VI SA/Wa 641/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Małgorzata Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "organ", "GIF" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], działając na podstawie art. 115 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37ap ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, art. 99 ust. 2, art. 101 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2211), dalej "u.p.f."lub "ustawa - Prawo farmaceutyczne", art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej "strona" lub "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "WIF" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] położonej w [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 23 listopada 2016 r. w aptece prowadzonej przez stronę została przeprowadzona kontrola, w wyniku której stwierdzono, że w aptece nie był obecny kierownik apteki. Obecna była tylko skarżąca, która jest technikiem farmacji. WIF decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] nakazał stronie zapewnić obecność farmaceuty w godzinach czynności apteki w terminie 3 dni od dnia doręczenia decyzji. Była to kolejna decyzja wskazująca na okoliczność niezapewnienia przez skarżącą obecności kierownika apteki. Poprzednia decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2009 r. W dniu 7 grudnia 2016 r. kierownik apteki w piśmie skierowanym do organu I instancji poinformował, że z dniem 15 grudnia 2016 r. rezygnuje z tego stanowiska oraz że stanowisko to zostanie obsadzone ponownie od 1 stycznia 2017 r. Jednakże skarżąca nie zgłosiła w WIF zmiany na stanowisku kierownika apteki. W dniu 10 stycznia 2017 r. inspektorzy WIF podjęli próbę przeprowadzenia kontroli w aptece w celu sprawdzenia, czy wykonany został nakaz określony w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. Inspektorzy stwierdzili w sporządzonej notatce służbowej, że po wyjściu z apteki dwóch klientów obecna była w niej tylko skarżąca, która oświadczyła, że zaraz zamyka aptekę, a ona sama prowadzi tylko dermo konsultacje. W związku z powyższym, WIF wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Skarżąca złożyła pismo, w którym wyjaśniła, że przedstawiony przez nią kandydat na kierownika apteki nie uzyskał rękojmi należytego prowadzenia apteki z Okręgowej Rady Izby Aptekarskiej z uwagi na brak wymaganych punktów szkoleniowych. Kolejna próba przeprowadzenia kontroli w aptece, która miała miejsce w dniu 28 marca 2017 r. również nie przyniosła rezultatu, ponieważ skarżąca nie wpuściła inspektorów do apteki. Następnie poinformowała organ I instancji, że przebywa na zwolnieniu lekarskim i nie może wykonywać działalności gospodarczej. Kolejnymi pismami skierowanymi do WIF strona informowała, że w dalszym ciągu nie może wykonywać działalności gospodarczej z powodu choroby, a dodatkowo w piśmie z dnia 6 maja 2017 r. wskazała, że apteka będzie nieczynna z powodu braku możliwości znalezienia kierownika apteki. W dniu [...] listopada 2017 r. WIF wydał decyzję o cofnięciu skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, od której strona złożyła odwołanie. GIF utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję WIF, wskazując, że do dnia wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia skarżąca nie zapewniła w aptece obecności kierownika apteki, do czego obligowały ją przepisy u.p.f. W ocenie organu, brak wypełnienia nałożonych przez nią obowiązków pozwoliło na stwierdzenie, że strona utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki. Niezależnie od stanu swojego zdrowia nie mogła prowadzić działalności objętej zezwoleniem, ponieważ nie zapewniła obecności kierownika apteki oraz jego zastępcy w godzinach pracy apteki. Okoliczność możliwości osobistego prowadzenia działalności przez skarżącą lub braku takiej możliwości nie uzasadnia niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów u.p.f. oraz braku reakcji na wezwanie organu I instancji żądającego przedłożenia dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności. GIF podkreślił przy tym, że niefunkcjonowanie apteki przez tak długi czas, tj. od co najmniej 14 kwietnia 2017 r. oraz brak możliwości zapewnienia przez skarżącą od 1 kwietnia 2017 r. obecności kierownika apteki w godzinach jej pracy jest niedopuszczalne i nie może usprawiedliwiać ograniczenia dostępu ludności do usług farmaceutycznych, gdyż jest to sprzeczne z interesem społecznym. Po drugie, organ I instancji prawidłowo ustalił, iż skarżąca nie poddawała się kontrolom apteki, których próbę przeprowadzenia podejmowali inspektorzy WIF. W ocenie organu odwoławczego zarzut nieprowadzenia działalności przez okres ponad 6 miesięcy nie został przez organ I instancji udowodniony, ponieważ z dokumentów w postaci zwolnień lekarskich wynika, że okres przebywania przez skarżącą na zwolnieniu lekarskim nie