VI SA/Wa 6353/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej "SKO", "Organ") z dnia [...] października 2023 r., nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania T. W. (dalej "Strona", "Skarżący") od decyzji Prezydenta m.st. W. (dalej "Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, utrzymało decyzję organu I instancji w mocy (dalej "Zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. Z akt sprawy wynika, że Strona posiadała licencję nr [...] udzieloną przez Prezydenta m.st. W. dla podmiotu "T. W. T. PRZEDSIĘBIORSTWO T." na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W aktach sprawy znajduje się informacja z Krajowego Rejestru Karnego (dalej "KRK"), z której wynika, że Strona jest osobą karaną. Pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. Prezydent zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji nr [...] udzielonej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Jako podstawę wszczęcia przedmiotowego postepowania organ I instancji powołał się na wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Pragi Północ z dnia [...] marca 2019 r., którym Skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 oraz art. 286 § 1 Kodeksu karnego, tj. za przestępstwa przeciwko mieniu. Wyrok uprawomocnił się 10 maja 2021 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r., Prezydent m.st. W. cofnął licencję nr [...] udzieloną Stronie. W uzasadnieniu decyzji Prezydent powołał się na wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie, którym Skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Organ I instancji wskazał dalej, że z uwagi na fakt, iż ww. przestępstwo zostało wymienione w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym jako uniemożliwiające świadczenie usług taksówkowych, uznać należało, że przedsiębiorca nie spełnia jednego z podstawowych wymogów do udzielenia licencji. W związku z powyższym, organ I instancji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym cofnął przedsiębiorcy licencję. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu. Odwołujący zarzucił naruszenie: • art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że ma on zastosowanie w niniejszej sprawie podczas gdy odnosi się do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób a nie na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, • art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że w przypadku skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu zachodzą przesłanki uzasadniające cofniecie licencji, w sytuacji gdy katalog określony w tym przepisie nie zawiera przestępstw przeciwko mieniu jako warunku uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, • art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia licencji przedsiębiorcy. Po rozpatrzeniu odwołania SKO Zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu SKO przytoczyło stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5. W świetle art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, licencję na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Oznacza to, że wymógł uprawniający do wykonywania działalności - transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nie jest spełniony lub przestał być spełniany, jeżeli zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy, zostali skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. W konsekwencji utrata tego wymogu uniemożliwiającego uzyskanie licencji w okresie jej posiadania, oznacza konieczność jej cofnięcia. Organ wskazał, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym określa obligatoryjne przesłanki cofnięcia licencji. Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż organ jest zobowiązany do wydania decyzji związanej. Nie dysponuje uznaniem administracyjnym, zaś wynik sprawy jest determinowany wyłącznie tym, czy posiadacz utracił wymagania uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, określone przepisami prawa. W sytuacji zatem, gdy organ ustali, iż przedsiębiorca nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania ww. działalności, zobligowany jest wówczas do wydania decyzji administracyjnej orzekającej o cofnięciu licencji. Decyzja taka ma charakter związany. Ustawodawca nie przewidział w ww. kwestii możliwości orzekania na zasadzie uznania administracyjnego. Wskazując na powyższe regulacje SKO powołało się na informację z KRK, z której wynika, iż Skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ z dnia [...] marca 2019 r. (prawomocnym z dnia 10 maja 2021 r.) w sprawie o sygn. akt VIII K 170/10 został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, tj.: art. 291 § 1 k.k. (paserstwo umyślne) oraz art. 286 § 1 (oszustwo). Tym samym, w ocenie SKO, Skarżący został uznany za winnego popełnienia umyślnie przestępstwa przeciwko mieniu (wskazane w Rozdziale XXXV kodeksu karnego), które wskazane jest w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, a tym samym przestał spełniać warunki do uzyskania licencji. Organ wskazał, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (który dotyczy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 tj. wymagania odnoszące się do licencji w zakresie przewozu osób. Niewątpliwie zatem, poprzez ww. odesłanie, art. 5c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, ma zastosowanie również do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się Skarżący, skarżąc decyzję Organu w całości do WSA w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 5c ust. 1 pkt. 1 lit. a), ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, z póżn. zm., dalej, u.t.d.), poprzez uznanie, że w przypadku Skarżącego skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie licencji w sytuacji gdy katalog określony ww. przepisem odnosi się do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób a nie na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, którą to licencją dysponuje Skarżący, b) art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. b) u.t.d. poprzez uznanie, że w przypadku