VI SA/Wa 635/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] listopada 2017 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował R. B., który wykonywał międzynarodowy przejazd drogowy na trasie z Polski do Czech z ładunkiem owoców głęboko mrożonych w opakowaniach na paletach (ładunek podzielny) w imieniu P." Sp. z o.o. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - nacisk na pojedynczej osi napędowej 10,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,6 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii IV. Pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. strona wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 140aa ust, 1-3 prd, art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na niewystarczającym zebraniu w dowolnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem strony dochowała ona należytej staranności w realizacji przejazdu nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Kierowca po załadunku nie miał możliwości stwierdzenia przekroczenia nacisku osi o 600 kg. Ponadto strona zaznaczyła, że naruszenie powstało w wyniku niezależnych okoliczności, na które nie miała wpływu. Poza tym podniosła, że organ I instancji na stronie 3 decyzji stwierdził, że droga na której zatrzymano pojazd do kontroli została wskazana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r., jako droga o dopuszczalnym nacisku do 11,5 t, a zatem kontrolowany pojazd nie przekraczał dopuszczalnego nacisku, a postępowanie powinno być umorzone. Ponadto skarżący zwraca uwagę na art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 listopada 1984 r. Prawo przewozowe, zgodnie z którym to nadawca ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą z wadliwego stanu przesyłki, braku lub właściwego opakowania albo nienależytego wykonania czynności ładunkowych. Poza tym nadawcą w niniejszej sprawie był inny podmiot niż strona. Mając na uwadze argumentację zawartą w treści odwołania strona wnosi o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty. Decyzją z dnia [...] lutego 2018r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 -zwanej dalej udp), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii 11. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Organ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, iż ww. pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] przekraczał dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11.5 t. z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878). Droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została wymieniona w złączniku nr 1 do ww. rozporządzania. Miejscowość [...] znajduje się na odcinku drogi krajowej nr [...] od [...], a zatem dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] to 10 t, stosownie do treści załącznika nr 1 do ww, rozporządzenia. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku wrażenia pojazdów z dnia 27 kwietnia 2017 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych [...]. Wagi te legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wystawionymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu [...] maja 2016 r., z terminami ważności do dnia 31 maja 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. W ustalonym stanie faktycznym nałożona została karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii IV. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. Odnosząc się do zarzutów strony organ zauważył, że pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...] zatrzymano do kontroli w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...]. Z treści protokołu kontroli wynika, że dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi pojazdu na tej drodze w tej miejscowości wynosił do 10 t. Organ odwoławczy dokonał analizy treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t i stwierdza, że dopuszczalny nacisk na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] to 10 t. Jak stanowi treść załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 101. Miejscowość [...] znajduje się na odcinku drogi krajowej nr [...] od [...], a zatem dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] to 10 t, stosownie do treści załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. W związku z powyższym zapis na stronie trzeciej zaskarżonej decyzji, że droga, na której stwierdzono przejazd i dokonano zatrzymania do kontroli ww. pojazdu została wskazana w ww, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r, jako droga o dopuszczalnym nacisku do 11,5 t należy uznać za oczywistą omyłkę pisarką organu. Skoro droga krajowa, na której zatrzymano pojazd została wskazana w ww. rozporządzeniu, to jej nacisk musiał podlegać ograniczeniu i nie mógł wynosić do 11,5 t, gdyż jedynie odcinki dróg krajowych nie wymienione w tym rozporządzeniu stanowią sieć dróg, po których mogą poruszą się pojazdy do 11,5 t. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosił 10,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), czyli przekraczał dopuszczalną normę o 0,6 t. Czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku, jednakże jako takie nie są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 prd. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że kwestie związane z tym kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczania towaru, brak uczestnictwa kierowcy w załadunku, nie są okolicznościami istnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140 aa ust. 4 prd. Jak wynika z treści protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy R. B., nie był on obecny przy załadunku, gdyż kierowcy nie wolno przebyła na terenie chłodni, gdzie obywała się proces załadunku. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem organu między zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Normalnym zjawiskiem jest takie, które w danym układzie stosunków i warunków według doświadczenia życiowego występuje jako typowe. Jest to tego rodzaju zdarzenie, które w ogóle zdolne jest wywołać naruszenie i z reguły je wywołuje. To czy, następstwo jest normalne czy nie decydują kryteria obiektywne oparte na zasadach doświadczenia życiowego oraz dostępnej wiedzy. Złożone wyjaśnienia wraz z załączonymi dokumentami nie stanowią dowodów świadczących, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Samo matematyczne dokonywanie wyliczeń w kwestii ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych norm nie dowodzi dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, jak i nie stanowi o braku wpływu na powstanie naruszenia. Jak już wskazano wyżej możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu, przy jednoczesnym nieprzekroczeniu dopuszczalnej ładowności pojazdu, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Pismem z dnia 7 marca 2018r. skargę na powyższą decyzję do WSA w Warszawie wniosła spółka P. z siedzibą w S., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolne, niczym nie poparte i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca przy realizacji przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii IV, nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym pojazdem - pomimo, iż nie miała żadnego wpływu na powstanie zarzucanego naruszenia. To jest naruszenie przez organ II instancji ww. przepisów polegających na niewyczerpującym zebraniu i dowolnym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. 2. Przepisów prawa materialnego tj, art. art. 140 aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Kierowca pojazdu mechanicznego działając z należytą starannością przed rozpoczęciem przewozu na podstawie rozmieszczenia ładunku i nie miał możliwości stwierdzenia przekroczenia nacisku na oś o 600 kg. Obiektywnie patrząc nie było widocznej wadliwość załadunku. Spółka stwierdziła, że nieznaczne przekroczenie nacisku na jedną oś, spowodowało, że kierowca wykonujący przewóz towaru miał usprawiedliwione okolicznościami przekonanie, że wykonując przewóz, nie naruszy prawa. Naruszenie skutkujące nałożeniem kary, powstało bowiem w wyniku niezależnych od niego okoliczności, na powstanie których nie miał wpływu i nie jest skutkiem funkcjonowania przedsiębiorcy. Spółka uczyniła wszystko, czego można rozsądnie wymagać od organizującego przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niej okoliczności doszło do naruszenia prawa. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie w żaden sposób nie uzasadnia przyjęcie, że skarżąca przy realizacji przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii IV, nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym pojazdem - pomimo, iż nie miała żadnego wpływu na powstanie zarzucanego naruszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017 poz.1260 ze zm. - zwanej dalej Prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 878). Droga krajowa nr 77 na której w niniejszej sprawie dokonano kontroli została zaliczona do dróg po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] listopada 2017 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował R. B., który wykonywał międzynarodowy przejazd drogowy na trasie z Polski do Czech z ładunkiem owoców głęboko mrożonych w opakowaniach na paletach (ładunek podzielny) w imieniu P." Sp. z o.o. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu organ I instancji stwierdził następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - nacisk na pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego: 10,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,6 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego. A zatem organy prawidłowo stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii IV, z uwagi na wielkość stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI; W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Jak zauważył organ strona nie przedstawiła żadnych dowodów poświadczających dochowanie należytej staranności, czy braku wpływu. Złożone przez stronę wyjaśnienia wraz z złączonymi dokumentami nie świadczą o dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, braku wpływu na powstanie naruszenia. Jak wynika z treści zeznań kierowcy, pojazd po załadunku zważono pod względem masy całkowitej. Kierowca polecił uiścić towar w sposób prawidłowy, lecz sama ta okoliczność okazała się niewystarczająca do wykonywania przejazdu zgodnie z przepisami. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze, po której wykonuje przejazd. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonanego ważenia. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych [...]. Wagi te legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wystawionymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu [...] maja 2016 r., z terminami ważności do dnia 31 maja 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Reasumując Sąd stwierdza, że argumenty zawarte w skardze skutecznie nie zakwestionowały ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zawierają jedynie polemikę ze stanowiskiem organu, co nie jest wystarczające do zwolnienia się przez przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, zgodnie z art. 6 k.p.a. i w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.