obejmował 6 miesięcy. Niemniej jednak utrata przez nią rękojmi należytego prowadzenia apteki stanowiła w ocenie GIF samodzielną podstawę do cofnięcia zezwolenia. Na decyzję GIF skarżącą złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że kontrola została przeprowadzona niezgodnie z przepisami prawa bez wcześniejszego powiadomienia. Ponadto, nie otrzymała ona decyzji WIF o nakazie zapewnienia kierownika apteki w godzinach czynności apteki, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie widnieje jej podpis. Ponadto, w ocenie skarżącej WIF nie zależało na przeprowadzeniu prawidłowej kontroli, ale na zamknięciu apteki, której właścicielem był technik farmaceutyczny. Opisała też swoje problemy zdrowotne, podkreślając bezzasadność wydanych w sprawie decyzji. Skarżąca nie wskazała jednak, na jakiekolwiek przepisy prawa naruszone przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracyjny orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego i obowiązujących przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego oraz utrzymana nią w mocy decyzja wydana przez organ I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja była wyczerpująca. Materialnoprawną przesłanką cofnięcia Skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej był art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f., który stanowi, że organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Użycie w art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f. określenie "cofa zezwolenia" oznacza, iż ww. wskazana sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w tym przepisie. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że organ cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Odsyła więc do art. 101 u.p.f., który mówi, w jakich okolicznościach zezwolenie nie będzie udzielone czyli jakie kryteria przedsiębiorca musi spełniać, aby zezwolenie uzyskać. Zgodnie z art. 101 pkt 4 u.p.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Odpowiedzialność na gruncie art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f. jest odpowiedzialnością przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie, a nie odpowiedzialnością osób wykonujących różne funkcje związane z prowadzeniem apteki ogólnodostępnej. Apteka ogólnodostępna może być prowadzona tylko na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie apteki. Pojęcie rękojmi należytego prowadzenia apteki nie ma definicji ustawowej i nie występuje w ustawie, wobec powyższego przy wyjaśnieniu rękojmi należytego prowadzenia apteki należy posiłkować się orzecznictwem sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie stwierdzał, iż orzecznictwo dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu (chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność). (M. Kulesza, Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). Przez "dawanie rękojmi" - z uwagi na wyodrębnioną inną niż kwalifikacje zawodowe przesłankę - należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących wykonywania danego zawodu, składających się na jego wizerunek jako zawodu zaufania publicznego. Na pojęcie rękojmi składają się takie cechy, jak: szlachetność, prawość, uczciwość osoby wykonującej ten zawód. Pojęcie rękojmi jest zdefiniowane w słownikach języka polskiego jako "uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie czegoś". Na rękojmię składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie kandydata do danego zawodu. Przez rękojmię należy uważać taki zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty, podważające jej wiarygodność. Przy rękojmi w grę wchodzi przesłanka prawna podlegająca ocenie, tym niemniej ocena ta nie może być dowolna, w każdym przypadku musi opierać się na ustalonych faktach i ocena ta podlega kontroli sądowo-administracyjnej - co do jej zgodności z prawem. Każde podejrzenie nierzetelności w wykonywaniu czynności zawodowych uprawnia do stwierdzenia, że kandydat do zawodu nie spełnia warunku rękojmi należytego jego wykonywania. Co do rękojmi należytego prowadzenia apteki, w ocenie Sądu, osoba prowadząca wadliwie aptekę nie daje gwarancji prowadzenia apteki zgodnie z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie twierdzenie o wadliwości oparto na wynikach kontroli przeprowadzonej przez organ Inspekcji Farmaceutycznej. Stwierdzenie istnienia rękojmi lub jej braku jest kwestią oceny dokonywanej w oparciu o informacje na temat predyspozycji, cech i dotychczasowego zachowania się zainteresowanego, przy uwzględnieniu charakteru działalności zawodowej. Przesłanką utraty rękojmi jest naruszenie prawa i określonych warunków dotyczących prowadzenia apteki. Natomiast brak rękojmi jest wystarczającym powodem cofnięcia zezwolenia. Oczywistym jest, co wymaga podkreślenia w świetle stanowiska Skarżącej zawartego w uzasadnieniu skargi, że