietnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania wymierzającego mu karę sześciu miesięcy zawieszenia w prawach członka Zrzeszenia Polskiego Związku Łowieckiego zgodnie z § 58 ust. 2 pkt 2 Statutu PZŁ. Organ na podstawie ww. orzeczeń uznał, iż F. K. należy zaliczyć do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 6 powołanej ustawy, gdyż użył on broni niezgodnie z obowiązującymi przepisami i wobec tego istnieje obawa, że w przyszłości również nie będzie przestrzegał obowiązującego porządku prawnego i zasad prawidłowej gospodarki łowieckiej. W odwołaniu od tej decyzji F. K. zarzucił nadinterpretację art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy i wniósł o jej uchylenie. W jego ocenie powołany przez organ art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie ma w sprawie zastosowania, bo przed sądem toczyło się postępowanie karne, ale nie o przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a o wykroczenie, przy czym nie doszło do skazania, bo sąd odstąpił od wymierzenia kary i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa, a przewinienie za które został ukarany zawieszeniem w prawach członka PZŁ także "nie podpada" pod dyspozycje powołanej ustawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu, jakkolwiek F. K. nie popełnił żadnego przestępstwa przykładowo wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, to jednak fakt popełnienia czynów objętych ww. wyrokiem Sądu Rejonowego i orzeczeniem Sądu Łowieckiego godzi w porządek publiczny i nie ma w takim stanie rzeczy wątpliwości, że w tym przypadku istnieją obawy użycia przez F. K. broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W skardze na tę decyzję E. K. wniósł o uchylenie obu ww. decyzji zarzucając obrazę przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i z art. 8-9 k.p.a. Podtrzymując argumentację przytoczoną w odwołaniu skarżący podniósł nadto, że organy policji powinny dokonać analizy akt obu sądów, aby wyrobić sobie obiektywną ocenę, czy rzeczywiście istniała uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego organy nie wzięły też pod uwagę, że ma on zezwolenie na posiadanie broni od 20 lat i nigdy nie użył jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest, stosownie do § 2 tego artykułu, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonuje zatem kontroli aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym, nie zaś, co wymaga szczególnego podkreślenia w rozpoznawanej sprawie, wg kryteriów słusznościowych. Badając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie przygotowawcze w takiej sprawie. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż postępowanie karne nie toczyło się o przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a o wykroczenie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo łowieckie i nie doszło do skazania skarżącego nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na powyższej podstawie, bo nie stanowi o braku przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Z tego też względu ta okoliczność pozostaje dla oceny zaskarżonych decyzji bez istotnego znaczenia. Istotną jest natomiast okoliczność, czy wyrok Sądu Rejonowego do którego oba organy się odwołały daje podstawę do przyjęcia, iż istnieje w rozumieniu powołanego przepisu uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sadu ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż wobec treści ww. wyroku, zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2004r. skarżący został bowiem uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo łowieckie i dla oceny w świetle powołanego przepisu pozostają bez znaczenia zarówno okoliczności, w jakich do wykroczenia doszło, jak też fakt odstąpienia od wymierzenia kary i obciążenia kosztami postępowania Skarbu Państwa a nie skarżącego. Uznanie skarżącego za winnego ww. wykroczenia prawomocnym wyrokiem stanowi bowiem o tym, iż skarżący naruszył porządek prawny nie wykazując poszanowania obowiązującego prawa. Wymaga przy tym podkreślenia charakter popełnionego wykroczenia. Wykroczenie takie stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo łowieckie popełnia ten, kto strzela do zwierzyny w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca zebrań publicznych w czasie trwania lub w odległości mniejszej niż 100m od zabudowań mieszkalnych. Skarżący swym czynem spełniającym, jak uznał Sąd Rejonowy w ww. wyroku, znamiona ww. wykroczenia wykazał się zatem postawą, która rodzi szczególnie uzasadnione obawy co do tego, że może on użyć broni w celu sprzecznym z obowiązującym prawem i w tym przypadku ochrona interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego powinna podlegać większej ochronie niż interes skarżącego polegający na zachowaniu pozwolenia na broń. Nie bez znaczenia w tym względzie pozostaje podniesiony dodatkowo przez organy fakt uznania skarżącego prawomocnym orzeczeniem Sądu Łowieckiego winnym zarzucanego mu czynu z § 13 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 4 kwietnia 1992r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania i wymierzenia mu przez ten Sąd kary 6 miesięcy zawieszenia w prawach Członka Zrzeszenia PZŁ. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia art. 7-9 k.p.a., a zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na istnienie stwierdzonej przez te organy przesłanki obligującej, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż dysponując pozwoleniem na broń palną myśliwską od 1984r. nigdy, jak twierdzi, nie użył jej w celach sprzecznych z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a.