Skarżącego skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie licencji w sytuacji gdy katalog określony ww. przepisem nie zawiera przestępstw przeciwko mieniu jako warunku uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, c) art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. poprzez uznanie, że w przypadku Skarżącego skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie licencji w sytuacji gdy przesłanki te w rzeczywistości nie zostały spełnione. Formułując powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Organ podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w Zaskarżonej decyzji i wskazał, iż skarga stanowi powtórzenie zarzutów oraz argumentacji z odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO, którą została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta cofająca Skarżącemu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Natomiast istota sporu sprowadza się do rozsadzenia czy okoliczność skazania Skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, stanowi przesłankę cofnięcia licencji. W ocenie Sądu takowe przesłanki zostały spełnione, wobec czego wydane w sprawie decyzje są prawidłowe. Dokonując na wstępie analizy przepisów prawa, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.t.d., licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5. W świetle art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, licencji udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., licencję na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 tej ustawy) cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, co jest bezsporne, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ z dnia [...] mara 2019 r., sygn. akt VIII K [...] (prawomocny od dnia 10 maja 2021 r.) Skarżący został skazany na kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszenia na okres próby oraz na kary grzywny za czyn z art. 291 § 1 § ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm., dalej "k.k.") oraz za czyn z art. 286 § 1 k.k. (k. 2 akt administracyjnych). Przestępstwa, za które został skazany Skarżący są przestępstwami wymienionymi w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d., a zatem wykluczają posiadanie licencji na wykonywania transportu drogowego. Oba przestępstwa, za które został skazany Skarżący opisane są w k.k. w Rozdziale XXXV "Przestępstwa przeciwko mieniu". Art. 286 § 1 k.k. penalizuje zachowanie polegające doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (oszustwo). Z kolei art. 291 § 1 k.k. stanowi paserstwo umyślne, tj. zachowanie polegające na nabywaniu lub pomocy zbycia, przyjęciu lub pomocy ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. Przepis art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a u.t.d. wskazuje, że okolicznością wykluczającą dalsze posiadanie licencji, jest skazanie przedsiębiorcy za jeden z trzech rodzajów przestępstw. Są to: 1) przestępstwa karne skarbowe, 2) przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy, 3) inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Skarżący został skazany za popełnienie przestępstw umyślnych przeciwko mieniu. Ze wskazanych uregulowań wynika, że jeżeli w okresie posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nastąpi zdarzenie, skutkujące niespełnieniem wymagań ustawowych uprawniających do wykonywania tego rodzaju działalności, to ziściły się ustawowe przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. - do obligatoryjnego cofnięcia licencji. Należy zauważyć, że Organ prawidłowo uznał, że przywołany przepis jest przepisem o charakterze związanym, nie uznaniowym. Oznacza to, że w przypadku wypełnienia dyspozycji tego przepisu, organ licencyjny ma obowiązek cofnąć udzieloną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Reasumując, w niemniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania zasadności zarzutów Skarżącego. Sąd zauważa, że materialnoprawną podstawą cofnięcia Skarżącemu licencji było zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, licencję o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 (zatem odnosi się również do licencji na taksówkę), cofa się. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały obligatoryjne przesłanki do cofnięcia Skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było prawomocne skazanie Strony za przestępstwo przeciwko mieniu. Odnosząc się do zarzuty skargi, że "Skarżący dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, co oznacza, że musi on spełniać warunki określone w ww. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. Przepis ten nie obejmuje przestępstw przeciwko mieniu, za które to skazany został skarżący.", Sąd zwraca uwagę, iż stanowisko Strony jest błędne, bowiem odnosi się do części przepisu. Art. 6, w zakresie jakim uzależnia udzielenie licencji, wymaga spełnienia warunków z "całego" ustępu 1. Przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie przedmiotowej licencji musi również spełniać wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 u.t.d. Co więcej, owe wymagania przedsiębiorca musi spełniać ubiegając się o licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, jak też w trakcie świadczenia usług przewozu w tym zakresie. Sankcja za naruszenie tych warunków jest opisane w art. 15 ust. 1 u.t.d. Słusznie zatem SKO powołało w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 873/16, iż warunki do uzyskania licencji muszą być spełniane przez przedsiębiorcę przez cały okres prowadzenia działalności taksówkowej (podobnie w wyrokach WSA: w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2671/21; w Gdańsku z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 180/21). Zatem, podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia art. 5c ust. 1 pkt. 1 lit. a), art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. b) i art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie WSA w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572). Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .