VI SA/Wa 632/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. G. kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. G. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych utrzymał w mocy ww. decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit. b, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 2.9. ust.. 1 załącznika do ww. ustawy. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] maja 2009 r. na ulicy [...] w W. do kontroli zatrzymany został pojazd marki [...] o nr rej. [...] będący w posiadaniu J. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "G." a kierowany przez P. N.. W trakcie kontroli kierowca okazał dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej J. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "G.". W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz oględzin pojazdu stwierdzono na obu bokach oraz tylnej szybie umieszczony trwale napis o treści [...]. W toku dalszych czynności kontrolnych z telefonu służbowego przeprowadzającego kontrolę inspektora J. Ż. wykonano połączenie z numerem [...]. Na okoliczność wykonanego połączenia przeprowadzający rozmowę młodszy inspektor P. J. sporządził notatkę służbową, w której wskazał, iż po uzyskaniu połączenia usłyszał "G. Taxi słucham" zapytał, czy może zamówić przewóz osób. W odpowiedzi usłyszał "Proszę o numer telefonu i adres", na co podał fikcyjny numer telefonu, po czym przerwał połączenie, gdyż – jak wskazał w notatce służbowej – uzyskał potwierdzenie, że jest to numer telefonu do przedsiębiorcy "G." J. G.. Na prośbę kontrolującego z taksometru kierowca wydrukował "raport fiskalny dobowy" za dzień [...] maja 2009 r. Wykonano również dokumentację fotograficzną pojazdu oraz jego oznaczeń. Przesłuchano także jako świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu, który zeznał, iż w dniu [...] maja 2009 r. wykonywał przewóz osób, podczas którego został zatrzymany do kontroli drogowej. Za wykonany przewóz osób wystawił paragon fiskalny na kwotę 40 zł. Nie próbował wykonać połączenia z numerem [...]. Stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem: zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. W związku z powyższym pismami z dnia [...] maja 2009 r. oraz z dnia [...] lipca 2009 r. zawiadomiono J. G., dalej zwaną skarżącą, o wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając jednocześnie o nadesłanie szeregu dokumentów. Przy piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. skarżąca ustosunkowując się do ww. zawiadomienia, wniosła o umorzenie postępowania, wskazując, iż umieszczony na kontrolowanym pojeździe napis [...] to nazwa domeny internetowej należącej do firmy "G." A. G.. Do pisma załączyła kopię certyfikatu rejestracji ww. domeny internetowej. W toku postępowania organ uzyskał ze Starostwa Powiatowego w P. informację, iż J. G. posiada od dnia [...] października 2006 r. licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób o nr [...], do której został zgłoszony kontrolowany pojazd. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] października 2007 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. G. karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że na kontrolowanym pojeździe znajdował się adres strony internetowej [...] który jest jednocześnie numerem telefonu przedsiębiorstwa "G." J. G. świadczącego usługi przewozu osób. Organ wskazał, że na pojeździe został umieszczony ciąg znaków następującego typu [...], należy zatem uznać, że ciąg znaków o których mowa wyżej stanowi numer telefonu przedsiębiorcy. Ponadto w dniu [...] maja 2009 r. wykonano rozmowę telefoniczną wybierając numer telefonu podany na pojeździe z wykonanego połączenia sporządzono notatkę służbową. Zgłosiła się firma "G." świadcząca usługi przewozu osób. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych taka sytuacja jest spełnieniem dyspozycji określonej w art. 18 ust. 5 pkt b) ustawy o transporcie drogowym (m.in. wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 658/08). Organ podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych zakaz wynikający z art. 18 ust.5 pkt b) ustawy o transporcie drogowym odnosi się nie tylko do pełnej nazwy działalności gospodarczej. Wystarczający jest fakt, że jest to nazwa przedsiębiorcy wykonującego usługi w zakresie przewozu osób. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie jej wykonania. Wskazała, że umieszczony na kontrolowanym pojeździe napis: [...] nie jest jej numerem telefonu, jest to nazwa domeny internetowej należącej do firmy "G." A. G.. Skarżąca wskazała, że art. 18 ustawy o transporcie drogowym nie zabrania umieszczania na pojeździe nazwy domeny internetowej. Ustawa o transporcie drogowym nie pozostawia organom administracji możliwości rozszerzenia art. 18 o dodatkowe elementy, zapisy art. 18 są na tyle jasne i precyzyjne, że nie wymagają żadnej szczególnej interpretacji. Norma ta, jako norma zakazująca, precyzyjnie określa krąg adresatów, których dotyczy (wszystkie podmioty wykonujące przewozy okazjonalne pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą), jak również enumeratywnie wymienia te czynności, których realizacja jest zabroniona (umieszczanie w pojeździe taksometru, umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych). W wyniku rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., którą utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ potrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Dodatkowo wskazał, że celem regulacji z art. 18 ust. 5 lit. b) omawianej ustawy jest, aby pojazdy wykonujące okazjonalny transport drogowy osób nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. Innymi słowy o zatrzymaniu pojazd nie może decydować przeświadczenie przeciętnego pasażera, że zatrzymując pojazd z takim urządzeniem będzie z pewnością mógł skorzystać z usługi przewozowej. W celu skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne potencjalnych klientów wprowadzać w błąd, co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na pojeździe oznaczenia z numerem telefonu przedsiębiorcy. Zdając sobie sprawę z powyższych okoliczności stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką. Faktu, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu, nie zmieni okoliczność, że po ww. ciągu cyfr znajduje się napis [...], co stanowi również adres strony internetowej skarżącej. Nie ma tu bowiem znaczenia "ubranie" numeru telefonu, w inne dodatkowe znaki graficzne. Bezspornym przecież pozostaje, że umieszczony na pojeździe ciągu znaków zawierał w sobie numer telefonu, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób. Następnie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła jej: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 pkt b) ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej, a po ww. ciągu cyfr znajduje się napis [...], który jest również adresem strony internetowej skarżącej. Wskazując na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt b) skarżąca powołała się na druk Sejmu RP Komisji Infrastruktury nr 3930 z dnia 17 lutego 2005 r. w zakresie uzasadnienia zmian do ustawy o transporcie drogowym w zakresie przewozów drogowych osób i przewozów taksówką. Jej zdaniem powyższe stanowisko wskazuje, iż intencją ustawodawcy nie było wyeliminowanie z rynku usług przewozu osób innych, niż taksówkowe, a jedynie rozróżnienie obu tych rodzajów przewozów. Zdaniem skarżącej obie kategorie przewozu osób stanowią faktycznie przewozy okazjonalne, tyle tylko, że licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Ponadto, zakazy w zakresie oznakowania pojazdów, którymi wykonywany jest przewóz okazjonalny zawarte w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym miały jedynie na celu umożliwienie odróżnienia taksówki od innych pojazdów. Podnosi, iż oznaczenie w postaci numeru telefonu znajduje się również na pojazdach nie realizujących przewozów drogowych w rozumieniu ustawy. Zdaniem skarżącej taksówkę można przede wszystkim odróżnić, w przypadku zainstalowania na dachu pojazdu lampy z napisem "taxi" i umieszczenie w pojeździe taksometru. Dlatego niezasadne wydaje się wprowadzenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skarżąca podniosła, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie wskazuje, aby na kontrolowanym pojeździe umieszczono nazwę przedsiębiorcy: "G." J. G., adres: [...], bądź telefon przedsiębiorstwa skarżącej. Nie jest zgodne z prawdą ustalenie organu, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej, a po ww. ciągu cyfr znajduje się napis [...], który jest również adresem strony internetowej skarżącej. Z załączonej do protokołu kontroli dokumentacji fotograficznej nie wynika, aby kontrolowany samochód oznakowany był jakimkolwiek oznaczeniem innym niż [...], a z przedłożonego przy odwołaniu od decyzji I instancji certyfikatu rejestracji domeny internetowej jednoznacznie wynika, iż adres ten zarejestrowano dla "G.", a nie dla skarżącej. A. G. nie jest tym samym przedsiębiorcą co "G." J. G., a żaden przepis ustawy nie zabrania skarżącej umieszczania na pojazdach wykonujących przewóz osób reklamy innego przedsiębiorstwa w postaci adresu jego strony internetowej. Ponadto skarżąca podniosła, iż treść notatki służbowej z dnia [...] maja 2009 r. w żaden sposób nie potwierdza, aby numer telefonu [...] należał do przedsiębiorstwa "G." J. G., skoro po uzyskaniu połączenia pracownik organu administracyjnego usłyszał "G. Taxi, słucham?". Powyższe potwierdza jedynie fakt, którego zbadania nie uznano za istotne, iż przedmiotowy numer należy do A. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "G.". Skarżąca do skargi załączyła: zaświadczenie z dnia [...] lutego 2010 r., o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej A. G. "G.", zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] kwietnia 2007 r. wystawionym dla ww. przedsiębiorcy.; zaświadczenie z dnia [...] września 2006 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej J. G. "G.", zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] lutego 2008 r. wystawionym dla ww. przedsiębiorcy oraz umowa o świadczenie telefonicznych usług powszechnych z dnia [...] lutego.2002 r. pomiędzy T. S.A. a A. G. "G." dotyczącą numeru telefonicznego [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż okoliczność, iż umowa o świadczenie telefonicznych usług powszechnych została zawarta pomiędzy T. S.A. a A. G. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "G." oraz fakt, iż certyfikat rejestracji domeny internetowej [...] został również wydany dla ww. przedsiębiorcy świadczy jedynie o tym, iż skarżąca korzystała z numeru telefonu [...] w ten sposób, że jej klienci mogli pod tym numerem zamówić usługę przewozu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej cyt. p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za wykonywanie transportu okazjonalnego z naruszeniem zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. W myśl tego przepisu przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Jak wynika z protokołu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r. na obu bokach oraz tylnej szybie skontrolowanego pojazdu stwierdzono umieszczony trwale napis [...]. Organ w oparciu o dokumentację fotograficzną oraz przeprowadzoną kontrolną rozmowę telefoniczną uznał, iż telefon oraz adres strony internetowej należy do skarżącej. Nie odpowiada to prawdzie. Uznał ponadto, iż u zgłoszonego operatora "G." można zamówić usługę przewozu osób wykonywaną przez skarżącą. Organ nie dokonał dalszych ustaleń potwierdzających, iż pod ww. telefonem można zamówić usługę przewozu osób świadczonych przez tego przedsiębiorcę jak i przez skarżącą. Na błędy w ustaleniach faktycznych sprawy skarżąca zwracała uwagę w toku postępowania podnosząc, iż napis [...] jest nazwą domeny internetowej należącej do firmy "G." A. G. i załączając na potwierdzenie kopię certyfikatu rejestracji ww. domeny internetowej na jego rzecz. Z załączonych do skargi dokumentów bezspornie wynika, że "G." jest nazwą innego przedsiębiorcy. Z przytoczonych względów nie można uznać, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) w zakresie naruszenia przez skarżącą art. 18 ust. 5 lit b) ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym – wyjaśnić podstawy prawne decyzji, przytaczając przepisy prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). W świetle powyższych obowiązków ciążących na organie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego Sąd uznał, że organy nie ustaliły jaki związek zachodzi pomiędzy skarżącą a firmą "G." A. G. a w szczególności, czy przy użyciu wskazanego telefonu, którym posługuje się skarżąca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może ona pozyskać klientów. Przy czym posługiwanie się przedmiotowym numerem telefonu nie musi oznaczać, że rejestracja określonego numeru telefonicznego musi być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów. Wystarczy, że wzmiankowany numer pozwala na pozyskiwanie klientów przez skontrolowany podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. Należy przy tym podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji a mianowicie na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo telefon przedsiębiorcy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ powinien uzupełnić materiał dowodowy i wyjaśnić wskazane powyżej okoliczności. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odnośnie pkt 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 3) 1 i § 18 ust. 1 pkt 1) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia rzez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).