rękojmia należytego prowadzenia apteki musi istnieć przez cały czas prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Konieczność posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki badana jest nie tylko na etapie wydawania zezwolenia na otwarcie nowej apteki. Przedsiębiorca posiadający już zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi spełniać tę przesłankę przez cały okres posiadania zezwolenia, a obowiązki nałożone na niego ustawą - Prawo farmaceutyczne i zezwoleniem wyznaczają granice, w jakich może poruszać się prowadząc reglamentowaną działalność, a przekroczenie tych granic powoduje utratę rękojmi. Uchybienia stwierdzone podczas kontroli dotyczyły prowadzonej przez Skarżącą apteki ogólnodostępnej w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji od przedsiębiorcy, jako zawodowo zajmującego się daną działalnością wymagana jest znajomość uregulowań dotyczących tej działalności, co najmniej w stopniu umożliwiającym prowadzenie jej z należytą starannością. Utrata przymiotu dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej powoduje określone sankcje, jakie ustawodawca wprowadza w celu eliminowania sytuacji stwarzających zagrożenie dla obrotu produktami leczniczymi, mianowicie cofnięcie zezwolenia. Nie narusza to art. 2 Konstytucji RP, zwłaszcza w kontekście zasady proporcjonalności. Przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Reglamentowanie sfery obrotu produktami leczniczymi niewątpliwie podyktowane jest troską ustawodawcy o zdrowie i życie obywateli, toteż ograniczenia, jakie zostały wprowadzone w ramach tego obrotu, mają służyć wypełnianiu jego założeń. Wynika to wprost z treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie można wobec tego przyjąć, że w przypadku utraty przez przedsiębiorcę przymiotu dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, cofnięcie zezwolenia na jej prowadzenie narusza zasadę proporcjonalności. Po zbadaniu niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego uzasadniał cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej od nazwą "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ulicy [...]. W ocenie Sądu Skarżąca naruszyła podstawowe zasady działania apteki ogólnodostępnej, co oznacza, iż nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Art. 92 u.p.f. "stanowi, że w godzinach czynności apteki powinien być w niej obecny farmaceuta, o którym mowa w art. 88 ust. 1 u.p.f., czyli farmaceuta spełniający wymagania, określone w ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2016 r. poz. 1496 oraz z 2018 r. poz. 1669), który odpowiedzialny będzie za prowadzenie apteki. Warunkiem funkcjonowania apteki jest obecność w niej, w godzinach czynności, farmaceuty spełniającego wymogi niezbędne do objęcia stanowiska kierownika apteki. Na czas swojej nieobecności w aptece (np. urlop, choroba) kierownik ma obowiązek wyznaczyć zastępcę. Zastępcą musi być farmaceuta z prawem wykonywania zawodu. W rozpoznawanej sprawie mimo wcześniejszego nakazu wynikającego z decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., poprzedzonej decyzją z [...] lutego 2009 r., Skarżąca nie zapewniła obecności kierownika w aptece, na wyżej opisanych zasadach co potwierdziły kontrole doraźne, przeprowadzone w aptece oraz pismo U. L. z 29 marca 2017r., a także pismo Skarżącej z 6 maja 2017 r. kierowane do Wojewódzkiej Inspekcji Farmaceutycznej w [...]. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca uniemożliwiała również przeprowadzenie kontroli apteki, których próbę przeprowadzenia podejmowali inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...]. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, że kontrola była przeprowadzona niezgodnie z przepisami prawa farmaceutycznego, w tym bez wcześniejszego powiadomienia, wskazać należy, iż zgodnie z art.109 pkt 3 lit. a) u.p.f wynika, że do zadań Inspekcji Farmaceutycznej należy w szczególności kontrolowanie: apteki, innych jednostek prowadzących obrót detaliczny i hurtowy produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi, o których mowa w art.108 ust.1 u.p.f. Ponadto, zgodnie z art.37at ust.1 u.p.f. organ zezwalający jest uprawniony do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, a na podstawie art.37 at ust.4 u.p.f organ zezwalający może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych w toku inspekcji lub kontroli uchybień. Za bezzasadne zatem należało uznać zarzuty skargi, w przedmiocie, braku powiadomienia o kontroli. Art.37at ust.6 u.p.f. daje wyraźne prawo organom Inspekcji Farmaceutycznej do niezapowiedzianej kontroli. Przepis ten stanowi, że organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie. Podstawą inspekcji lub kontroli jest upoważnienie wydane przez organ zezwalający na co wskazuje art.37at ust.2 u.p.f., natomiast jak wynika z art.37at ust.3 u.p.f. osoby upoważnione przez organ zezwalający do dokonywania inspekcji lub kontroli są uprawnione do : wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest wykonywana działalność gospodarcza objęta zezwoleniem, w dniach i w godzinach, w których jest wykonywana lub powinna być wykonywana ta działalność; żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem inspekcji lub kontroli; badania dokumentów odnoszących się do przedmiotu inspekcji lub kontroli; pobierania, w ramach inspekcji lub kontroli, próbek produktów leczniczych, w celu przebadania ich, przez upoważnioną jednostkę. Mając na uwadze okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż inspektorzy posiadali wystawione przez organ zezwalający upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w aptece Skarżącej, zgodnie z przepisami prawa. Konieczność kontroli potwierdzały dodatkowo wydane w stosunku do Skarżącej decyzje tj. wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] decyzja z [...] lutego 2009 r., którą to nakazano Skarżącej : 1. Zaprzestanie prowadzenia obrotu detalicznego w aptece bez ustanowionego kierownika dającego rękojmię należytego jej prowadzenia 2. Zaprzestanie prowadzenia obrotu detalicznego w aptece pod nieobecność farmaceuty w godzinach jej czynności. Ponadto konieczność dalszych kontroli potwierdziła wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] decyzja z [...] listopada 2016 r., znak: [...] nakazującą Stronie skarżącej, zapewnienie obecność farmaceuty w godzinach czynności apteki w terminie 3 dni, od dnia doręczenia decyzji, której to nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ miał prawo kontroli, wykonania powyższych decyzji przez Skarżącą. Odnosząc się do kolejnych zarzutów Skarżącej, Sąd stwierdził, iż nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie naruszenia przepisów k.p.a. dotyczących doręczeń w postępowaniu administracyjnym, zawartych w przepisach art.39 – 49 b k.p.a. w szczególności sfałszowania jej podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wymienionych wyżej decyzji, których Skarżąca rzekomo nie otrzymała. Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji wszelką korespondencję kierowaną do strony wysyłał zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym. Ponadto jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie przepisów dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego, a poglądy te znajdują zastosowanie również w postępowaniu zwykłym, Strona która podnosi zarzuty sfałszowania dokumentu lub podpisu musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego, które w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą.(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, LEX nr 55743). Sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania w przedmiocie sfałszowania podpisu Skarżącej, bowiem tego rodzaju sprawy, należą do kognicji Sądów karnych, a takiego orzeczenia Skarżąca nie przedłożyła. Za niewiarygodny Sąd uznał również zarzut Skarżącej, iż rezygnacja ze stanowiska kierownika apteki mgr H. M. napisana została, na polecenie Inspektora WIF w [...]. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnego dowodu na tę okoliczność, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się, w aktach sprawy uzasadnienia do powyższej tezy. Nie doszło też do naruszenia praw Strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiającego jej branie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca została powiadomiona przed wydaniem decyzji pismem z dnia 11 października 2018 r. o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych w postępowaniu dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ewentualnie złożyć nowe wnioski dowodowe. Skarżąca nie skorzystała jednak z przysługującego jej prawa. Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku informacje zawarte w skardze o okresach choroby Skarżącej na które organ szczegółowo wskazywał w zaskarżonej decyzji oraz uzyskanie statusu osoby niepełnosprawnej, bowiem właśnie takim sytuacją powodującym niemożność prowadzenia apteki przez Skarżącą, mają służyć przepisy o obowiązku zatrudnienia kierownika apteki czuwającego nad prawidłową pracą apteki (art.88 u.p.f.) oraz przepisy dotyczące obowiązkowej obecności farmaceuty w godzinach pracy apteki (art.92 u.p.f.), które Skarżąca notorycznie naruszała. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko organu, iż Skarżąca przestała spełniać, przesłankę rękojmi należytego prowadzenia apteki, gdyż jej postępowanie naruszało przepisy regulujące prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Utrata przez Skarżącą rękojmi należytego prowadzenia apteki stanowiła w konsekwencji samodzielną podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Z tych wszystkich względów na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.